Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Όμορφοι και ηττημένοι

Χρόνος άχρονος
Κι ένας χάρτης δίπλα
Σημείο 0... κι όλα απ' την αρχή
Το Ναι, το Όχι κι αυτοί που τα μισούν
Ένα παράθυρο στον πιο ψηλό τον πύργο
Κι ένας ωκεανός
Η θάλασσα φούσκωσε
Θα ήθελα να μπορούσα να ακούσω τον δεκάχρονο εαυτό μου. Θα τον αναγνώριζα άραγε;


Και ξαφνικά είδε μπροστά του μια τεράστια ταμπέλα που προειδοποιούσε: ΟΡΙΟ 40.
Κάποιος είχε βάλει όριο τα 40.
Ποιος και γιατί;
Να 'ταν λες ο ίδιος του ο εαυτός; Του έπαιζε παιχνίδια το μυαλό του;
Ίσως ήταν κανένας καινούριος νόμος που αγνοούσε...
Ποιος ξέρει..
Μικρή σημασία έχει.
Καθότι ήταν πια ξεκάθαρο και επιτακτικό. Μέχρι τα 40. Τελεία και παύλα.-


Όσες φορές έχασε την πίστη του, μέσα σε ένα βιβλίο την ξαναβρήκε.
Κι όσες φορές νόμιζε πως πίστεψε σε κάτι, μερικές σελίδες τον ξαναέριχναν σε πελάγη δυσπιστίας. 


Φαίνεται ανεξάντλητος. Τον θαυμάζουν.
Μα μην θεωρείτε πως είναι κιόλας.
Αυτό που είναι τέλειο, δεν είναι άπειρο.

Όμορφος και ηττημένος. 
https://pixels.com/featured/lighthouse-shining-over-stormy-ocean-john-m-lund-photography-inc.html

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Ξοψρ σω ηδκψ δβψ!

Μια ατιμία ίσως διέπραξα όλα αυτά τα χρόνια. 
Είπα στους άλλους, όλα εκείνα που γύρευαν να ακούσουν.
Άκουσα όσα ήθελαν να μου πουν.
Μια ατιμία βάναυση προς εμένα.
Μια προσφορά άθλια προς αυτούς.


Κι όσο για την υπεροχή;
Λένε πως αν τη διαλαλείς, την χάνεις.
Μα μην τους ακούσεις.
"Λίγοι" είναι.
Ισχνοί.
Πενθούν μπροστά στην μοναδικότητα σου.

κι όσοι νομίζουν πως επειδή κινούνται, προχωρούν...
κύκλο κάνουν, γύρω από το τίποτα τους.
Να τους λυπάσαι.

Εσύ τα έφτιαξες όλα.
Εσύ κι αν θελήσεις, τα χαλάς.


















Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

εσύ..

Duende

Πέντε αισθήσεις που συγχρονίζονται.
Την βλέπω, την ακούω, την νιώθω...
Συχνά μου προκαλεί αμηχανία.
Η ύπαρξη της με μαγεύει.


Τον παρατηρούσα τον κόσμο γύρω μου. Δεν είχε σχήμα ποτέ. Δεν έβγαζε νόημα. Μικρά μικρά κομματάκια που προσπαθούσα να τα ενώσω, μήπως και σχηματίσω μια τελική εικόνα.
Κακόγουστο κολάζ.
Περιφερόμουν, έδινα σημασία σε ασήμαντα...ερημιά..απογοήτευση.
Κι έπειτα σταμάτησα να παρατηρώ.
Αισθάνθηκα πως αυτός δεν ήταν ο κόσμος μου. Ξεκούρδιστες νότες παντού. Τον απέφευγα.
Έβγαινα έξω μόνο όταν οι δρόμοι ησύχαζαν και όλα γίνονταν πια υποτονικά.

Ωστόσο, πάντα ένιωθα πως κάποια στιγμή, δυο κόσμοι θα συναντηθούν.
Πως κάπως, εγώ κι εσύ, θα μπορέσουμε επιτέλους να αναπνεύσουμε τον ίδιο αέρα.


