η διάρκεια...του χρόνου

Ίσως φταίει που σταμάτησα το τρέξιμο.

Το είχα συνδυάσει με τον χρόνο.

Κι εκείνο το τραγούδι που θέλει να σταματήσει τον κόσμο, για να παρατηρήσει καλύτερα τη μέρα και τη νύχτα που υπάρχουν. 

Τις εποχές που υπάρχουν. 

Κι εγώ με τον χρόνο ίσως να μην τα πάω καλά πια. Αυτός μπορεί να με λατρεύει. Εμένα όμως με μπερδεύει η διάρκεια. 

Τι θα πει διάρκεια;

Η διάρκεια θα έπρεπε να αφήσει το χρόνο στην ησυχία του.

Τον παιδεύει, τον αλλάζει, τον παραμορφώνει, τον εκθέτει..συνήθως.

Είναι ρηχή. Της το καταλογίζω.

Και αυταπατάται. Νομίζει πως τον καθορίζει.

Κι όμως... το θολό, σκούρο μπλε του χρόνου πριν από κάθε ηλιοβασίλεμα, καθορίζει τη διάρκεια.

Ας της το πει κάποιος. Την παγώνει. Την καθιστά ακίνητη. 

Να της το ψιθυρίσετε γλυκά.

Τον βλέπεις από το παράθυρο σου.

Τον βλέπεις σε άσπρα σύννεφα.

Τον βλέπεις στο περίγραμμα του κόσμου.

Τον βλέπεις σε γλυκά μάτια.

Όμορφοι και ηττημένοι

Χρόνος άχρονος
Κι ένας χάρτης δίπλα
Σημείο 0... κι όλα απ' την αρχή
Το Ναι, το Όχι κι αυτοί που τα μισούν
Ένα παράθυρο στον πιο ψηλό τον πύργο
Κι ένας ωκεανός
Η θάλασσα φούσκωσε
Θα ήθελα να μπορούσα να ακούσω τον δεκάχρονο εαυτό μου. Θα τον αναγνώριζα άραγε;


Και ξαφνικά είδε μπροστά του μια τεράστια ταμπέλα που προειδοποιούσε: ΟΡΙΟ 40.
Κάποιος είχε βάλει όριο τα 40.
Ποιος και γιατί;
Να 'ταν λες ο ίδιος του ο εαυτός; Του έπαιζε παιχνίδια το μυαλό του;
Ίσως ήταν κανένας καινούριος νόμος που αγνοούσε...
Ποιος ξέρει..
Μικρή σημασία έχει.
Καθότι ήταν πια ξεκάθαρο και επιτακτικό. Μέχρι τα 40. Τελεία και παύλα.-


Όσες φορές έχασε την πίστη του, μέσα σε ένα βιβλίο την ξαναβρήκε.
Κι όσες φορές νόμιζε πως πίστεψε σε κάτι, μερικές σελίδες τον ξαναέριχναν σε πελάγη δυσπιστίας. 


Φαίνεται ανεξάντλητος. Τον θαυμάζουν.
Μα μην θεωρείτε πως είναι κιόλας.
Αυτό που είναι τέλειο, δεν είναι άπειρο.

Όμορφος και ηττημένος. 

https://pixels.com/featured/lighthouse-shining-over-stormy-ocean-john-m-lund-photography-inc.html

Ξοψρ σω ηδκψ δβψ!

Μια ατιμία ίσως διέπραξα όλα αυτά τα χρόνια. 
Είπα στους άλλους, όλα εκείνα που γύρευαν να ακούσουν.
Άκουσα όσα ήθελαν να μου πουν.
Μια ατιμία βάναυση προς εμένα.
Μια προσφορά άθλια προς αυτούς.


Κι όσο για την υπεροχή;
Λένε πως αν τη διαλαλείς, την χάνεις.
Μα μην τους ακούσεις.
"Λίγοι" είναι.
Ισχνοί.
Πενθούν μπροστά στην μοναδικότητα σου.

κι όσοι νομίζουν πως επειδή κινούνται, προχωρούν...
κύκλο κάνουν, γύρω από το τίποτα τους.
Να τους λυπάσαι.

Εσύ τα έφτιαξες όλα.
Εσύ κι αν θελήσεις, τα χαλάς.

piccola anima...

...qualcuno 'e qui per te

κενό.
άραγε να είχε ξανανιώσει ποτέ τόσο άδειος, όσο νιώθει τώρα...;
το έχει ξαναζήσει αυτό;
σαν deja vu του φαίνεται..

σαν τότε που πριν την καταιγίδα υπήρξε εκείνη η παράξενη ηρεμία.
όχι ηρεμία. ούτε κενό. ούτε αδιαφορία. όλα μαζί.
κι ύστερα το κενό έγινε έρωτας.
κι έμεινε κι εκείνος τελικά ανεκπλήρωτος.

