το όνομα σας.

Βρε παιδιά... σε αυτή την ταινία γιατί είστε όλοι κωμικοί;

κι αν είναι έτσι, γιατί δεν γελάμε μαζί σας;

Μήπως να είστε τραγικοί;

κι αν είναι έτσι, γιατί δεν κλαίμε με τα χάλια σας;

χμ.. αποτυχία..

αποτυχημένοι μάλλον θα είστε.

καλύτερα να αλλάξετε επάγγελμα.

χμ...  ακόμα καλύτερα, αλλάξτε σώμα, μυαλό, υπόσταση..

χμ.. πολύ καλύτερα, εξαφανιστείτε.

απαλλάξτε μας και απαλλαγείτε.

Χοντρόπετσα, παχύδερμα, ευτραφή όντα ως είστε και καταφέρνετε και γελάτε με τους άλλους;

σταματήστε να κουνάτε και το δάχτυλο επιδεικτικά και ορίστε... καθίστε να φάμε!

βάλτε κάτω το κεφάλι και μπουκώστε το στόμα σας. 

έτσι μπράβο.

να φάτε, να σκάσετε! 

χμ..

εκείνος ο μάγειρας που στέκει στη γωνία ακίνητος, άραγε να δοκίμασε από το φαγητό του;

Σσσσσσς σιωπή. Να είστε σιωπηλοί.

κι η σιωπή πρέπει να τραφεί. κι αφού πια χορτάσει να πάψει κι αυτή.

Να δώσει τη θέση της σε μια ζωή ανάλαφρη που επιπλέει στον αέρα.

Φαντάσου χιλιάδες ζωές ανάλαφρες να επιπλέουν στον αέρα...

Χειμώνιασε.. κι ας μην βλέπετε ακόμα τα χιόνια που θα σας θάψουν.

τέτοιες χαρές δεν προαναγγέλονται.

αφήστε τις ταυτότητες σας καταγής. όλες. αληθινές και ψεύτικες. κατάσχονται. ετεροπροσδιοριζόμενοι τίποτες.

Το όνομα σας.

                                                                                                        

                                                                                        Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ

                                                                                                                    καλοκαίρι του 2019

το άθλιο δωμάτιο του κόσμου

ποιος καταστρέφει τα παραμύθια;
ποιοι δεν πίστεψαν ποτέ στα ξωτικά;
γιατί οι άνθρωποι φιλιούνται για πλάκα;
γιατί τα χάδια δεν αφήνουν πια αποτυπώματα;

αν οι αναμνήσεις είχαν υπόσταση, θα σας αναγνώριζαν;


Κοιτάει από πάνω αυτό το περίεργο, το αχανές δωμάτιο του κόσμου.
Είναι ασφυκτικά γεμάτο από αυτά τα πλάσματα. Ένα τεράστιο κενό μέσα τους.
Τους παρακολουθεί. Πού πηγαίνουν, από πού έρχονται, τι λένε, τι ζητούν, πώς περνούν το χρόνο τους.
Ώρες ώρες αναρωτιέται αν λειτουργούν οι αισθήσεις τους.. και σε ποιο βαθμό.
Φαίνεται πως τα παιδιά τους γεννιούνται πλέον τυφλά.
Άλλες φορές πάλι, πιστεύει πως δεν είναι τίποτα άλλο από ανούσιες, αχνές σκιές.
Καμιά φορά τους λυπάται, μα όταν παίρνει στα χέρια του τον μεγεθυντικό φακό για να τους εξετάσει ενδελεχώς, το συναίσθημα της φρίκης τον κατακλύζει.

Ένα ενυδρείο με ψάρια. Μια μεγάλη γυάλα με νερό. τοξικό.
Περιορισμένη ορατότητα.
Φταίει που δεν βλέπουν ουρανό.

Ίσως μια ομίχλη θα μπορούσε να τους σώσει. Να τους πνίξει.

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ξανά!

Για να πω την αλήθεια, δεν μου είχε λείψει καθόλου. Μπορεί πάντα να έχει δίκιο, μα είναι πολεμοχαρής, προσβλητικός, κυνικός, αυτιστικά ειλικρινής, αθυρόστομος, ανηλεής. Μακάρι να ήμασταν όλοι σαν κι αυτόν. Θα είχαμε λύσει χίλια προβλήματα. Αν όλοι γινόμασταν σαν κι αυτόν, τότε ο ίδιος δεν θα είχε πια λόγο ύπαρξης. Και θα ήταν όλοι πια ευχαριστημένοι. Κι εμείς, κι εσείς, κι αυτός. Τέλος πάντων.

