Εκείνη και αυτή.

Εκείνη ταξίδεψε. Είδε μέρη διαφορετικά. Κουράστηκε.

Δεν έφταιγαν οι δρόμοι, ούτε και οι τόποι.

Εκείνη αγάπησε. Μπήκε σε ψυχές διαφορετικές. Κουράστηκε.

Δεν έφταιγαν οι άνθρωποι, ούτε και τα πάθη τους.

Εκείνη έζησε. Έκανε το χατήρι των αισθήσεων. Κουράστηκε.

Δεν έφταιγε ο πόθος, ούτε η χαρά κι η λύπη.

Αυτή κολυμπούσε ακόμα, ναι. Μα όχι σε θάλασσα βαθιά.

Σε λίμνη μικρή, ρηχή και ασφαλή, έλουζε τα μαλλιά της.

Αυτή ταξίδευε ακόμα, ναι.  Έμπαινε σε βαγόνια παλιά, πολυκαιρισμένα.

Τέτοια που.. ποτέ δεν ξεκινούσαν.

Αυτή ερωτευόταν ακόμα, ναι. Μα ήταν έρωτες κρυμμένοι μέσα στις ταινίες που παρακολουθούσε τα βράδια. Έρωτες δοσμένοι. Ούτε καν δανεικοί.

Αυτή - επειδή ρωτήσατε - τελικά ζούσε, ναι. Πότε προσπαθούσε να πιάσει τα κύματα , πότε χοροπηδούσε πάνω σε λευκά ανάλαφρα σύννεφα.

Εκείνη και αυτή. 

Ένα πρόσωπο που αλλάζει.

Αν την ρωτούσα, θα μου έλεγε πως "όταν συμμετέχεις στη ζωή, δεν τη βλέπεις και τόσο καθαρά.

Είτε σε παρασέρνει ο πόνος, είτε η χαρά. Ζήσε λιγάκι απομακρυσμένα, ανεπιτήδευτα, αδιάφορα, χωρίς να ζητάς, το τίποτα μόνο να περιμένεις".

https://www.yatzer.com/shirley-visions-of-reality-edward-hopper/slideshow/1

Όχι η απόσταση. Εσύ.

Ξέρεις...

Κι αυτή η απόσταση δεν μπορεί να μας νικήσει.

Κι αυτή η διαφορά του χρόνου αποτυγχάνει πάντα απέναντι μας.

Το κενό, την άβυσσο, το τίποτα, την απόσταση, τον χρόνο, εμείς τα γεφυρώνουμε με ένα βλέμμα, με ένα άγγιγμα, με μία λέξη.

Γιατί για μας είναι εύκολο, αυτό που οι άλλοι δεν θα διάλεγαν ποτέ. 

Γιατί για μας υπάρχει η πληρότητα, εκεί που οι άλλοι δεν τη φαντάστηκαν ποτέ. 

Κοίτα πόσο μακριά μας κράτησαν!

Μα θα έρθω πάλι. 

Πάλι θα ξανάρθεις. 

"...κι όταν τους απομακρύνουν αποφορτίζονται, σβήνουν, παύουν να υπάρχουν, παλεύουν να αναπνεύσουν, ζουν σαν αυτόματα ρομπότ..." 

ποιος το 'γραψε αυτό;

εσύ; 

Οι αποστάσεις μικραίνουν.

Οι μέρες μεγαλώνουν.

"Κι ένας ήλιος πια που σου ζεσταίνει το δέρμα." 

Την ψυχή.

Εσύ.

το βιβλίο με τις υπογραφές

Ένα βιβλίο στον προθάλαμο, στέκει μοναχό, σαν στόμα ανοιχτό και μ'ένα χαμόγελο πλατύ σε καλεί, σε περιμένει.


Παρακαλώ κύριε! 
Πρώτα υπογράφετε στο βιβλίο και μετά εισέρχεστε (μια και για πάντα).


Και μόλις υπέγραψαν έγιναν αγάλματα.
Ο χρόνος σταμάτησε να κυλά.
Άραγε τα αγάλματα να περπατούν;
Να στέκονται ακίνητα, ξεκούραστα, λουσμένα στη λιακάδα;

Μα τι είναι εδώ; Σαν σε μουσείο μου φαίνεται. Μουσείο χωρίς ταβάνι.
Κι αυτά τα αγάλματα, πιο επικίνδυνα μοιάζουν από όσο πραγματικά είναι.
Πόσο πολλά....
Σίγουρα κάποτε ταξίδεψαν πολύ.
Κάποιος μου είχε πει πως αυτό το μουσείο όλο και μεγαλώνει.
Σαν όποιος να μπαίνει, ποτέ να μην ξαναβγαίνει.

