Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

διόδια

Και είπε ο λύκος: "θα φύγω όποτε το θελήσω εγώ. Όρθιος!"
και χάθηκε μες στο δάσος για να συλλέξει τα τελευταία πολεμοφόδια που θα πρόσφερε στο λυκάκι.

κι αργότερα γύρισε και τους δέχτηκε όλους. έναν-έναν. τους αγάπησε, μα δεν άκουγε κανέναν. ούτε τα παρακάλια, ούτε οι μακαριότητες τον συγκινούσαν. Δυνατός από τη φύση του, στιβαρός, με σταθερή-ξύλινη φωνή έδινε τις τελευταίες συμβουλές.
Δεν δεχόταν την πίκρα τους, δεν έπινε από τα δάκρυα τους.

Τελευταίο άφησε το λυκάκι.
Μάζεψε όση ζωή του είχε απομείνει, σηκώθηκε, στάθηκε όρθιος για τελευταία φορά και έδωσε την τελευταία του οδηγία.
Ποτέ δεν είχε ευχηθεί κάτι στη μέχρι τώρα ζωή του, τίποτα ποτέ δεν απαίτησε. Δεχόταν τη ζωή όπως ερχόταν.
Στη δύση αυτής της στερνής μέρας λοιπόν, έδωσε την πρώτη και τελευταία διαταγή της ζωής του:
"τώρα πλέον θα είσαι εσύ ο λύκος. Εσύ οδηγός της αγέλης. Εμπρός.. ξεκίνα!"

Το λυκάκι τού φίλησε το χέρι για τελευταία φορά. Δεν έσταξε ούτε δάκρυ. Έκανε μεταβολή κι έφυγε.
Μετά από λίγο "έφυγε" και ο κυρ Γιάννης.





σας στέρησε τον θρήνο
σας ανάγκασε να σταθείτε στα πόδια σας





                                     




Θάνος








Για την Ελεάνα που την αγαπάω πολύ.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

η αλήθεια της γιαγιάς Σ

"οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν γίνονται δέντρα.
και τα δέντρα χρειάζονται αγκαλιές!
ένα δέντρο ψηλώνει μόνο όταν το αγκαλιά-ζεις.
οι άνθρωποι δεν ανθίζουν χωρίς αγκαλιές."

{ Αυτός παιδάκι μου πίστευε ότι το μόνο για το οποίο μπορούσε κανείς να ήταν βέβαιος σ'αυτόν τον κόσμο, ήταν αν είναι ζωντανός ή νεκρός. 
Και σε αυτό έξω έπεσε.
Και όταν αργά πλέον το κατάλαβε, όταν είδε κι ένιωσε επιτέλους ξεκάθαρα την απόκοσμη αλήθεια,
άρχισε να αγκαλιάζει τα δέντρα. Κάθε λογής δέντρο, μικρό ή μεγάλο, δέντρο του δάσους και δέντρο της αυλής, δέντρα ακίνητα και δέντρα που χορεύουν! }

{ Και τα πουλιά... αχ αυτά τα πουλιά τα ευλογημένα! 
όλη μέρα τραγουδούν στην αγκαλιά των δέντρων..
όλη νύχτα κουρνιάζουν στην αγκαλιά των δέντρων..
όλη τους η ζωή μια ανταποδοτική αγκαλιά! }


"Κι αν δείχνεις την αγάπη σου στα δέντρα, θα σου τραγουδούν όλα τα πουλιά!"


Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

αυτός, εσύ, εσείς, αυτοί.

Κάθε φορά του είναι όλο και πιο δύσκολο να ξαναγυρνάει -βράδυ πια- στο άδειο του σπίτι.

Κάθε φορά της είναι όλο και πιο δύσκολο να ξαναγυρνάει στου άντρα της -βράδυ πια- την άδεια αγκαλιά.

Το καλύτερό της, να ταξιδεύει μόνη, στο άδειο βαγόνι του τελευταίου μετρό.
Το καλύτερό του, κάποια νεκρά απογεύματα, που μόνος περπατά σε ίδια μέρη.

Όχι, ούτε στο ελάχιστο δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν την επικείμενη -αναπόφευκτη πια- συνάντησή τους.