Εμφανίστηκε παραμονές των γιορτών έτσι ξαφνικά - όπως κάνει πάντα άλλωστε - και απαίτησε καφέ και λουκούμι. Ατημέλητος, φορώντας ένα μπλε παντελόνι και ένα φθαρμένο πανωφόρι πάνω από το άσπρο του πουκάμισο, πέρασε μέσα στο καθιστικό και με περίμενε.
(ανούσιο να συνεχίσω σε αυτό το μοτίβο και να γεμίσω σελίδες με περιγραφές και γενικολογίες, οπότε δεν συνεχίζω. αυτά τα κάνουν εκκολαπτόμενοι συγγραφείς και επαγγελματίες ανοησιογράφοι. Οπότε θα μεταφέρω εδώ, για άλλη μια φορά, μόνο τις κατηγόριες του.)

- είναι συναινετικά ασύμβατοι. τελεσίδικο συμπέρασμα. είναι η επιλογή τους αυτή. τόσο "λίγοι" είναι. τόσο κενοί. τόσο χέστηδες. τόσο παρηκμασμένοι. τόσο επαίτες. 
- με ποιους τα 'βαλες πάλι; 
- παντρεύονται και δεν ξέρουν το γιατί. συμβιώνουν λένε για να μην ζουν μόνοι.
- α μάλιστα. πάλι τα ίδια; άσε τους ανθρώπους ήσυχους να κάνουν ό,τι ποθούν.
- αυτό ακριβώς. ό,τι ποθούν! εκτός από πόθο, δεν γνωρίζουν τίποτα άλλο. με έναν πόθο πόσο μακριά πιστεύουν πως θα φτάσουν; καημένοι..
- μα τι σε νοιάζει εσένα; εσύ θα τους σώσεις όλους; εσύ θεωρείς την πλειονότητα των ανθρώπων εγκληματικά αδιάφορη για τα πάντα! 
- και είναι! αλλά να αδιαφορούν και για την ίδια τους τη ζωή, την ευτυχία, την ουσία τους, δεν μπορώ να το ανεχτώ! ας έμεναν μονάχα στην χυδαιότητά τους για καθετί έξω από αυτούς. μα τούτοι δω βιάζουν και το εγώ τους! 
- και από πότε ενδιαφέρεσαι εσύ για τα ανθρώπινα σκουπίδια και το "εγώ" τους; μια ζωή ανθρώπινα σκουπίδια τους αποκαλείς.
- μα δεν ανησυχώ για αυτά τα "βαλτωμένα τίποτα". για την εξέλιξη ανησυχώ. που είχε μείνει στάσιμη εδώ και καιρό και τώρα πια όλα αυτά τα δίποδα υποπροϊόντα, την σαμποτάρουν, πριονίζουν τα πόδια της και την πισωγυρίζουν! 
- την εξέλιξη;!
- ναι.
- μα πώς φτάσαμε από τα ασύμβατα ζευγάρια στο παραμελημένο μας "εγώ" και έπειτα στην εξέλιξη.. αδυνατώ να σε παρακολουθήσω. ποια η σύνδεση;
- ... εγώ την είχα προειδοποιήσει τη μικρή Παντελή μου.. της είχα πει να βρει σύντροφο με ανεπτυγμένο το "εγώ" του, να μην πέφτει από το άλογο του. μονάχα χέρι να της απλώνει για να ανεβαίνει ξωπίσω του. μόνο αυτοί δεν κουβαλούν ανασφάλειες και δεν μυξοκλαίνε στα δύσκολα. κοιτούν εμπρός και συνεχίζουν, μόνοι τους ή με παρέα. δεν μπερδεύουν σημαίνον και σημαινόμενον. ξεπερνούν τα εμπόδια με κόστος και δεν φρενάρουν τη ροή... εξέλιξη... 
- σήκω Ζαν, πάμε έξω να πιούμε ένα κρασάκι να μου τα πεις. 