Δεν θέλω να στεναχωριέσαι.
Εκείνα τα αγάλματα δεν έχουν ονόματα. Ούτε δανεικά, ούτε δικά τους.
Ό,τι είχαν το άφησαν απ' έξω.
Άψυχα είναι. Άχρωμα. Δεν έχουν να σου πουν πια.
Σταματημένα σε μια στιγμή που μόνο οι ίδιοι αναγνωρίζουν. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ τους παιδιά ή γέροι. Σαν πέτρες όμορφα άμορφα λαξεμένες.


Αντίθετα.
Μια σκιά πίσω από ένα παράθυρο στέκει ακίνητη κι αυτή.
Μα είναι ζωντανή.
Από φωτιά φτιαγμένη.
Κάπου κοιτάει.
Κάτι θα περιμένει.
Κι αν τα αγάλματα δεν πεινούν ποτέ, η πείνα η δική της μπορεί να σε καταπιεί.

κανένας τίτλος, καμία ποίηση

Η   Ποίηση   Αποτυπώνεται   Στο   Πρόσωπο.
Ποιος διάολο σου έβαλε την ιδέα πως ποίηση είναι ένας μεθύστακας που καπνίζει σαν φουγάρο και μιλάει βρώμικα συνεχώς;
Η ποίηση αποτυπώνεται στο πρόσωπο.
Το ταλαιπωρημένο.
Ποια μοναξιά και ποια ρυάκια, ποια άνοιξη με λουλουδάκια και ποιος χαμένος έρωτας;;;
Η ποίηση γεννήθηκε φτωχιά.
Κουρέλια θα φοράει.
Κανείς δεν της έδωσε να φάει.
Γελοίες υπάρξεις.


Ο κόσμος όλος στα πόδια του τρίβεται, σαν την μουσούδα της γάτας.
Ο κόσμος αυτός, μια μικρή, γήινη σφαίρα. Μια μπαλίτσα.
Κι αυτός... όποια ώρα θελήσει, μπορεί αυτή τη γήινη σφαίρα με τις στριμωγμένες ψυχές, να την παίξει στα πόδια του, να την κάνει τσαλιμάκια. 
                                                                                                                                                                  

Δωμάτιο μαγικό

... και έτσι δημιουργήσαμε το πίσω δωμάτιο.

Το πίσω δωμάτιο...
που κρύβει μέσα του...
Διαμαντάκια θαυμαστά κάθε εποχής του χρόνου
Πραγματάκια μικρά που βρίσκουμε στο διάβα μας
Νότες που περνούν μέσα από τα αυτιά μας και φτάνουν ως την καρδιά μας

Εκεί κρύψαμε την πρώτη μας συνάντηση
Εκεί θα μας περιμένουν πάντα και όλες οι επόμενες.

Το πρώτο μας φιλί δεν βρίσκεται σε βάθρο προς επίδειξη.
Είναι διάχυτο παντού, το νιώθεις σε κάθε πιθανή γωνιά του δωματίου.

Τα πρώτα μας χιόνια. Σαν τα φιλιά και οι αμέτρητες νιφάδες που χορεύουν στον αέρα.
Τα πρώτα λαμπιόνια που είδαμε και όλα τα επόμενα, τα πολύχρωμα.

Η πρώτη άνοιξη
Κι ένα ατελείωτο καλοκαίρι που νομίζαμε πως δεν χωρά πουθενά!

Τα πρωτοβρόχια κι ένα κίτρινο φθινόπωρο, ολόδικο μας.
Άραγε που θα μας βρίσκει η 17η Νοεμβρίου κάθε χρόνο;

'Ολα χωρούν μέσα στο πίσω δωμάτιο.
Αυτό που δεν γνωρίζει χρόνο.
Εκεί μέσα, που μένεις πάντα ο ίδιος.
Εκεί ξαναζείς.

Κι αυτό θα είναι το μυστικό μας.
Αυτό θα είναι το μαγικό μας.
Θα γυρνάμε την πλάτη σε αυτούς που θέλουν να κλέψουν έστω και μια ακρούλα από το χαμόγελο μας.
Γιατί όλα τα χαμόγελα μας, είναι πολύτιμα και μοναδικά.
Και όλα φυλαγμένα στο πίσω δωμάτιο.
Ένα προς ένα.

Γιατί οι ιστορίες μας, διάλεξαν άλλους δρόμους, αλλιώτικους.
Δεν θα διασταυρωθούν ποτέ και με καμιά πεζή πραγματικότητά σας.