είμαστε στο σημείο που δεν εξηγείται τίποτα με τις λέξεις.
είμαστε στο σημείο που δεν εξηγείται τίποτα με το συναίσθημα.
ούτε η γλώσσα, ούτε κι η ποίηση έχουν χώρο εδώ.
σημείο ανεξήγητο λοιπόν.

ψυλλιασμένος για το τι μπορεί να ακολουθήσει, μα στέκει ακίνητος.
του είπαν να βγάλει επιτέλους τα χέρια από τις τσέπες.
μα αυτός παγωμένος.
περιμένει.
αν είναι έρωτας γιατί δεν του φανερώθηκε;
μάλλον ηλίθια σκέψη.
ο έρωτας έρχεται, μα κάπου πρέπει να πατήσει.
"μήπως φοβάσαι να πατήσει πάνω στην καρδιά σου;
ξυπόλητος είναι. ανεπαίσθητα ελαφρύς."

αν κάτι τον τρόμαζε πάντα ήταν αυτό το "αν δεν δοκιμάσεις, αν δεν προσπαθήσεις, δεν θα μάθεις, δεν θα ανακαλύψεις."
κι αν έχουν δίκιο;
κι αν όλα αυτά που πρέπει να ανακαλυφθούν επιτέλους, κρύβονται πίσω από αυτήν την πρόταση;
μπερδεμένα πράγματα...
μπερδεμένες σκέψεις...
μπερδεμένες ψυχές...
κενό.

ρωγμή στην απολυτότητα (ακαταλαβιστίκ)

Ξαφνικά (έτσι συμβαίνει συνήθως) αποφάσισα να κοιτάξω για λίγο στα μάτια.. την απολυτότητά μου.

Αποφάσισα να επιστρέψω μερικά χρόνια πίσω, στο παρελθόν, με διάθεση να μην επιβεβαιωθώ κι αυτή τη φορά. Είναι μάλλον η εποχή που έχω ανάγκη να με διαψεύσω, να μου προκαλέσω μια ρωγμή μήπως και δω κάτι άλλο μέσα μου από αυτά που ήδη πιστεύω. 

Ο χρόνος περνάει αγέρωχος, ολόιδιος, χωρίς περιστροφές και με την απόλυτη συναίνεση μου και κάπως έπρεπε να τον σταματήσω. Να του ξαναμιλήσω για λίγο, να μου πει κι αυτός τα δικά του, μα πάνω απ'όλα να υπάρχουν και θεατές-μάρτυρες σε όλο αυτό.

Αν αποφάσισα να φυλακίσω αυτές τις λέξεις εδώ μέσα σήμερα, είναι γιατί θέλω να θυμάμαι την ημέρα. Τον χρόνο δηλαδή. 

Ο πόθος, η έλξη, ο έρωτας, η στοργή, η ολοκλήρωση, η ουσία. Πάντα κάτι λείπει. Όλα μαζί αρνούνται να πιαστούν χέρι - χέρι και να στροβιλιστούν για λίγο ή και για πολύ.  

Δεν χορεύουν όμως μόνα τους. Αυτό είναι που είχα ξεχάσει. Χορεύουν τουλάχιστον δυο-δυο και έχω την υποψία πια, ότι συχνά μόνο ένας αρνείται την παρέα των υπολοίπων. Κι αυτή η διαπίστωση σήμερα, αποτελεί μια γερή σφαλιάρα σε μια μάλλον ξεπερασμένη απολυτότητα. 

Σκεπτόμενος σήμερα το απόγευμα όλα αυτά που επέτρεψα να συμβούν, μου ήρθαν στο νου όλες αυτές οι ψυχές που με τον τρόπο τους προσπαθούσαν να μου μιλήσουν για τα πλέον αυτονόητα. 

Εκείνα τα αυτονόητα που τα έπνιξα εδώ και χρόνια με βάναυσο και απόλυτο τρόπο. 

Τελικά, η ρωγμή έγινε. Το παιχνίδι ξεκίνησε πάλι μετά την διακοπή κι η μπάλα βρίσκεται στο τερέν. 

Αν είναι αυτός ο τρόπος που θα οδηγήσει κάποια στιγμή στον απόλυτο χορό, στην απόλυτη συνένωση, τότε μπορώ να πω -σε πραγματικό χρόνο πια- πως ξαναφόρεσα κι εγώ τη φανέλα μου! 

" Αν η επιθυμία προκαλεί οδύνες, ίσως αυτό να γίνεται επειδή είμαστε αδέξιοι στο να αποκτήσουμε εκείνο που επιθυμούμε."