ο Ζαν Μαρί, μοιάζει δυστυχισμένος. και εγώ που τον γνωρίζω προσωπικά, μπορώ σχεδόν να επιβεβαιώσω πως δεν μοιάζει απλώς δυστυχισμένος, αλλά είναι κιόλας.
ευτυχώς δεν του μοιάζει ο περισσότερος κόσμος που κολυμπάει μέσα στην ευτυχία.
δεν του μοιάζουν τα "κόκκινα κραγιόν" που έχουν γίνει "πολυτελείας"
δεν του μοιάζουν οι μακριές γενειάδες με τους αστραγάλους γυμνούς και τα χλαμύδια στην τσέπη
δεν του μοιάζουν οι περσόνες του χέσταγκραμ που βάζουν φίλτρα στις ζωές τους
δεν του μοιάζουν οι ιντελεκτουέλ οπαδοί του άρλεκιν που μετέτρεψαν το σνομπισμό σε φιλοσοφία.
(αυτοί οι τελευταίοι δεν βλέπονται κιόλας χαχαχα)

ο Ζαν Μαρί, κάποτε, ακόμα κι αυτός περπατούσε σε αυτά τα σοκάκια της προσποιητής ευτυχίας.
από ένα σημείο και μετά, οι σόλες του κολλούσαν από τα σάλια των υπολοίπων. σάλια παντού. σιελόρροια γυναικεία, ανδρική λύσσα, σκυλίσια ευτυχία.
και τελικά κατέληξε δυστυχισμένος. ο καημένος. ζωή σε σας. χαχαχα

όσο για μένα που είμαι ο μοναδικός του φίλος, μου ζήτησε να γράφω κάπου αυτά που μου λέει.
και αυτό κάνω κάθε φορά.
εκτός από αυτό, θα ήθελα να αναφέρω για άλλη μια φορά πως είμαι ιντελεκτουέλ γκόμενος, ευτυχισμένος, μελαχρινός κι αξύριστος, ημίθεος εσωτερικά, θεός εξωτερικά, γουστάρω τα φίλτρα του ίνστα και οπωσδήποτε μου τρέχουν τα σάλια..........................................................................χα!

ααα ναι.. ξέχασα και αυτό το "έχει και μια αβρότητα στους τρόπους του!" ναι ναι! και από αυτό έχω!

ένας μαλάκας κι άλλος ένας κι άλλος ένας κι άλλος ένας κι άλλος ένας.......

"Ευτυχώς που ξεχνάω γρήγορα" σκέφτηκε.

Έπρεπε να περάσει τα 30 για να καταλάβει επιτέλους ποιο ήταν το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που είχε συγκριτικά με άλλους. Ξεχνούσε γρήγορα. Σπάνια κρατούσε μέσα του κάτι κακό που του είχε συμβεί. Ξεχνούσε λοιπόν και "προχωρούσε".

Συχνά, όταν ήθελε να παίξει, έβαζε στη σειρά τους πιο πρόσφατους μαλάκες που είχε συναντήσει και τις πρόσκαιρες καριόλες, τους έβαζε αριθμούς, τις σταχυολογούσε.

Το μυστικό όμως ήταν να προσπαθήσει να θυμηθεί τα πρόσωπά τους όταν δεν χαμογελούσαν. Εκεί βρισκόταν η ποταπή αλήθεια τους.

Άλλες φορές πάλι αναρωτιόταν για τα μεγάλα παράδοξα του σύμπαντος! Πώς είναι δυνατόν κάποιος να θεωρεί πως αποτελεί μέρος της θεωρίας της εξέλιξης, να καμαρώνει πως έχει καβατζάρει για πάντα αυτό το πολύτιμο εισιτήριο διαρκείας, να χλευάζει συνεχώς τους "πιθήκους", ενώ ο ίδιος συνεχίζει -εμφανέστατα- να "περπατά" στα τέσσερα; 

Στο διάβα μας, συναντούμε εμπόδια και παγίδες. Τα εμπόδια τα βλέπουμε και τα αποφεύγουμε. Τις παγίδες πάλι, αν τις αντιληφθούμε εγκαίρως μπορούμε να τις αποφύγουμε, ειδάλλως τις παντρευόμαστε. Αυτή η διαπίστωση δεν είναι τυχαία βεβαίως. Λειτουργεί (ούτε καν! ) ως εξής:
Προσπαθούμε να αποφύγουμε τα εμπόδια που η ζωή(sic) φέρνει μπροστά μας, τα τούβλα, τα ντουβάρια, τους στόκους, τα κούτσουρα και τα βλήματα, ψάχνοντας αυτούς που σκέφτονται κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Η παγίδα σε αυτήν την μέθοδο έγκειται στο γεγονός πως μπερδεύουμε τα ρήματα. Διότι τις περισσότερες φορές νομίζουμε πως συναγελαζόμαστε με τέτοιους που σκέφτονται με βάση την ουσία και κάτω από την φαιδρή επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά δυστυχώς, αλλάζοντας το ρήμα, απλά ανακαλύπτουμε πως "λειτουργούν" κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και ότι η σκέψη τους βρίσκεται ακόμα σε επίπεδα εξελιγμένου ουρακοτάγκου, ικανού στη χρήση περίπλοκων εργαλείων.