Αλώβητοι στο χρόνο, σε τόπο δικό μας, υπάρχουμε και προχωράμε... και.. κοίτα!... τα χρωματιστά λαμπάκια άρχισαν να αναβοσβήνουν και φέτος!

"Τις πιο μεγάλες νύχτες του χρόνου, θα τις ζούμε πάντα μαζί".

only time

Ποιος μπορεί να πει.. τι..
Ο χρόνος μόνο.
Οι στιγμές μιλούν.

Ο καπνός σε εκείνο το μπαρ...
Οι μαύρες τρύπες που στριφογύριζαν πάνω στα θολωμένα τζάμια του αυτοκινήτου...
Μια θάλασσα επιβλητική, που σου υπενθύμιζε ήρεμα πως πρέπει να τη σέβεσαι...
Τα παπούτσια που το πρωί πατούσαν στο βορρά, το απόγευμα περπατούσαν στο νότο...

Οι τέσσερις εποχές γεμάτες από μας.

Η αόρατη ζάλη
Το σταμάτημα του χρόνου
Μπλέξαμε...


............................................................................................................................................ 
- Θυμάσαι εκείνο το βράδυ;
- Τι θυμάσαι από εκείνο το βράδυ;
- Ποιος μιλάει τώρα εγώ ή εσύ;
- Κι οι δυο.
- Το ίδιο είναι.
- Τι θυμάσαι λοιπόν;
- Εσένα. Θυμάμαι εσένα να μιλάς και γω να σε βλέπω δίπλα μου... σε χρόνο μέλλοντα..
- Εξακολουθητικό..
- Ποιος μιλάει τώρα, εγώ ή εσύ;
- Το ίδιο είναι.
............................................................................................................................................

Πόσο ωραία θα 'ταν, να έμοιαζαν όλες οι Κυριακές έτσι... αργές...
(είπε και αγάπησα τις Κυριακές. όχι όλες. τις έτσι.. τις αργές..)                                                      

το όνομα σας.

Βρε παιδιά... σε αυτή την ταινία γιατί είστε όλοι κωμικοί;

κι αν είναι έτσι, γιατί δεν γελάμε μαζί σας;

Μήπως να είστε τραγικοί;

κι αν είναι έτσι, γιατί δεν κλαίμε με τα χάλια σας;

χμ.. αποτυχία..

αποτυχημένοι μάλλον θα είστε.

καλύτερα να αλλάξετε επάγγελμα.

χμ...  ακόμα καλύτερα, αλλάξτε σώμα, μυαλό, υπόσταση..

χμ.. πολύ καλύτερα, εξαφανιστείτε.

απαλλάξτε μας και απαλλαγείτε.

Χοντρόπετσα, παχύδερμα, ευτραφή όντα ως είστε και καταφέρνετε και γελάτε με τους άλλους;

σταματήστε να κουνάτε και το δάχτυλο επιδεικτικά και ορίστε... καθίστε να φάμε!

βάλτε κάτω το κεφάλι και μπουκώστε το στόμα σας. 

έτσι μπράβο.

να φάτε, να σκάσετε! 

χμ..

εκείνος ο μάγειρας που στέκει στη γωνία ακίνητος, άραγε να δοκίμασε από το φαγητό του;

Σσσσσσς σιωπή. Να είστε σιωπηλοί.

κι η σιωπή πρέπει να τραφεί. κι αφού πια χορτάσει να πάψει κι αυτή.

Να δώσει τη θέση της σε μια ζωή ανάλαφρη που επιπλέει στον αέρα.

Φαντάσου χιλιάδες ζωές ανάλαφρες να επιπλέουν στον αέρα...

Χειμώνιασε.. κι ας μην βλέπετε ακόμα τα χιόνια που θα σας θάψουν.

τέτοιες χαρές δεν προαναγγέλονται.

αφήστε τις ταυτότητες σας καταγής. όλες. αληθινές και ψεύτικες. κατάσχονται. ετεροπροσδιοριζόμενοι τίποτες.

Το όνομα σας.