μια εποχή που δεν ήμουν εκεί

Πάντα είχε μεγάλη ευαισθησία στις εποχές.
Όταν πλησίαζε το τέλος μια εποχής προσπαθούσε να κλείσει τους "ανοιχτούς λογαριασμούς" με φίλους και γνωστούς. Συχνά τα κατάφερνε να χάνεται οριστικά. Σε κάποια παράξενη σύμπτωση που θα ξανάπεφτε πάνω τους, απλά τους έσφιγγε το χέρι χωρίς να πει τίποτα. Κι ένα μειδίαμα φευγαλέο.
Η ζωή εξάλλου είναι κωμική. Αυτή που πέρασε.
Αυτή που είναι μπροστά, συχνά φαντάζει τραγέλαφος.

Σαν τις εποχές είναι και τα βλέμματα. Έρχονται και παρέρχονται, τ'αφήνεις πίσω.
Απλά, υπάρχει κι εκείνο το βλέμμα που δεν το ξεχνά κανείς εύκολα.
Υπάρχει εκείνη η εποχή που αέναα βουτάς μέσα της, για να την ξαναζείς. Νοερά.

Είναι που μερικές εποχές καταγράφουν το πέρασμά σου.
Κι είναι και κείνα τα βλέμματα που αιχμαλωτίζουν μια ολόκληρη εποχή.

Μα οι εποχές γεννιούνται για να περνούν.
Και τα βλέμματα κάποτε θολώνουν.

γράμμα στον εαυτό μου

Ο χρόνος αυτός τελειώνει. Σκέφτομαι πόσο πολύ απομακρύνθηκα από γνωστούς, άγνωστους και φίλους. Πόσο πολύ αποξενώθηκα το 2016. Εκπλήσσομαι, μα δεν αναρωτιέμαι. Ξέρω γιατί. Γιατί όχι δηλαδή;

Κρυμμένος εντελώς, λειτουργώντας εκ διαμέτρου αντίθετα από ό,τι και όσα προτάσσει η κοινωνική φύση μου, μα εντελώς ανακουφισμένος πια. Το να σκεφτώ και εν τέλει να πεισθώ πως δεν φταίω εγώ που δεν μου κάνουν οι άνθρωποι, μα φταίνε οι ίδιοι οι άνθρωποι, ήταν επικίνδυνο εξ αρχής, χρονοβόρο και κουραστικό.

Ένας ευγενικός και ευαίσθητος άνθρωπος, δύσκολα μπορεί να δείξει την αποδοκιμασία του κατά πρόσωπο.

Παρόλα αυτά, υπήρξαν μερικές στιγμές που ήρθα κοντά με κάποιους ανθρώπους που απαίτησαν να δουν την φάτσα μου, που ζήτησαν να ακούσουν την γνώμη μου, που με σιχτίρισαν ευθύς εξαρχής για την απρόσμενη απουσία μου.



Ίσως να φταίει αυτή η άσκηση του σώματός σου...χωρίς αγάπη. Κι ίσως αυτό να ευθύνεται που το κενό απλά...μεγαλώνει..............................................................................................................................

Θυμώνω Μ.... μου, θυμώνω πολύ, γιατί τα όμορφα πράγματα θα έπρεπε να απασχολούν όμορφους ανθρώπους. Και δεν βλέπω σχεδόν πουθενά μια τέτοια σύζευξη...

Παραιτημένος δεν είσαι Σ.... φίλε μου. Μονάχα η κενότητα της ιδιοσυγκρασίας μας, μάς οδηγεί στην παραίτηση. Λοιπόν σε πληροφορώ πως η ιδιοσυγκρασία σου μόνο κενή δεν είναι! (γέλια)... ... ... ...

Αν βαριέστε, να φροντίσετε να περνάτε καμιά βόλτα από τα μυαλά των άλλων. Δεν ξέρω πώς θα το πετύχετε. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει, μα συμβαίνει.-

Να πάψεις να γεμίζεις το παράθυρό σου κάθε απόγευμα. Να βγεις έξω, να βρεις μια καρδιά, δυο καρδιές, ίσως και τρεις... να τις γεμίσεις ό,τι σου ζητήσουν και ό,τι θες εσύ! Κι ίσως..................