Οι φίλοι μας. Πώς θα θέλαμε να είναι; Και πώς μας προέκυψαν τελικά; Μπορεί βέβαια να τους βρήκαμε έτσι... σε τέτοιο χάλι. Μερικές φορές άλλα βλέπουμε, άλλα νομίζουμε πως βλέπουμε, συχνά ξεχνάμε τι είδαμε. Το κυριότερο όμως είναι το πώς επιθυμούμε να διαστρεβλώνουμε πραγματικότητα, προθέσεις και ανθρώπους. Εννοείται πάντα προς το καλύτερο και το βολικότερο. Απάτη. Εξαπατούμε τον εαυτό μας... 

"Αντε γαμήσου εσύ κι ηθική σου!!", είπεν...
η ηθική έχει να κάνει με αυτούς που περπατούν. Ας παραμερίσουν τα τετράποδα παρακαλώ.
η ηθική πηγάζει από αυτούς που αγαπούν και που αγαπούν να μοιράζονται. Ας παραμερίσουν τα ιδιοτελή τετράποδα παρακαλώ.

Συμβουλή: Προσοχή στους βρώμικους σκύλους που ζέχνουν. Φορούν την κουτσή, μποτοξαρισμένη διαλεκτική τους και σε προκαλούν σε μια μάχη άνευ λόγου και αιτίας. Αυτοί είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Λυσσασμένοι, κακιασμένοι, πράσινοι από την ζήλια τους, συμπλεγματικοί, ψυχικά ανισόρροποι. 

Συμβουλή νούμερο due: Μην σε νοιάζει τι είναι γραμμένο στα άστρα, τι θα φέρει η μοίρα και ποιο το μυστήριο... φτάνει μόνο να τους γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια και να ξεχνάς. Στη λήθη, καθετί μπαγιάτικο και μουχλιασμένο, θα σαπίσει εντελώς. Εγγύηση.


Μια λύση:
Ένας μαλάκας, κι άλλος ένας που συνάντησες και θα συναντάς. Πολύ γρήγορα φτύστον ευγενικά στη μούρη και πες του πως βρέχει. Μπορεί να μην το πιστέψει, αλλά μην σε νοιάζει καθόλου. Εσύ απλά άνοιξε την ομπρέλα σου, κάνε μεταβολή και περπάτα αργά και σταθερά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κανείς δεν θέλει σχέσεις με κυκλοθυμικούς - ψυχανώμαλους που κρατούν ομπρέλα στην λιακάδα.

11/08/2017

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ.

υγ. αφιερωμένο σε σας. ξέρετε. μετρηθείτε.

υγ. κι αφού μετρηθείτε, να πάτε να γαμηθείτε...  χαχαχα 

love.

ο Ζαν Μαρί και τα ρούχα του εργένη

[ Ο Γιώργος σε εκείνες τις ιστορικές για την παρέα βραδιές, έπινε πάντα τσάμπα.
Του κερνούσαν τα ποτά του, τα τσιγάρα του, την βραδιά του.
Για να πω την αλήθεια, δεν του τα κερνούσαν ακριβώς... αλλά τα κέρδιζε με το "σπαθί" του!
(γέλια..ακόμα και τώρα!)
Έντεκα χρόνια κράτησε εκείνη η τρομερή παρέα. Κάποιοι -οι απ' έξω- τους θεωρούσαν αλλόκοτους.
Εκείνη η παρέα είχε τους δικούς της κανόνες, τις δικές τις αξίες, τις δικές της νόρμες. Αν φάνταζε αλλόκοτη, δεν θα το εξετάσουμε εδώ. Εξάλλου δεν υφίσταται πια.

