Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

εποχή χωρίς αλλαγή

Πέρασε ένας χειμώνας.
Μήνες τώρα παρατηρούσες τη θλίψη σου.
Καμιά αλήθεια δεν ανακάλυψες.
Οι ώρες γέμισαν κι άδειασαν.
Το άχρονο επικράτησε πάλι μέσα σου.
Και μπαίνει η άνοιξη εκεί που τέλειωσε ο χειμώνας.
Μια διαδοχή χωρίς την παραμικρή αλλαγή.
Κάποτε αξιολογούσες έστω..την αποτυχία σου.
Πλέον δεν προσπαθείς καν να αποτύχεις.
Ρύθμισες το ρολόι σου μερικές εποχές πίσω.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ένα μήλο μέσα στο μπώλ

μέρες μετράω
αυτό κάνω μόνο
δεν περιμένω κάτι
δεν έχω να πάρω καμιά απόφαση
δεν με μαγεύουν πια οι λέξεις
δεν ενοχλώ πλέον τη διαίσθησή μου
συνήθισα την αφθονία γύρω μου
πουθενά διανοητική διαδικασία
δεν καθυστερώ κανένα συναίσθημα
δεν αναπαριστάνω πια τίποτα

εκείνο το μήλο μόνο..εκείνο το κόκκινο το λαμπερό..
εκείνο που δεν δάγκωσα τότε..
και προσποιούμαι πως δεν υπήρξε ποτέ..
πόσο το μετάνιωσα!

ίσως εκεί να σταμάτησα και να μην το κατάλαβα
ίσως από τότε να άρχισα το μέτρημα. δεν ξέρω..
η σκιά μου πάντως δεν μ'ακολουθεί. την βλέπω ξοπίσω μου. δεν κινείται. δεν με πλησιάζει πια.

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

κούκλα..πλαστική

η φίλη μου η Γεωργία λέει πως αν δεν είχε γεννηθεί γυναίκα, θα προτιμούσε να ήταν κούκλα πλαστική σε βιτρίνα.

Να περνούν όλοι να την κοιτούν και να τη θαυμάζουν..
Να της φορούν τα ωραιότερα ρούχα που έχουν ραφτεί..
Να μην χρειάζεται να κάνει τίποτα απολύτως πέρα από το να ποζάρει μόνιμα, αγέρωχη και χαμογελαστή.
Να έχει τις τέλειες αναλογίες και να ξέρει πως δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ..
Μια κούκλα πλαστική, που δεν θα έχει ουσιαστική ανάγκη ποτέ..από συντροφιά αρσενικού.
Μια κούκλα πλαστική που απαιτεί η βιτρίνα της να είναι πάντα καθαρή και γυαλισμένη.

η φίλη μου η Γεωργία εύχεται στον πρώην καλό της, βίον ανθόσπαρτον και αέναον δίπλα στην καινούρια, όμορφη, ξανθιά πλαστική του κούκλα.