και μου είχε πει κάποια στιγμή ένα χελιδόνι πριν αποδημήσει:" Όταν κάποια στιγμή βρεις το άλλο σου μισό, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να ξεχάσεις τον ελλιπή εαυτό σου όπως τον όριζες ως τότε. 
Όταν οι δυο κόσμοι γίνουν ένας, το παλιό, ψεύτικο, μισό, "εγώ" σου, θα αντισταθεί. Θα παίξει ύπουλα. 
Μα μην φοβηθείς. Δεν έχει τύχη καμιά. 
Το σημείο μηδέν θα έχει αλλάξει πια. 
Τα μισά θα γίνουν Ένα.
Και η αφετηρία θα είσαστε πια εσείς." 


Πέρα από τον εαυτό μου, πάνω από μένα, είναι εκείνη.
Το παρελθόν μου, το μέλλον μου, η στιγμή μου κι η ανάσα μου.
Το Duende μου.
Θα την Αγαπώ αέναα..
Κι αν μ'αγαπάει, θα αγαπώ και μένα.


















...και η αφετηρία είμαστε πια εμείς.

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

30 marzo 2019

Κι ύστερα έπαψαν να υπάρχουν όλοι οι άλλοι. 
Δεν χρειαζόμασταν πια τις γνώμες τους.
Δεν είχαμε χώρο για κανέναν άλλο. 
Πλέον τα μαθαίναμε όλα από την αρχή. 
Χωρίς να καταβάλλουμε προσπάθεια. 
Δεν είχαμε χάρτες και πυξίδα. 
Δεν σχεδιάζαμε. 
Σαν ανάλαφρα σύννεφα αιωρούμασταν στον αέρα. 
Σαν τον καιρό κι εμείς, ζούσαμε δυο ζωές. Όταν μας χώριζαν ερχόταν ο χειμώνας και όταν συναντιόμασταν κοιτούσαμε τον ήλιο.


Την είχα φανταστεί πολλές φορές. Μα την συνάντησα για πρώτη φορά στη ζωή μου το φθινόπωρο. Πάνω της καθρεφτιζόταν όλη η εποχή. Σχεδόν τη φορούσε.
Γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουμε, με ένα τσακ του χρόνου, φτάσαμε στην εαρινή ισημερία.
Και πάλι.. Σε παρατηρώ... Πώς φοράς κι αυτήν την εποχή.. Και πόσο πολύ σου πάει..

Κι αν ίσως αλλάζει η εποχή κι ο χρόνος, καμιά σημασία δεν έχει. Αυτοί οι δυο ήταν από πάντα μαζί. Προσδιορισμένοι να συναντιούνται ξανά και ξανά.. 
στο άπειρο.. 
και κάπου.. στο χωροχρόνο.. θα τους δείτε να χορεύουν αγκαλιασμένοι..



-  Σε πόσες ζωές με συνάντησες;
-  Σε πόσες θα σε συναντώ;
-  Μην απαντάς σε ερώτηση..με ερώτηση!
-  Γιατί;
-  Δεν είναι σωστό. Είναι αγενές.
-  Αν γυρεύεις την απάντηση, ψάξε στις αναμνήσεις σου.
-  Δεν έχω αναμνήσεις. Δεν θυμάμαι τίποτα. 
-  Τίποτα που να αξίζει ως ανάμνηση;
-  Ίσως.. ίσως μερικές από όταν ήμουν παιδί. Μα είναι κίτρινες, παλιές, σαν πολυκαιρισμένο φιλμ.
-  Θα γίνω εγώ οι αναμνήσεις σου. Ζωντανές, χρωματιστές. Θα είμαι το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον.
-  Αφού δεν έχω παρελθόν, θέλω το δικό σου. Σε θέλω από πάντα. Σε θέλω και τότε. Από όποτε υπήρξες!
Μαζί υπήρξαμε. Από πάντα. Ποτέ δεν υπήρξα μόνος μου.
-  ...
...
-  Την αιωνιότητα ψάχνουμε ο ένας μέσα από τον άλλο.. περίεργό μου πλάσμα.
-  Και το χρόνο σταματάμε όταν κοιταζόμαστε.
-  Τι βλέπεις μέσα στα μάτια μου;
-  Βλέπω όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Κυρίως όμως, δεν βλέπω την αντανάκλαση αυτού του κόσμου. Άλλοι κόσμοι καθρεφτίζονται εκεί μέσα. Δικοί μας. Μόνο.
-  Δικοί μας. Μόνο.

















