Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

για σένα Π

αυτό που αισθάνομαι μερικές φορές και δεν μπορώ να το περιγράψω σωστά με λέξεις.

σαν να κοιτάω πίσω από το τετράγωνο παράθυρό μου τα φώτα από τα υπόλοιπα σπίτια.

σαν να είναι  μέρα..αλλά μέρα σκοτεινή.. 

έχω ζήσει τέτοιες μέρες. από αυτές τις κρύες του Νοέμβρη, που ξυπνάς για να πας σχολείο και είναι ακόμα νύχτα. και καθώς περνάει η ώρα και ξημερώνει, δεν ξημερώνει ποτέ. μια γκρίζα, κρύα ατμόσφαιρα.

κι εκείνα τα πουλιά της πόλης, γκρίζα κι αυτά.. και αδιάφορα..απλά περνούν έξω από το παράθυρο.

σαν να φοράω μια ωραία μπλούζα, μάλλινη, ζεστή, μα με κλειστό ζιβάγκο που με πνίγει, που δεν συνηθίζεται.

όπως όταν φοράω δυο ζευγάρια κάλτσες και ζεστά μποτάκια και αισθάνομαι μια ασφάλεια. μα όταν σηκώνομαι να κάνω δυο βήματα, νιώθω το παγωμένο πάτωμα.

και εδώ έρχεται αυτό το περίεργο. αυτό που μετατρέπει όλες αυτές τις κάπως αρνητικές εικόνες, σε κάτι που μου αρέσει πολύ!
σαν κάτι διαφορετικό που το αισθάνομαι. 
αυτό το κρατάω. 
όσα δεν μπορώ να τα εκφράσω, τα κρατάω. 
συχνά τα ξεχνάω και άλλες φορές ξανάρχονται από μόνα τους.


Το φθινόπωρο και η προσμονή του χειμώνα μου φέρνουν μια γλυκιά θολούρα. 
Προς το τέλος του χρόνου, εκείνες τις μέρες που οι πόλεις λάμπουν και υπάρχει μια διάχυτη κινητικότητα παντού, αυτή η αίσθηση χάνεται. Και τότε χαίρομαι διπλά. Για τους μήνες που πέρασαν και γι'αυτούς που έρχονται. Δεν μπορώ να απαντήσω με ειλικρίνεια αν χαίρομαι και τις στιγμές αυτούσιες, γιατί κολλάει το βλέμμα μου σε πολύχρωμα λαμπάκια που αναβοσβήνουν και το μυαλό μου σε παλιές χριστουγεννιάτικες ιστορίες από το βορρά.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

που μένεις?

Όταν ήμουν παιδί έμενα στην οδό Ονείρου, προέκταση της οδού Μαγείας.

Τώρα που μεγάλωσα, μετακόμισα στην οδό Μηδενισμού, προέκταση της οδού Απαισιοδοξίας.

Ευτυχώς που.. τις υπόλοιπες οδούς και όλους τους άλλους δρόμους, κάποιος σκέφτηκε να τα βάλει μέσα σε ένα κουτάκι που μιλάει... να πατάω το κουμπάκι και να τα βρίσκω.
Όχι πως θέλω να πάω κάπου αλλού, μα έτσι... απλά σαν παιχνίδι! Πληκτρολογώ που και που στο κουτάκι την οδό Ουτοπίας για παράδειγμα..μπας και δω κατά που πέφτει.........!


Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

πάντα οι άλλοι φταίνε..μικρή μου!

Μπαίνει στο δωμάτιο.
Κάθεται στην καρέκλα μπροστά από τον καθρέφτη.
Αρχίζει να αφαιρεί το μακιγιάζ από το πρόσωπό της.
Της φαίνεται ατελείωτη η διαδικασία.
Μπογιές, μάσκαρα, πούδρα.
Βαμβάκι, γαλάκτωμα, νερό.
Επιτέλους τελείωσε. Ξέβαψε τελείως. Το πρόσωπό της έγινε αόρατο.
Μακάρι να μπορούσε να δει την τρομακτικά κενή έκφρασή της στον καθρέφτη.
Σηκώνεται από την καρέκλα και ξεντύνεται.
Το φόρεμά της στο πάτωμα. Το σώμα της ανυπόστατο.
Ούτε σώμα έχει πια.
Το φόρεμά της ήταν τελικά..γεμάτο από τίποτα.
Δεν φταίει αυτή.
Είναι σίγουρη πως δεν φταίει αυτή.
Κάθε φορά που τον συναντά, το ίδιο συμβαίνει.
Του γεμίζει το κενό του, το οικειοποιείται, το κάνει δικό της και το φοράει.

Ψύχωση ή επιλογή?

(μια νύχτα, εν μέσω ύπνου βαθύ, σε άκουσα που παραμιλούσες. Τρεις λέξεις επαναλάμβανες μόνο: οι άλλοι φταίνε... οι άλλοι φταίνε... οι άλλοι φταίνε...   υποσυνείδητο? ασυνείδητο? υποκρισία και εθελοτυφλία συνειδητή? 
όταν ξυπνήσεις, ρώτα το υπερεγώ σου..και θα σου απαντήσει. είμαι σίγουρος.).

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

πνίξε και συ τις σκέψεις σου!

επιτέλους!

δεν έχω πια την ανάγκη να κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.
άφρισαν κάποια στιγμή οι σκέψεις μέσα στο μυαλό μου.
ξέπλυνε το κύμα μόνο το κεφάλι μου.
κι έμειναν μέσα κρυφά να αιωρούνται χρωματιστές μπουρμπουλήθρες...



(θα συνεχίσω για μερικές μέρες ακόμα. όσο διαρκεί η λιακάδα)