Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

από ένα φίλο μακρινό

Διαβάζοντας για μια εκδρομή στην Ισπανία, θυμήθηκα έναν τύπο - φίλο μακρινό και χαμένο από χρόνια - που σε ένα από τα πολλά ταξίδια του αποφάσισε να το παίξει θρησκευόμενος.
Μου είχε πει λοιπόν, πως ένα απόγευμα, είχε μπει σε μια μεγαλοπρεπή μητρόπολη και γονάτισε να προσευχηθεί.
Προσευχήθηκε για όλους και για όλα. Για την οικογένειά του και τ'ανίψια του, για τους φίλους και τις ερωμένες του, για τα παιδιά που πεινούν, για τον κυριακάτικο αγώνα, για την γιαγιά του που χαροπάλευε σ'ένα νοσοκομείο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, για τα χρήματα που του έλειπαν, ακόμα και για τις καιρικές συνθήκες κατά τη διάρκεια των θερινών του διακοπών.
Μου εκμυστηρεύθηκε ταυτόχρονα, την ντροπή και την αηδία που ένιωσε -λίγες στιγμές αργότερα- για τον εαυτό του, για την μητρόπολη, για τον θεό, για το δούναι και λαβείν της ανθρώπινης φύσης.
Πρόσθεσε επίσης πως παρόλο που δεν συμφώνησε και δεν θα συμφωνούσε ποτέ με την αθεΐα μου, πλέον απαγόρευε στον εαυτό του να με ξανακρίνει και να με επιπλήξει γι'αυτήν.

Αρκετούς μήνες μετά από εκείνη τη συζήτηση, έλαβα ένα γράμμα από τον φίλο μακρινό και χαμένο πλέον από χρόνια. Μου έγραφε από την άλλη μεριά της γης, από τόπο με διαφορετικό ήλιο, διαφορετικά ζώα, διαφορετικά φυτά, διαφορετικούς ανθρώπους.

Στο υστερόγραφο μου υπενθύμιζε:
όταν καταφέρεις και καθίσεις σιωπηλός, μόνος σου, εσύ και ο εαυτός σου για δέκα λεπτά, χωρίς να ξυπνήσουν τα χειρότερα ελαττώματά σου, τότε δεν χρειάζεται να πιστεύεις πουθενά.





Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

η γάτα του Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ

Ένα πρωί, η Ριρίκα είδε τοιχοκολλημένο ένα χαρτί δίπλα από την εξώπορτα του σπιτιού της.
Ο αντιπαθητικός άνδρας, τον οποίο φιλοξενούσε στο σπίτι της τα τελευταία 10 χρόνια, είχε αποφασίσει να κάνει έξωση στα ποντίκια.
Η Ριρίκα, που στην γειτονιά ήταν διάσημη ως "η μαύρη γάτα του Ζαν Μαρί", δεν χάρηκε καθόλου με αυτή την εξέλιξη.
Και πραγματικά, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όλα τα ποντίκια είχαν εξαφανιστεί από το σπίτι. Αθόρυβα, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, χωρίς μάχες και δράματα, τα ποντίκια αποτελούσαν πια παρελθόν μέσα στο σπιτικό της.

Από τότε, η γάτα του Ζαν Μαρί αποφάσισε πως τους μισεί όλους. Κάθεται ήρεμη στην πολυθρόνα της και σκέφτεται έναν πιθανό γενικό αφανισμό.
Δεν τους αγάπησε ποτέ τους δίποδους. Ούτε και τους τετράποδους ομοίους της.
Ξέρει πως όσο περνά ο καιρός, όλο και πιο πολύ μοιάζει στον υποτακτικό, φιλοξενούμενό της.
Δεν έχει ίχνος οργής μέσα της, μα ούτε και αγάπης.
Μισεί τους πάντες ήρεμη και περιμένει τον αφανισμό της.

Η γάτα του Ζαν Μαρί δεν τρώει από κονσέρβες. Δεν έμαθε ποτέ να τις ανοίγει.
Κι αν τα ποντίκια είναι άγευστα, αυτό η Ριρίκα δεν το ξέρει. Ρωτήστε καλύτερα άλλες γάτες.