30 marzo 2019

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

το άθλιο δωμάτιο του κόσμου

ποιος καταστρέφει τα παραμύθια;
ποιοι δεν πίστεψαν ποτέ στα ξωτικά;
γιατί οι άνθρωποι φιλιούνται για πλάκα;
γιατί τα χάδια δεν αφήνουν πια αποτυπώματα;

αν οι αναμνήσεις είχαν υπόσταση, θα σας αναγνώριζαν;


Κοιτάει από πάνω αυτό το περίεργο, το αχανές δωμάτιο του κόσμου.
Είναι ασφυκτικά γεμάτο από αυτά τα πλάσματα. Ένα τεράστιο κενό μέσα τους.
Τους παρακολουθεί. Πού πηγαίνουν, από πού έρχονται, τι λένε, τι ζητούν, πώς περνούν το χρόνο τους.
Ώρες ώρες αναρωτιέται αν λειτουργούν οι αισθήσεις τους.. και σε ποιο βαθμό.
Φαίνεται πως τα παιδιά τους γεννιούνται πλέον τυφλά.
Άλλες φορές πάλι, πιστεύει πως δεν είναι τίποτα άλλο από ανούσιες, αχνές σκιές.
Καμιά φορά τους λυπάται, μα όταν παίρνει στα χέρια του τον μεγεθυντικό φακό για να τους εξετάσει ενδελεχώς, το συναίσθημα της φρίκης τον κατακλύζει.

Ένα ενυδρείο με ψάρια. Μια μεγάλη γυάλα με νερό. τοξικό.
Περιορισμένη ορατότητα.
Φταίει που δεν βλέπουν ουρανό.

Ίσως μια ομίχλη θα μπορούσε να τους σώσει. Να τους πνίξει.







Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Μαζί της

Σταμάτησα για μια στιγμή και κοίταξα πίσω μου χωρίς να αφήσω το χέρι της.
Εκείνο το βουνό πόσο όμορφο έμοιαζε από μακριά. 
Εκατοντάδες αστέρια είχαν κολλήσει πάνω του. Τρεμόπαιζαν. 
Το κοίταξα κι αναρωτήθηκα πώς κατάφερα και κατέβηκα από κει πάνω. 

Τόσα χρόνια είχα κατασκηνώσει στην πιο απομακρυσμένη, στην πιο παγωμένη του κορυφή. 
Είχα παγώσει.
Πόσα χρόνια παγωμένος..

Κι ύστερα η θάλασσα. Εκείνη απέναντι από το βουνό. Ποτέ μου δεν της έδωσα σημασία από κει ψηλά. Δεν την έβλεπα. Ίσως να είχα πιστέψει πως δεν υπάρχει πια. Μα πώς θα μπορούσε μια πόλη να έχει και θάλασσα και βουνό;  το ένα δίπλα στο άλλο. το ένα μέσα στο άλλο. 


Είναι δίπλα μου.
Είναι Αυτή.
Συνεχίζω και κρατάω το χέρι της. 
Έχει παγώσει το χρόνο.
Έχει ζεστάνει εμένα.
Δεν ξέρω πως τα κατάφερε.
Μα δεν αναρωτιέμαι πια..
Κάποτε θα συνέβαινε...........................................................................................................................




Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

turning turning turning...

Δεν ήταν και τόσο πολύ διαφορετικός. Έμοιαζε πολύ στους άλλους.
Μοναδικός όμως ήταν.
Κι όταν άνοιγε το στόμα του, δεν έβγαιναν γράμματα από μέσα. Ούτε νότες.
Παρά μόνον σχήματα. Τρίγωνα, πολύγωνα, ορθογώνια, τετράγωνα, κώνοι, παραλληλόγραμμα... κάθε λογής..