Κι εκεί που οι ψυλλιασμένοι ρομαντικοί προσμένουν ένα λυτρωτικό ειδύλλιο, το θάνατο της μοναξιάς και την απαρχή Του έρωτα...
...οι υποψιασμένοι κυνικοί - πραγματιστές της επιθυμίας, μέσα στο μυαλό τους έχουν ήδη τσαλακώσει τα σεντόνια από το διπλό κρεβάτι του παρακείμενου ξενοδοχείου. Κι η μοναξιά σε αυτό το κυνικό σύμπαν στέκεται για λίγο στην γωνία, κοιτάζοντας τον τοίχο τιμωρημένη, όρθια και γυμνή, περιμένοντας υπομονετικά να ξαναφορέσει τα ρούχα της για να ζεσταθεί.


Πόσες φορές διασταυρωθήκαμε χωρίς να ιδωθούμε... κι ύστερα καταλήξαμε σε ξέστρωτα κρεβάτια;
κι όσο για τις λεπτομέρειες, αυτές συνήθως λείπουν ή συχνά τις ξεχνάς.

Εσείς.



Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Λούπα

Κάποτε ήταν μεγάλη καρδιά. Έδινε απλόχερα, μοίραζε αγάπη.
Μα μίκρυνε με τον καιρό, συρρικνώθηκε τόσο πολύ που έσκασε σαν άστρο πεθαμένο.
Και καθώς πέθαινε, ρουφούσε τα πάντα γύρω.
Τα μάζεψε όλα ξανά πίσω.
Κι αυτά που μοίρασε, μα και τη χαρά των άλλων.
Όλη την ομορφιά του κόσμου κατάπιε. Καταστροφή.

Μια άλλη καρδιά παραδίπλα, έδινε απλόχερα. Μοίραζε, φούσκωνε, μεγάλωνε...

Μια λούπα η ζωή.
Μόνο κάτι φώτα απέμεναν στο βάθος. ταυτόχρονα έντονα και μακρινά.


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

μια εποχή που δεν ήμουν εκεί

Πάντα είχε μεγάλη ευαισθησία στις εποχές.
Όταν πλησίαζε το τέλος μια εποχής προσπαθούσε να κλείσει τους "ανοιχτούς λογαριασμούς" με φίλους και γνωστούς. Συχνά τα κατάφερνε να χάνεται οριστικά. Σε κάποια παράξενη σύμπτωση που θα ξανάπεφτε πάνω τους, απλά τους έσφιγγε το χέρι χωρίς να πει τίποτα. Κι ένα μειδίαμα φευγαλέο.
Η ζωή εξάλλου είναι κωμική. Αυτή που πέρασε.
Αυτή που είναι μπροστά, συχνά φαντάζει τραγέλαφος.

Σαν τις εποχές είναι και τα βλέμματα. Έρχονται και παρέρχονται, τ'αφήνεις πίσω.
Απλά, υπάρχει κι εκείνο το βλέμμα που δεν το ξεχνά κανείς εύκολα.
Υπάρχει εκείνη η εποχή που αέναα βουτάς μέσα της, για να την ξαναζείς. Νοερά.

Είναι που μερικές εποχές καταγράφουν το πέρασμά σου.
Κι είναι και κείνα τα βλέμματα που αιχμαλωτίζουν μια ολόκληρη εποχή.

Μα οι εποχές γεννιούνται για να περνούν.
Και τα βλέμματα κάποτε θολώνουν.



Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

και τώρα?

Βαρέθηκα πια με αυτούς εδώ. Είναι φρικτή αυτή η καθημερινή γελοιότητα.
Έφτασαν οι ώρες πια, που περιέχουν ένα τέλος και μια αρχή.

Μα πού είναι όλοι εκείνοι οι όμοιοι με μένα, πόσο μακριά από δω ζουν;


ποιος μας παρέσυρε και μπήκαμε στην κληρωτίδα και τ'αφήσαμε όλα στην τύχη;
ποια τύχη να αποφασίσει για σένα;


όλες οι κόπιες μου νιώθουν την ίδια οργή!  μα οργή;
σοβαρά τώρα;

και τώρα;;





Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

η μοίρα κι ο έρωτας. κι ο χρόνος που..