Δεν έχω αποφασίσει πώς θα πράξω από τη νέα χρονιά. Δεν είναι κάτι που πρόκειται να αποφασίσω πλέον.
Ας αποφασίσει η νέα χρονιά για μένα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα (τώρα τελευταία γελάω με την ψυχή μου)



εγώ για μένα δεν γράφω εδώ. γενικά δεν γράφω. μιλάω. 
αλλά επειδή κάποιους έχω να τους μιλήσω καιρό, είπα να τους γράψω. από εδώ. για μένα. 
σας γράφω λοιπόν! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
θα παρακαλούσα τον elwindupbird, αν αυτό το ποστ δεν αυτοκαταστραφεί μέχρι το τέλος του έτους, να το καταστρέψει ο ίδιος...με την άδεια μου. 
danke.

che ne sarà di noi 

Στην καμπή του χρόνου

Τι συνέβη τότε (πότε;), στην καμπή του χρόνου και άλλαξε πορεία ξαφνικά?
Και έστριψε και γύρισε την πλάτη, φορώντας έναν ρόλο που δεν του πήγαινε καθόλου..
Ποιοι του στραμπούληξαν το μυαλό και αν την ψυχή πήραν τα σκάγια, νομίζω πως σήμερα όλοι πια το υποπτεύονται.
Κι αν είχε παράπονα.. πολλά..


Δεν τον λύγισαν ποτέ οι λέξεις. Ούτε η "μικροπρέπεια", ούτε η "αθλιότητα".. όχι τέτοιου είδους λέξεις.
Και σίγουρο ήταν πάντα, πως δεν θα επέτρεπε ποτέ να γίνει  -κι αυτός- μια ιστορία που επινόησαν οι άλλοι.
Εκεί λοιπόν, στην καμπή του χρόνου και λίγο πριν "συνθηκολογήσει", σιχτίρισε για τελευταία φορά τις ιστορίες που επινοήσατε!
Τον υποτιθέμενο έρωτα που επινοήσατε. Τις σχέσεις σας, τις ζωές σας. Όλα τα επινοήσατε.
Και ούρλιαζε.. πως.. είστε.. μονάχα..  Μια Ιστορία Που Επινοήσατε.  Μόνο αυτό.


Κι ήταν εκείνη η στιγμή στην καμπή του χρόνου, τότε (πότε;) που αποφάσισε πως έπρεπε να τον λυγίσουν οι λέξεις. Άλλου είδους λέξεις.
Τέσσερις λέξεις. Χρονοβόρες.
Κάθε μία του κόστισε ζωή. Τη ζωή που φανταζόταν.
Όλες μαζί του πρόσφεραν μια ζωή. Τη ζωή που δεν πρέπει να χάνεται.
Τέσσερις λέξεις γένους θηλυκού  -σιγά την έκπληξη!- προσδιορισμένες να πνίξουν για τα καλά το υποσυνείδητο, ορκισμένες να παίξουν με τις αισθήσεις.

Μια εξαρθρωμένη μαριονέτα που απαλλάχθηκε οριστικά από εκλεκτισμούς και ελιτισμούς.

Τέσσερις λέξεις σε σειρά. Μοναξιά, επιθυμία, συντροφιά, συμβιβασμός.
Θα πείτε τώρα πως ο συμβιβασμός δεν είναι..γυναίκα.
Η συντροφιά όμως είναι.
Και δεν υπάρχει συντροφιά χωρίς συμβιβασμούς, θα ξαναπείτε!
Σωστά τα λέτε.

Και μιας και οι απαντήσεις και τα συμπεράσματα είναι τόσο εύκολα σε αυτή τη μεριά της καμπής του χρόνου, τότε σίγουρα θα μπορούσατε να απαντήσετε και τι σκότωσαν αυτές οι τέσσερις λέξεις!
Ή και όχι.

Ο Ζαν μαρί είχε πει παλιότερα πως "οι λέξεις σκοτώνουν τον έρωτα. Αυτόν που λίγοι ένιωσαν, κάποιοι τον συνάντησαν για 3 δευτερόλεπτα, φευγαλέα... και όλοι οι άλλοι τον απαξίωσαν γιατί τον μπέρδεψαν με άλλον!.
Με το μπαρδόν τυφλοί μου αγαπημένοι!
Οι λέξεις σαν τελειώσουν, ο έρωτας θα σάς βρει! 
Και ο έρωτας δεν συμβιβάζεται. γλυκουλίνια μου.
Until then.. Good luck."



σε ένα άλλο σύμπαν
τι είναι αυτό που κάνει την καρδιά του να χτυπά
τι είναι αυτό που αλλάζει τον ρυθμό και την πορεία
σε ένα άλλο σύμπαν
κάπου εκεί κοντά στην  καμπή..του χρόνου.

διάττοντες

ένας προσπερνά... κι άλλος ένας προσπερνά... α να! ένας ακόμα μόλις σε προσπέρασε.

ναι.. ξέρω πως τον άφησες να προσπεράσει.

ναι σου λέω! ξέρω πως έτσι γίνεται. ναι.. ναι..

μεγάλος κόπος το μέτρημα όμως, ε;

τα βράδια δεν τα  μετράς. ξέρω. ζαλίζεσαι.