                                                                                                        

                                                                                        Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ

                                                                                                                    καλοκαίρι του 2019

Όμορφοι και ηττημένοι

Χρόνος άχρονος
Κι ένας χάρτης δίπλα
Σημείο 0... κι όλα απ' την αρχή
Το Ναι, το Όχι κι αυτοί που τα μισούν
Ένα παράθυρο στον πιο ψηλό τον πύργο
Κι ένας ωκεανός
Η θάλασσα φούσκωσε
Θα ήθελα να μπορούσα να ακούσω τον δεκάχρονο εαυτό μου. Θα τον αναγνώριζα άραγε;


Και ξαφνικά είδε μπροστά του μια τεράστια ταμπέλα που προειδοποιούσε: ΟΡΙΟ 40.
Κάποιος είχε βάλει όριο τα 40.
Ποιος και γιατί;
Να 'ταν λες ο ίδιος του ο εαυτός; Του έπαιζε παιχνίδια το μυαλό του;
Ίσως ήταν κανένας καινούριος νόμος που αγνοούσε...
Ποιος ξέρει..
Μικρή σημασία έχει.
Καθότι ήταν πια ξεκάθαρο και επιτακτικό. Μέχρι τα 40. Τελεία και παύλα.-


Όσες φορές έχασε την πίστη του, μέσα σε ένα βιβλίο την ξαναβρήκε.
Κι όσες φορές νόμιζε πως πίστεψε σε κάτι, μερικές σελίδες τον ξαναέριχναν σε πελάγη δυσπιστίας. 


Φαίνεται ανεξάντλητος. Τον θαυμάζουν.
Μα μην θεωρείτε πως είναι κιόλας.
Αυτό που είναι τέλειο, δεν είναι άπειρο.

Όμορφος και ηττημένος. 

https://pixels.com/featured/lighthouse-shining-over-stormy-ocean-john-m-lund-photography-inc.html

Ξοψρ σω ηδκψ δβψ!

Μια ατιμία ίσως διέπραξα όλα αυτά τα χρόνια. 
Είπα στους άλλους, όλα εκείνα που γύρευαν να ακούσουν.
Άκουσα όσα ήθελαν να μου πουν.
Μια ατιμία βάναυση προς εμένα.
Μια προσφορά άθλια προς αυτούς.


Κι όσο για την υπεροχή;
Λένε πως αν τη διαλαλείς, την χάνεις.
Μα μην τους ακούσεις.
"Λίγοι" είναι.
Ισχνοί.
Πενθούν μπροστά στην μοναδικότητα σου.

κι όσοι νομίζουν πως επειδή κινούνται, προχωρούν...
κύκλο κάνουν, γύρω από το τίποτα τους.
Να τους λυπάσαι.

Εσύ τα έφτιαξες όλα.
Εσύ κι αν θελήσεις, τα χαλάς.

εσύ..

Duende

Πέντε αισθήσεις που συγχρονίζονται.
Την βλέπω, την ακούω, την νιώθω...
Συχνά μου προκαλεί αμηχανία.
Η ύπαρξη της με μαγεύει.


Τον παρατηρούσα τον κόσμο γύρω μου. Δεν είχε σχήμα ποτέ. Δεν έβγαζε νόημα. Μικρά μικρά κομματάκια που προσπαθούσα να τα ενώσω, μήπως και σχηματίσω μια τελική εικόνα.
Κακόγουστο κολάζ.
Περιφερόμουν, έδινα σημασία σε ασήμαντα...ερημιά..απογοήτευση.
Κι έπειτα σταμάτησα να παρατηρώ.
Αισθάνθηκα πως αυτός δεν ήταν ο κόσμος μου. Ξεκούρδιστες νότες παντού. Τον απέφευγα.
Έβγαινα έξω μόνο όταν οι δρόμοι ησύχαζαν και όλα γίνονταν πια υποτονικά.

Ωστόσο, πάντα ένιωθα πως κάποια στιγμή, δυο κόσμοι θα συναντηθούν.
Πως κάπως, εγώ κι εσύ, θα μπορέσουμε επιτέλους να αναπνεύσουμε τον ίδιο αέρα.


και μου είχε πει κάποια στιγμή ένα χελιδόνι πριν αποδημήσει:" Όταν κάποια στιγμή βρεις το άλλο σου μισό, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να ξεχάσεις τον ελλιπή εαυτό σου όπως τον όριζες ως τότε. 
Όταν οι δυο κόσμοι γίνουν ένας, το παλιό, ψεύτικο, μισό, "εγώ" σου, θα αντισταθεί. Θα παίξει ύπουλα. 
Μα μην φοβηθείς. Δεν έχει τύχη καμιά. 
Το σημείο μηδέν θα έχει αλλάξει πια. 
Τα μισά θα γίνουν Ένα.
Και η αφετηρία θα είσαστε πια εσείς." 


Πέρα από τον εαυτό μου, πάνω από μένα, είναι εκείνη.
Το παρελθόν μου, το μέλλον μου, η στιγμή μου κι η ανάσα μου.
Το Duende μου.
Θα την Αγαπώ αέναα..
Κι αν μ'αγαπάει, θα αγαπώ και μένα.

...και η αφετηρία είμαστε πια εμείς.