..κι εκείνη να αισθάνεται πως αυτός είναι ο ένας, ο μεγάλος
..κι εκείνος με το τόξο να σημαδεύει απέναντι ένα ρολόι

τα δευτερόλεπτα να περνούν κι αυτός, τόνο με τον τόνο να εξαφανίζεται
κι αυτή να πιστεύει πως μπορεί να υπερπηδήσει τα εμπόδια που της δημιουργεί ο λεπτοδείκτης
τόσο καιρό περίμενε καρτερικά να τον συναντήσει και δεν θα επιτρέψει ο χρόνος ανελέητα να τον εξαφανίσει.
μα κι εκείνος, παρόλο που ξέρει, πάντα προσπαθεί -μάταια- με ένα βέλος το χρόνο να σταματήσει.
κι όποιος λυγίσει.
ένας δρόμος χωρίς διακλαδώσεις.

κι ο χρόνος απερίσπαστος, έχει με σοβαρότερα να ασχοληθεί. δεν σταματά, δεν βγάζει το καπέλο του, δεν υποκλίνεται. αυτά είναι για τις μοίρες και τους έρωτες..





Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Διάλεξε το όνομα που σου ταιριάζει!

H Ηρώ πίστευε πως κάποτε θα βρισκόταν ο άνθρωπος με το μπουρνούζι στο χέρι, που θα την περίμενε καρτερικά να τελειώσει το μπάνιο της κι έπειτα να την σκουπίσει αργά και μαλακά από τις φτέρνες ως το κεφάλι.
Η Ηρώ ένα φεγγάρι ένιωθε αφελής και άρχισε να παριστάνει από αντίδραση την ξεδιάντροπη.
Ένα άλλο φεγγάρι πάλι, ένιωθε ξεδιάντροπη και παρίστανε την αφελή. Πότε μέχρι σήμερα δεν κατάλαβε τι από τα δύο είναι χειρότερο.
Σταθερά όμως η Ηρώ -πάντα η Ηρώ- αγαπούσε το πεπρωμένο. Το περίμενε, σχεδόν ποτέ δεν το καλούσε. Σχεδόν ποτέ δεν αναζητούσε.

Η αναζήτηση του τίποτε λοιπόν και οι άχρηστες διαδρομές σπαταλούσαν την ζωή της. Προσπαθώντας δε να εκπληρώσει τα ζωτικά της καθήκοντα, χρησιμοποιούσε την τέχνη.
Η Ηρώ λοιπόν, ένα φεγγάρι και δυο και τρία, έβλεπε στα έργα τέχνης όλους τους παλιούς εραστές της. Τα ανέλυε τόσο όμορφα στο facebook, ένα προς ένα, πίνακα τον πίνακα, ποίημα το ποίημα, μας τα σύστηνε τόσο μοναδικά, όσο και τους ξεχασμένους εραστές κάποιων προηγούμενων φεγγαριών.

Δυο πράσινα μάτια, πλούσια μακριά ξανθά μαλλιά, πικάντικη φατσούλα, ανάλυση της ζωής μέσα από την τέχνη και της τέχνης μέσα από τη ζωή... σίγουρη επιτυχία! Βροχή τα like, χαλάζι οι φιλοφρονήσεις, πλημμύρα..τα σάλια.
Ε... και όπως καταλαβαίνετε, όλη αυτή η "επιτυχία" στην εικονική πραγματικότητα. δημιουργεί και εικονική δύναμη. Κι αφού ο ισχυρός ποτέ δεν διαπραγματεύεται, δημιουργείται και μια κάποια έπαρση.
Έχετε συναντήσει ποτέ την έπαρση να έχει στήσει χορό πάνω σε μια γλυκιά φατσούλα;;

Και μετά έρχεται η αμνησία. Ναι. Αυτή. Όχι η κανονική. Η άλλη. Η αμνησία κατ' επιλογή.
Και η επιλογή της αμνησίας είναι το σκαλοπάτι που θα μας πάει παραπάνω.
Λησμονώντας τις επιλογές μιας ζωής, προχωρούμε προς το "θείο".
Κατηγορώντας αυτά που πράξαμε -αλλά λησμονήσαμε πια- γινόμαστε Θεοί.