μα σαν ξυπνάς πρωί, θυμάσαι!

να ψάχνεις άνθρωπο που μπορεί και μετρά ακόμα με τα δάχτυλα!

κι όλα όσα άξιζαν, να τα χώρεσε σ' αυτά.

και σου έλεγε ο ποιητής από τότε: "μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου..."

κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί δεν είσαι ευτυχισμένη.

και έχεις και το θράσος όλα να τα ονομάζεις πάθος! (ξεκαρδίζομαι)

Μα γιατί να είσαι;

για την... καθημερινή σου ανοησία, να γεμίσεις το κενό;

το κενό ποτέ δεν γέμισε με διάττοντες.

για κοίτα τους λίγο! σαν με βροχή να μοιάζουν...

τα δάκρυά σου είναι... κλάψε...

τα δάκρυά σας είναι... κλάψτε...

εμάς όμως αφήστε μας ήσυχους.

από αλλού ήρθαμε, γι' αλλού τραβάμε.

κι αν σας μαγέψαμε... δεν το θέλαμε! Συμβαίνει (πάντα).

- μα που κρυβόσουν τόσο καιρό;;
- χαχααχαχαχαχαχαχααχαααααχα

εμείς οι ωραίοι

κουράσατε..
μας στερήσατε το οξυγόνο..
ή μάλλον σας το χαρίσαμε.

αντί να ομορφύνουμε την πλάση γύρω μας, πετάξαμε λευκή πετσέτα.
σας χαρίσαμε όλο το ζωτικό χώρο και πλέον περπατάμε και γλιστράμε στα ξερατά σας.
οι ευγενικές ψυχές δεν κάνουν έτσι. δεν παραδίδουν την ομορφιά στα σκατά.
υπόλογοι.


Αφήσαμε τους κακοβαλμένους ως μόνη επιλογή.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως..   α τιμήσαμε έναντι του όποιου ερωτικού υποκειμένου.
Πως καταδικάσαμε τον έρωτα σε αναγκαστική συνεύρεση μονάχα με δίποδα υποόντα.
Ας πούμε πως βοηθήσαμε με την απουσία μας σε ένα προαποφασισμένο ταίριασμα.
Ας πούμε πως κανείς δεν αναγκάζει κανέναν. 
Ούτε η ανάγκη.


Αν κάτι μισούσε από πάντα, ήταν να εξηγεί. 
Να εξηγεί γιατί δεν..
Και για να μην εξηγεί, παντρεύτηκε την απουσία.

Εμείς οι ωραίες ψυχές,
οι απούσες! 
οι υπόλογες!

fair play (παράπλευρη απώλεια)

Όπως το είχα δει τότε:

Με είδε ως στόχο. 

Με σημάδεψε.

Με πέτυχε.

Μια καθαρή νίκη.

Κι έτσι όπως ήμουν ανάσκελα στο χώμα, στάθηκε από πάνω μου, με κοίταξε υποτιμητικά και με βάφτισε "παράπλευρη απώλεια".

Με κατεδάφισε "κατά λάθος"! είπε αργότερα σε φίλους.

Θα μπορούσε απλά να παραδεχτεί τον οικτρό θρίαμβό της. 

Μα δεν το έκανε. Γιατί ήξερε πως μια νίκη ή μια ήττα, προϋποθέτει συνήθως και έναν δεύτερο γύρο.

Και δεύτερο γύρο, δεν θέλει ποτέ ο νικητής..

Όπως το βλέπω τώρα: 

Είναι αδύνατο να κοιτάμε μέσα από τα μάτια του άλλου.

Είναι μάταιο να παίζουμε μόνοι μας, ένα παιχνίδι για δύο.

Είναι ξεκαρδιστικό, να πιστεύουμε ότι έστω και για ένα δευτερόλεπτο "συνδεθήκαμε" και γίναμε ένα. 

Είναι ξεκαρδιστικό, μα δεν γελάω. Είναι που έφτιαξα έναν κυνικό και τον φυλάκισα μέσα μου.

Ένας παίκτης, που ξέρει να στοχεύει άριστα, που κατέχει την τέχνη της κατεδάφισης, που έχει την ικανότητα να καταφέρνει άρτιες νίκες, είναι αδύνατο να δημιουργεί παράπλευρες απώλειες.

Υπάρχουν τέτοιοι παίκτες. Βρείτε τους! 