Όταν ήταν αναστατωμένος, ούτε ένα ισόπλευρο τρίγωνο δεν κατάφερνε να αρθρώσει..ούτε καν ισοσκελές! Μονάχα κάτι άνισα, παραμορφωμένα εξάγωνα ξεστόμιζε σαν ογκόλιθους και κάποια σκαληνά που σκάλωναν πριν ακόμα γεννηθούν.

Μα όταν ένιωθε μια κάποια χαρά, μια προσμονή, μια ακαθόριστη ευτυχία, διαφανείς στρόγγυλες σφαίρες, στα χρώματα του ουράνιου τόξου, ανάλαφρες κι αέρινες ξεπηδούσαν από μέσα του καθώς τραγουδούσε... κι οι μπουρμπουλήθρες σαν μουσική διάχυτη, κατέκλυζαν όλον τον κόσμο.


lemon     tree










I'm turning my head up and down
I'm turning, turning, turning, turning, turning around..

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

γράψτε κάτι που σας ενόχλησε τελευταία.

δεν ξέρω πια για ποιο ρομαντισμό μιλούν.
δεν καταλαβαίνω τι τους ωθεί και συνεχίζουν. (να κατρακυλούν)
ερωτεύονται(;) τους λάθος πιθήκους και το ζουν. κι ύστερα τελειώνει.
κι όταν τη ρωτάς γιατί, σου λέει πως δεν άντεχα να μείνω μόνη.
και μετά πάλι στην αναζήτηση του ρομαντισμού.
δεν ξέρω για ποιο ρομαντισμό μιλούν πια.
λένε πως ξέρουν. ξέρουν καλά πως για άλλα έχουν φτιαχτεί. πιο μεγάλα.
μα μέχρι να έρθουν τα άλλα, βολεύουν και τα αλλ' αντ' άλλα..
παραχωρήσεις κάνουν. πρέπει να τη ζήσουν τη ζωή μέχρι να 'ρθει η ώρα που θα εντρυφήσουν στην ουσία της.

κι εγώ κοιτώ και ακούω... και αναρωτιέμαι..
αυτές είναι που ποθούν ν'ανέβουν στα πολύχρωμα τρένα;
αυτοί είναι που τα περιμένουν φιλοσοφώντας την μοναξιά τους;
πόσο βαθιά κρύφτηκε μέσα τους ο... ρομαντισμός;
δεν ξέρω πια για ποιο ρομαντισμό μιλούν.

κι αν άλλα νόμιζε, να τις πείτε πως ζει σε μια πλάνη.
ένα διάλειμμα κάνει.
κι ο επόμενος πίθηκος καραδοκεί στη γωνία.
ρομαντικός πίθηκος, όχι αστεία.
και προπαντός όχι άξεστος σαν τους υπόλοιπους..(sic)



είναι που δεν της έλαχε ποτέ της να συναντήσει εκείνον που ονειρεύτηκε. εκείνον που έχει όλα τα καλά του παραμυθιού πάνω του και μέσα του. και που είναι και ο πιο όμορφος απ'όλους. σαν ψέμα. 
και επειδή μου αρέσουν τα παραμύθια που έχουν βάση αληθινή, κάπου εδώ της δίνω ένα συγχωροχάρτι (πάπας σχεδόν!). δωρεάν. προσφορά από το πριγκιπόπουλο. 


κι ένα τρένο πολύχρωμο μόλις πέρασε από μπροστά της σφυρίζοντας........
χαμπάρι δεν θα πήρε. κουφός ρομαντισμός... προφανώς.


αφιερωμένο στην Κ. και σε κάθε Κ ή και Ι ή και Λ ή και Η, αρσενικό, θηλυκό κι ουδέτερο. 
ο καλός  μου εαυτός, σας εύχεται κάποτε να καταφέρετε να δείτε ένα ωραίο - πολύχρωμο τρένο να περνάει από μπροστά σας. Να δώσετε μονομιάς ένα σάλτο και να ανεβείτε πάνω του! 
ο κακός  μου εαυτός, σας εύχεται σύντομα να ξεκουφαθείτε. Τότε θα ακούτε τα τρένα που περνούν, σφυρίζοντας...ανέμελα.


Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Ακραία πράγματα

Πότε την βλέπεις να φοράει τις μπότες της και να διασχίζει την παγωμένη λίμνη. 
περπατώντας. 
βήμα αργό, ασταθές, άτσαλο. 
προσεκτικές κινήσεις. 
που και που γλιστράει.

Άλλοτε την βλέπεις να φοράει τα σανδάλια της και να διασχίζει την έρημο. 
περπατώντας. 
βήμα αργό, κουρασμένο, βαρύ. 
ασυντόνιστες κινήσεις. 
που και που βουλιάζει.

τη μια έτσι.
την άλλη αλλιώς.
ακραία πράγματα..

αν τη ρωτήσεις - κι αν ήταν στο χέρι της - εκείνο που θα διάλεγε θα ήταν ένας ζωηρός περίπατος μέσα στο δάσος, στο πιο όμορφο και ομαλό μονοπάτι του κόσμου. ατελείωτο.


{  δυο κόσμοι μέσα της συναντιούνται, συγκρούονται και σχηματίζουν μια διαχωριστική γραμμή από αφρούς. όπως σ'εκείνο το μέρος που συναντιούνται οι δυο ωκεανοί που ποτέ δεν ενώνονται, μα κάποια στιγμή, κάποτε αναμειγνύονται. 
και κει στην επιφάνεια αυτής της ένωσης, πατάει και διαβαίνει στο διηνεκές ανάλαφρη και με την βεβαιότητα της αργής αλλά σίγουρης σύζευξης. }



Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

ξεκόλλησαν;; συμφώνησαν.

τον άκουγα λιγάκι έκπληκτος:

« ...κι όταν φτάσαμε τελικά στο νερό, βρέξαμε λίγο τα πόδια μας, μα δεν αποφασίσαμε να κολυμπήσουμε. ίσως γιατί τέτοιο νερό αλμυρό πρώτη φορά συναντούσαμε.
και περνούσε ο χρόνος.. και μεις το μόνο που κάναμε ήταν να τριγυρνάμε στη στεριά. αγκαλιά.
γύρω γύρω σ'εκείνο το κομμάτι γης.
γύρω γύρω από τους εαυτούς μας.
γύρω γύρω όλοι.. όλα.. ίδια..

κι ύστερα, ο ένας άρχισε να κουβαλάει τον άλλον.
εγώ κουβαλούσα τις ανασφάλειες της..
εκείνη κουβαλούσε την ματαιοδοξία μου..
μα κι οι δυο λυγίζαμε υπό το βάρος του σημαντικού. του σημαντικού εαυτού. αυτού, που δεν αποφάσισε ποτέ να κολυμπήσει.

αργότερα, όταν προσπαθούσαμε να φανταστούμε τη ζωή μας στο μέλλον, δεν βλέπαμε τίποτα. τύφλα.
κι όταν αναπολούσαμε το παρελθόν, μας άφηνε μια άγνωστη αίσθηση υγρού και αλμυρού μαζί.
φυσικά προσποιούμασταν κι οι δυο τους ανήξερους. βόλευε. πρόσκαιρα. γιατί εκείνη η αίσθηση της αλμύρας, με τον καιρό πίκρισε.

αναλογιζόμενος όλη αυτή την ιστορία που διήρκεσε μερικά τέρμινα, δεν παραγνωρίζω ούτε τις στιγμές ευτυχίας, ούτε την πικρή γεύση που μας άφησε.
κυρίως όμως στέκομαι στο πιο σημαντικό απ'όλα.
και το πιο σημαντικό ήταν πως πάντα συμφωνούσαμε.
συνήθως υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόποι να βλέπεις τα πράγματα.
εμείς δεν τα είδαμε με κανέναν τρόπο.
ή δεν θέλαμε να τα δούμε.
συμφωνήσαμε. »