Μέσω της τέχνης λοιπόν, της αποδοχής και της δύναμης που μας δίνουν οι γαλλικές μυτούλες και τα like, σκίζουμε την εποχή και τους ανόητους ανθρώπους, ως εποχή των fast food συναισθημάτων και τους ανθρώπους ως λιμασμένα "άτεχνα" ανδρείκελα.
Κι αφού είναι τέτοια η εποχή και τέτοια τα όντα της, εσύ γιατί την φοράς, την λούζεσαι, την τρως και την χωνεύεις; Δηλαδή εσύ που διαφοροποιείσαι πια; Στην θεωρία; Μήπως στην "τέχνη";:  χαχαχαχα   

Η Ηρώ κάποτε καρτερούσε το πεπρωμένο.
Και επειδή το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον (sic).. Εσείς πεπρωμενολάγνοι, που όλα έχουν γραφτεί πρόωρα για εσάς, μετά Χριστόν προφήτες ζητάτε την επιβεβαίωση.
Μα πού ήσασταν νωρίτερα να μας προειδοποιήσετε για την συνέχεια;;  έστω.. ένα μυστικό στο δικό σας αυτί να ψιθυρίσετε;;
Αν είναι να το βάζετε -με τέτοιο βολικό τρόπο- στα πόδια μπροστά σε κάθε επιλογή, τουλάχιστον αφήστε να αιωρείται μέσα στην "έντεχνη" απολυτότητά σας, η πιθανότητα πως τα πρόωρα γραμμένα φτιάχτηκαν για ορισμένα κουτορνίθια σαν κι εσάς. Δεν είναι για όλους.

Έλα τώρα Ηρώ μου, μην θυμώνεις. Δεν είναι για όλους, όπως και η τέχνη βρε! Η τέχνη σας! Δεν είναι για όλους! Έτσι δεν είναι; Είναι γι' αυτές  τις μοναδικές, ρομαντικές, ευαίσθητες ψυχές που μπορούν να δουν μέσα της!! wow!  (μέσα στην τέχνη καλέ!)
Αυτά τα καλλιεργημένα πνεύματα! Αυτά που την μισή τους ζωή κατανάλωναν τους ανθρώπους σαν fast food, που έκλεβαν τις στιγμές από τους άλλους και μετά δεν ήξεραν τι να τις κάνουν, που κρύβονταν πίσω από το πεπρωμένο και ξέσκιζαν το παρόν των υπολοίπων και που κατέληξαν τελικά περσόνες των facebook που μας κουνούν το δάχτυλο γιατί δεν θα αντιληφθούμε ποτέ το..κάλλος!!!!
Αυτά τα πνεύματα που πλέον αυτοπροσδιορίζονται με περισσή ταπεινότητα ως το άριστο είδος έμψυχου αντικειμένου που θα μπορούσε να αγοράσει κάποιος. Τι;;; Δεν το έγραψα καλά;;


Κάποια πράγματα είναι εκ των προτέρων αρκετά συναρπαστικά. Οι πεπρωμενολάγνοι ούτε αυτό δεν μπορούν να αντιληφθούν! Πόσο γιαλαντζί θεέ μου..




Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

γράμμα στον εαυτό μου

Ο χρόνος αυτός τελειώνει. Σκέφτομαι πόσο πολύ απομακρύνθηκα από γνωστούς, άγνωστους και φίλους. Πόσο πολύ αποξενώθηκα το 2016. Εκπλήσσομαι, μα δεν αναρωτιέμαι. Ξέρω γιατί. Γιατί όχι δηλαδή;

Κρυμμένος εντελώς, λειτουργώντας εκ διαμέτρου αντίθετα από ό,τι και όσα προτάσσει η κοινωνική φύση μου, μα εντελώς ανακουφισμένος πια. Το να σκεφτώ και εν τέλει να πεισθώ πως δεν φταίω εγώ που δεν μου κάνουν οι άνθρωποι, μα φταίνε οι ίδιοι οι άνθρωποι, ήταν επικίνδυνο εξ αρχής, χρονοβόρο και κουραστικό.

Ένας ευγενικός και ευαίσθητος άνθρωπος, δύσκολα μπορεί να δείξει την αποδοκιμασία του κατά πρόσωπο.

Παρόλα αυτά, υπήρξαν μερικές στιγμές που ήρθα κοντά με κάποιους ανθρώπους που απαίτησαν να δουν την φάτσα μου, που ζήτησαν να ακούσουν την γνώμη μου, που με σιχτίρισαν ευθύς εξαρχής για την απρόσμενη απουσία μου.



Ίσως να φταίει αυτή η άσκηση του σώματός σου...χωρίς αγάπη. Κι ίσως αυτό να ευθύνεται που το κενό απλά...μεγαλώνει..............................................................................................................................