Κι αν τους συναντήσετε και παίξετε μαζί τους έστω και για λίγο, ένα είναι το σίγουρο: όπως και να διεξαχθεί το παιχνίδι, ο νικητής θα παραμείνει νικητής από άποψη και ο νικημένος δεν θα αλλάξει το όνομά του σε "παράπλευρη απώλεια".

fair play

Διακοπή

Ένα βράδυ του Ιούνη, καθόμουν στη βεράντα παρέα με την κουνιστή μου πολυθρόνα και καθώς αναλογιζόμουν πως δεν πρόκειται να πάω πουθενά φέτος το καλοκαίρι, αποφάσισα να κάνω μερικές εσωτερικές αλλαγές. (Εκ του αποτελέσματος, σίγουρο είναι πως δεν χρειάζονταν εσωτερικές αλλαγές, αλλά μάλλον εσώψυχες..)

Ξεκίνησα λοιπόν -από το επόμενο πρωί- για να τ'αλλάξω όλα!
Να βάλω μία τάξη. Να μπει καινούριος αέρας.
Άλλαξα πρώτα την καμμένη λάμπα στην κουζίνα.
Άρχισα να σκουπίζω.
Μετά σφουγγάρισα.
Ξεσκόνισα.
Έβαλα πλυντήριο.
Έπλυνα τα πιάτα.
Έξυσα τους τοίχους.
Τους έβαψα.
Μπλε.
Γκρέμισα άλλους τοίχους.
Έσπασα τα πατώματα.
Έβαλα πλακάκια.
Έχτισα δυο καινούριους τοίχους.
Άλλαξα τις κουρτίνες. Την εξώπορτα. Την κλειδαριά.
Δεν άλλαξα τους γείτονες. Δεν έφευγαν.
Δεν άλλαξα την οδό. Ήταν ανεξίτηλη απ'την πολυκαιρία.
Έχτισα δυο πύργους στην αυλή. Δυο μάτια άγρυπνα για τους εισβολείς.
Με είπαν τρελό.
Κάηκε η λάμπα στην κουζίνα.
Διακοπή.
Διακοπές.
Έφυγα.
Επιστρέφω όταν.. επιστρέψω.

τσιμεντένιες κουρτίνες

Κάποια στιγμή αηδίασα.
μάζεψα το σάλιο μου, έφτυσα κάτω και αποφάσισα ν' αλλάξω ρότα.

Άρχισα με ένα "δεν θέλω".
σκότωσα αρκετό χρόνο με ένα παιχνιδιάρικο "δεν ξέρω".
μα κάποια στιγμή  έφτασα δίχως να καταλάβω στο άγνωστο "δεν μπορώ".
το έχασα!
το "δεν μπορώ" ήταν εκτός ύλης.
δεν είχα προετοιμαστεί ποτέ για κάτι που δεν μπορώ.

Δεν έχω καιρό, ούτε επιθυμία για πραγματικότητες.
τα είχα καταφέρει περίφημα ως τώρα!
από ποια τρύπα άραγε προσπαθεί να εισχωρήσει το φως?
πρέπει επειγόντως να αλλάξω κουρτίνες.
μαύρες να βάλω. τσιμεντένιες.


Δεν χρειάζεται να με ακουμπήσει τίποτα.
δεν είμαι γω σαν και σας.
εγώ είμαι χάρτινος. ψεύτικος. μη ορατός. 
ένα κουβάρι χωρίς αρχή.
μην κάνεις άσκοπα το δρόμο.

λανθάνων

ένα λάθος που κάνω συχνά.
δεν μιλάω ποτέ για το προφανές.
δεν δίνω εύκολα ευκαιρία στο απλό.
πάντα ψάχνω την ουσία στο περίπλοκο.
λανθάνων λοιπόν.
ό,τι ξέρω.. το γνώριζα από πάντα.
τα υπόλοιπα που ψάχνω, η μνήμη μου τα κατασκεύασε ετεροχρονισμένα.
αρνούμαι να μου δοθώ, δυσκολεύομαι να δώσω.
μπαίνω μέσα στο κουτί, το φέρνω γύρω-γύρω με ένα φανταχτερό περιτύλιγμα, δένω και μια ωραία κορδέλα απ'έξω..και σου πασάρομαι.
άδειο το κουτί από μέσα.
κι όμως εσένα σου αρκεί.
άκου!
υπάρχει σιωπή και σιωπή.
μπορείς να τις διακρίνεις?

για σένα Π

αυτό που αισθάνομαι μερικές φορές και δεν μπορώ να το περιγράψω σωστά με λέξεις.

σαν να κοιτάω πίσω από το τετράγωνο παράθυρό μου τα φώτα από τα υπόλοιπα σπίτια.

σαν να είναι  μέρα..αλλά μέρα σκοτεινή.. 

έχω ζήσει τέτοιες μέρες. από αυτές τις κρύες του Νοέμβρη, που ξυπνάς για να πας σχολείο και είναι ακόμα νύχτα. και καθώς περνάει η ώρα και ξημερώνει, δεν ξημερώνει ποτέ. μια γκρίζα, κρύα ατμόσφαιρα.