Θυμώνω Μ.... μου, θυμώνω πολύ, γιατί τα όμορφα πράγματα θα έπρεπε να απασχολούν όμορφους ανθρώπους. Και δεν βλέπω σχεδόν πουθενά μια τέτοια σύζευξη...

Παραιτημένος δεν είσαι Σ.... φίλε μου. Μονάχα η κενότητα της ιδιοσυγκρασίας μας, μάς οδηγεί στην παραίτηση. Λοιπόν σε πληροφορώ πως η ιδιοσυγκρασία σου μόνο κενή δεν είναι! (γέλια)... ... ... ...

Αν βαριέστε, να φροντίσετε να περνάτε καμιά βόλτα από τα μυαλά των άλλων. Δεν ξέρω πώς θα το πετύχετε. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει, μα συμβαίνει.-

Να πάψεις να γεμίζεις το παράθυρό σου κάθε απόγευμα. Να βγεις έξω, να βρεις μια καρδιά, δυο καρδιές, ίσως και τρεις... να τις γεμίσεις ό,τι σου ζητήσουν και ό,τι θες εσύ! Κι ίσως..................



Δεν έχω αποφασίσει πώς θα πράξω από τη νέα χρονιά. Δεν είναι κάτι που πρόκειται να αποφασίσω πλέον.
Ας αποφασίσει η νέα χρονιά για μένα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα (τώρα τελευταία γελάω με την ψυχή μου)



εγώ για μένα δεν γράφω εδώ. γενικά δεν γράφω. μιλάω. 
αλλά επειδή κάποιους έχω να τους μιλήσω καιρό, είπα να τους γράψω. από εδώ. για μένα. 
σας γράφω λοιπόν! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
θα παρακαλούσα τον elwindupbird, αν αυτό το ποστ δεν αυτοκαταστραφεί μέχρι το τέλος του έτους, να το καταστρέψει ο ίδιος...με την άδεια μου. 

danke.

che ne sarà di noi 




Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

ο Ζαν Μαρί και τα ρούχα του εργένη

[ Ο Γιώργος σε εκείνες τις ιστορικές για την παρέα βραδιές, έπινε πάντα τσάμπα.
Του κερνούσαν τα ποτά του, τα τσιγάρα του, την βραδιά του.
Για να πω την αλήθεια, δεν του τα κερνούσαν ακριβώς... αλλά τα κέρδιζε με το "σπαθί" του!
(γέλια..ακόμα και τώρα!)
Έντεκα χρόνια κράτησε εκείνη η τρομερή παρέα. Κάποιοι -οι απ' έξω- τους θεωρούσαν αλλόκοτους.
Εκείνη η παρέα είχε τους δικούς της κανόνες, τις δικές τις αξίες, τις δικές της νόρμες. Αν φάνταζε αλλόκοτη, δεν θα το εξετάσουμε εδώ. Εξάλλου δεν υφίσταται πια.

Το μότο τους ήταν το εξής: "Μην ξοδεύεστε σε ευτελείς έρωτες, μην πίνετε χωρίς λόγο".
Και ήταν μια πραγματικότητα αυτή. Ποτέ στην παρέα αυτή δεν ήπιαν χωρίς λόγο.
Όσο για τους "έρωτες" και αν ήταν ευτελείς, είχαν τον Γιώργο. (γέλια.. ακόμα και τώρα!)
Ο Γιώργος ήταν το "τεστ" που έπρεπε να περάσουν οι ανυποψίαστες θηλυκές ψυχές.

Αν θεωρείται κάποιος άνδρας όμορφος, αρρενωπός, τραχύς  και ζόρικος, αυτός εν έτη 1995 είναι ο 25άρης Γιώργος, ο γόης της παρέας. Αυτός που όλες σέρνονταν από πίσω του.
Οι φίλοι του τον Γιώργο ποτέ δεν τον είδαν σαν απειλή. Εξάλλου δεν μπορούσε κανείς να τον ανταγωνιστεί στο θέμα "γκόμενες". Και μιας και σε εκείνη την τρομερή παρέα τα ευκόλως εννοούμενα πάντα παραλείπονταν, απλά τον αγαπούσαν και συχνά τον "χρησιμοποιούσαν" πάντα με την συγκατάθεσή του.