κι εκείνα τα πουλιά της πόλης, γκρίζα κι αυτά.. και αδιάφορα..απλά περνούν έξω από το παράθυρο.

σαν να φοράω μια ωραία μπλούζα, μάλλινη, ζεστή, μα με κλειστό ζιβάγκο που με πνίγει, που δεν συνηθίζεται.

όπως όταν φοράω δυο ζευγάρια κάλτσες και ζεστά μποτάκια και αισθάνομαι μια ασφάλεια. μα όταν σηκώνομαι να κάνω δυο βήματα, νιώθω το παγωμένο πάτωμα.

και εδώ έρχεται αυτό το περίεργο. αυτό που μετατρέπει όλες αυτές τις κάπως αρνητικές εικόνες, σε κάτι που μου αρέσει πολύ!

σαν κάτι διαφορετικό που το αισθάνομαι. 

αυτό το κρατάω. 

όσα δεν μπορώ να τα εκφράσω, τα κρατάω. 

συχνά τα ξεχνάω και άλλες φορές ξανάρχονται από μόνα τους.

Το φθινόπωρο και η προσμονή του χειμώνα μου φέρνουν μια γλυκιά θολούρα. 

Προς το τέλος του χρόνου, εκείνες τις μέρες που οι πόλεις λάμπουν και υπάρχει μια διάχυτη κινητικότητα παντού, αυτή η αίσθηση χάνεται. Και τότε χαίρομαι διπλά. Για τους μήνες που πέρασαν και γι'αυτούς που έρχονται. Δεν μπορώ να απαντήσω με ειλικρίνεια αν χαίρομαι και τις στιγμές αυτούσιες, γιατί κολλάει το βλέμμα μου σε πολύχρωμα λαμπάκια που αναβοσβήνουν και το μυαλό μου σε παλιές χριστουγεννιάτικες ιστορίες από το βορρά.

Κυριακή

Αν δεν είχαμε ονομάσει τις μέρες, πάντα θα μπέρδευα την Τρίτη με την Τετάρτη. Θα νόμιζα πως το Σάββατο είναι Παρασκευή και η Δευτέρα ένα κακό όνειρο της νύχτας που προηγήθηκε.

Μα θα μπορούσα πάντα να ξεχωρίσω μια μέρα!

Περπατάω σε δρόμους ήρεμους την Κυριακή. Δεν με αποσπούν πολλά λεωφορεία στο διάβα μου.
Χαλαρή και πιο ξεκούραστη αναπνέει η πόλη.
Είναι που οι πιο αφελείς ιδέες  - αυτές που αυτοκαταστρέφονται τις υπόλοιπες ημέρες - μου 'ρχονται
πάντα τις Κυριακές.
Εκείνα που έγιναν και αυτά που θα ΄θελα να συμβούν, έρχονται σχεδόν πάντα στο μυαλό μου κάτι κυριακάτικα απογεύματα.
Το βράδυ της Κυριακής ανασαίνω πιο βαριά. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι τελειώνει, μα ούτε και ελπίζω πως κάτι θα αρχίσει την επαύριο. Παρ' όλα αυτά..αδημονώ.

ανάμεσα σε δύο κόσμους

Αν ήμουνα φιλμ, θα ήμουν από αυτά που καίγονται και δεν μπορείς ποτέ να δεις τις φωτογραφίες.. εκείνες που αρνήθηκαν την μόνιμη αιχμαλωσία τους.
Αν η ζωή μου ήταν ταινία, θα ήταν ένα ατέρμονο pause. Όχι σε τυχαίες στιγμές. Το pause πάντα γίνεται σε συγκεκριμένο χρόνο.
Σήμερα ας πούμε. Όταν με ρώτησε, "και τι είπαμε πως κάνεις στη ζωή σου? εννοώ με τι ασχολείσαι?"... πριν πατήσω pause πρόλαβα να πω, "μισό λεπτό, έχω μια επείγουσα κλήση και επανέρχομαι".
Δεν είναι ποτέ προσχεδιασμένο το πάγωμα. Παγώνω όταν βρίσκομαι σε αμηχανία, ενίοτε σε αηδία.
Στην σελίδα 245, στην τελευταία παράγραφο, διάβασα το εξής: "Πάντα φοβόμουνα μήπως ήμουν λίγο-πολύ κενός. Μήπως δεν είχα κοντολογίς, κανένα σοβαρό λόγο να υπάρχω. Τώρα, βεβαιώθηκα έμπρακτα για το ατομικό μου τίποτα."
Τον κόσμο τον χώρισα στα δύο, πριν από μερικά χρόνια. Ανάμεσα στις δύο ανθρωπότητες, οι στιγμές που πατάω pause είναι πια ένα σχεδόν καθημερινό, άθλιο παιχνίδι. Δεν θέλω να υπάρχω στον κόσμο τους και όταν μου το θυμίζουν, παγώνω τη στιγμή. Και μετά την καίω.
Στον κόσμο τους νιώθω ένα τίποτα. Και αυτοί τίποτα είναι, απλά δεν έχουν βρει ακόμα το κλειδί που ανοίγει την θυρίδα του  αυτοσεβασμού.
Στον κόσμο μου είναι αλλιώς. Αυτοί παραμένουν τίποτα, προς μεγάλη μου λύπη. Μοιάζουν το ίδιο ξεπεσμένοι όσο και στον δικό τους κόσμο, μα εδώ, υπάρχει η ελπίδα να ανασυστηθούν.

Δεν είναι σύγκρουση δύο κόσμων. Ούτε συνύπαρξη.
Δεν είναι το ψεύτικο από τη μια και το αληθινό από την άλλη.
Δεν είναι θέμα αντίθεσης, μα ούτε και σύνθεσης.
Δεν είναι  pause αντί για stop.
Δεν είναι τίποτα.
Και αν είναι τίποτα, τουλάχιστον δεν έχει πιαστεί αιχμάλωτο σε κανένα καμένο φιλμ.

μου λες αλήθεια?

εντάξει. τους κορόιδεψα πάλι σήμερα. όλους. μια χαρά τα κατάφερα. επιβίωσα στον κόσμο τους για ακόμη μια μέρα. τελικά αυτή η μάσκα πολύ μου χρησιμεύει. σπάνια καταλαβαίνει κάποιος ότι την φοράω. και όταν το καταλάβει, την βγάζω και του ξανασυστήνομαι.. δήθεν ηττημένος. άσχετα αν αυτό που αντικρίζει, εν μέσω θριάμβου για την αποκάλυψη, είναι απλά η δεύτερη μου μάσκα. η αδιαπέραστη. η εφεδρική.

δεν είναι ότι κρύβομαι από τους άλλους. τους προστατεύω, μην τους έρθει βαριά η αλήθεια μου. αυτή  που δεν αντέχω ούτε εγώ καν. μα από το να εξαφανιστώ, προτιμώ το μασκάρεμα.

 τώρα που τέλειωσα αυτό που ήθελα να γράψω, ας βγάλω την μάσκα μου και ας πάω για ύπνο. στα όνειρά μου, δεν επιτρέπονται τα μασκαρέματα. εκεί υπάρχω ακριβώς όπως είμαι!

αργοπορημένος

Στην παρέα..
όταν θέλουν να με θίξουν, λένε πως τα κάνω όλα αργά. Πιο αργά από οποιονδήποτε άλλο.
Σχολείο πήγα 1 χρόνο πιο αργά από τα άλλα παιδιά.
Γένια έβγαλα όταν οι υπόλοιποι έκαναν τζίβες με τα μούσια τους.
Θηλυκό άγγιξα όταν οι φίλοι είχαν ήδη φτάσει στο νούμερο 23 της λίστας τους.
Σπούδασα αρκετά αργοπορημένος σε σχέση με τους άλλους.
Έπιασα δουλειά όταν οι...προχωρημένοι, είχαν ήδη κολλήσει περί τα 1500 ένσημα έκαστος.
Παντρεύτηκα όταν.. (γράψε λάθος..δεν παντρεύτηκα ποτέ).
Αποφάσισα να ταξιδέψω πρώτη φορά σε ξένο τόπο, όταν ανακάλυψα σε σπίτια φίλων, διάφορα διακοσμητικά από μακρινές χώρες της ανατολής και της δύσης.

Μα ταξίδεψα πολύ. Αργά και με σταθερό βήμα, πήγα παντού. Πάτησα σε πόλεις και σε χωριά. Φόρεσα σκούφους και παλτά, καπέλα και σανδάλια. Γνώρισα ανθρώπους αργοπορημένους και βιαστικούς. Είδα πράσινους ουρανούς και κόκκινες θάλασσες. Μύρισα.. άπειρες μυρωδιές...

Γεύτηκα ζωή και αυτό είναι γεγονός.
Και τώρα που πεθαίνω, αποφάσισα να το κάνω όπως μου πρέπει.
Πεθαίνω λοιπόν αργοπορημένος, τόσο αργά, που δεν έχει μείνει ούτε ένα κοκκαλάκι από τους υπόλοιπους.
Και αφού πάντα τα έκανα όλα πιο αργά από τους άλλους, αποφάσισα να  στοιχειώσω τον τόπο για λίγα τέρμινα...πριν με καταπιεί το σύμπαν μια και για πάντα.