Τι το "αλλόκοτο" λοιπόν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των έξι καρδιακών φίλων;
Χμ.. Ας πούμε πως κάθε φορά που κάποιος από την παρέα γνώριζε μια κοπέλα και τον χτυπούσε ο έρωτας κατακούτελα, με την σύμφωνη γνώμη όλων, η κοπέλα θα έπρεπε να περάσει το "τεστ Γιώργος" σε ανύποπτη στιγμή και πάντα στην αρχή του "φερόμενου" ειδυλλίου.
Χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες ή να θίξω πρόσωπα και καταστάσεις, κάθε φορά που κάποιος ερωτευόταν, ο Γιώργος έπειτα από λίγες μέρες έπινε τσάμπα, σε εκείνες τις ξεχωριστά συναρπαστικές βραδιές με όλη την παρέα να το γλεντάει μέχρι το πρωί, εκτός από τον εκάστοτε ερωτοχτυπημένο. Αυτός θρηνούσε, πότε κλαίγοντας, πότε γελώντας, πότε βρίζοντας την άτιμη που του πούλησε έρωτα στα δύο πρώτα ραντεβού! (γέλια.. πολλά.. ακόμα και τώρα!)

Για την ιστορία του..πράγματος.. να αναφέρω πως από τους έξι φίλους, οι πέντε κατάφεραν και παντρεύτηκαν αργότερα, πάντα με την "συγκατάθεση" του Γιώργου. Μονάχα ο Γιώργος φοράει μέχρι και σήμερα τα ρούχα του εργένη, από άποψη, ίσως κι από αδυναμία.


Η παρέα αυτή κράτησε όπως ανέφερα παραπάνω, ακριβώς έντεκα χρόνια. Τουτέστιν, το 2006 διαλύθηκε. Και διαλύθηκε με πολύ κακό τρόπο.
Ήταν τότε, μια ωραία πρωία που ο αρρενωπός τσαμπατζής Γιώργος, τους κάλεσε σπίτι του για να τους πει πως χρειάζεται "κέρασμα". Αλλά εκείνη τη φορά χρειαζόταν ένα διαφορετικό κέρασμα.
Ζήτησε από τους αδελφικούς του φίλους, χρήματα. Πολλά. Για να φύγει για πάντα στην Βραζιλία.
Ως αντάλλαγμα για τα χρήματα, είπε πως θα σταματήσει να πηδάει τις γυναίκες τους και θα εξαφανιστεί. Τους είπε επίσης να μην το τραβήξουν παραπέρα το θέμα, γιατί δεν ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει παιδιά!!! (χαχαχαχα πλέον τα θυμάμαι και πεθαίνω στα γέλια).

Δεν θα σου πω τίποτα άλλο γι' αυτούς. Δεν θα σου τελειώσω την ιστορία. Θα σου πω μόνο πως δέκα χρόνια μετά την απότομη διάλυση αυτής της "αλλόκοτης" παρέας, μονάχα ο Γιώργος φοράει ακόμα και για πάντα τα ρούχα του εργένη. Ξεφτισμένα, σκονισμένα, υγρά.
Τους υπόλοιπους τους βλέπω κατά καιρούς, μπροστά μου, ολοζώντανους, χαμογελαστούς, πότε φορώντας τα καλά τους, πότε με τα ρούχα της δουλειάς, πότε με τα μαγιό τους σε κάποια παραλία. Πάντα δίπλα οι γυναίκες τους.
Κανείς δεν μιλάει σε κανέναν. Κανείς δεν γνωρίζει πια κανέναν. ]

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ
13/06/2016




{Όταν έλαβα αυτό το γράμμα από τον λατρεμένο Ζαν Μαρί, το διάβασα με απορία. Μπορώ να πω πως ήταν ό,τι χειρότερο και αλλόκοτο μου έχει γράψει μέχρι τώρα. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι και γιατί με αφορά αυτή η άθλια, κακογραμμένη, χωρίς αρχή και τέλος, ανούσια ιστορία. Και μιας και δεν υπάρχουν ποτέ στοιχεία αποστολέα στα γράμματά του ώστε να του ανταπαντήσω, το κοινοποίησα σε φίλους..έτσι.. για να διαβάσουν κι αυτοί μια άθλια, κακογραμμένη ιστοριούλα και να χάσουν πέντε λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο τους.}