Το μότο τους ήταν το εξής: "Μην ξοδεύεστε σε ευτελείς έρωτες, μην πίνετε χωρίς λόγο".
Και ήταν μια πραγματικότητα αυτή. Ποτέ στην παρέα αυτή δεν ήπιαν χωρίς λόγο.
Όσο για τους "έρωτες" και αν ήταν ευτελείς, είχαν τον Γιώργο. (γέλια.. ακόμα και τώρα!)
Ο Γιώργος ήταν το "τεστ" που έπρεπε να περάσουν οι ανυποψίαστες θηλυκές ψυχές.

Αν θεωρείται κάποιος άνδρας όμορφος, αρρενωπός, τραχύς  και ζόρικος, αυτός εν έτη 1995 είναι ο 25άρης Γιώργος, ο γόης της παρέας. Αυτός που όλες σέρνονταν από πίσω του.
Οι φίλοι του τον Γιώργο ποτέ δεν τον είδαν σαν απειλή. Εξάλλου δεν μπορούσε κανείς να τον ανταγωνιστεί στο θέμα "γκόμενες". Και μιας και σε εκείνη την τρομερή παρέα τα ευκόλως εννοούμενα πάντα παραλείπονταν, απλά τον αγαπούσαν και συχνά τον "χρησιμοποιούσαν" πάντα με την συγκατάθεσή του.

Τι το "αλλόκοτο" λοιπόν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των έξι καρδιακών φίλων;
Χμ.. Ας πούμε πως κάθε φορά που κάποιος από την παρέα γνώριζε μια κοπέλα και τον χτυπούσε ο έρωτας κατακούτελα, με την σύμφωνη γνώμη όλων, η κοπέλα θα έπρεπε να περάσει το "τεστ Γιώργος" σε ανύποπτη στιγμή και πάντα στην αρχή του "φερόμενου" ειδυλλίου.
Χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες ή να θίξω πρόσωπα και καταστάσεις, κάθε φορά που κάποιος ερωτευόταν, ο Γιώργος έπειτα από λίγες μέρες έπινε τσάμπα, σε εκείνες τις ξεχωριστά συναρπαστικές βραδιές με όλη την παρέα να το γλεντάει μέχρι το πρωί, εκτός από τον εκάστοτε ερωτοχτυπημένο. Αυτός θρηνούσε, πότε κλαίγοντας, πότε γελώντας, πότε βρίζοντας την άτιμη που του πούλησε έρωτα στα δύο πρώτα ραντεβού! (γέλια.. πολλά.. ακόμα και τώρα!)

Για την ιστορία του..πράγματος.. να αναφέρω πως από τους έξι φίλους, οι πέντε κατάφεραν και παντρεύτηκαν αργότερα, πάντα με την "συγκατάθεση" του Γιώργου. Μονάχα ο Γιώργος φοράει μέχρι και σήμερα τα ρούχα του εργένη, από άποψη, ίσως κι από αδυναμία.


Η παρέα αυτή κράτησε όπως ανέφερα παραπάνω, ακριβώς έντεκα χρόνια. Τουτέστιν, το 2006 διαλύθηκε. Και διαλύθηκε με πολύ κακό τρόπο.
Ήταν τότε, μια ωραία πρωία που ο αρρενωπός τσαμπατζής Γιώργος, τους κάλεσε σπίτι του για να τους πει πως χρειάζεται "κέρασμα". Αλλά εκείνη τη φορά χρειαζόταν ένα διαφορετικό κέρασμα.
Ζήτησε από τους αδελφικούς του φίλους, χρήματα. Πολλά. Για να φύγει για πάντα στην Βραζιλία.
Ως αντάλλαγμα για τα χρήματα, είπε πως θα σταματήσει να πηδάει τις γυναίκες τους και θα εξαφανιστεί. Τους είπε επίσης να μην το τραβήξουν παραπέρα το θέμα, γιατί δεν ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει παιδιά!!! (χαχαχαχα πλέον τα θυμάμαι και πεθαίνω στα γέλια).

Δεν θα σου πω τίποτα άλλο γι' αυτούς. Δεν θα σου τελειώσω την ιστορία. Θα σου πω μόνο πως δέκα χρόνια μετά την απότομη διάλυση αυτής της "αλλόκοτης" παρέας, μονάχα ο Γιώργος φοράει ακόμα και για πάντα τα ρούχα του εργένη. Ξεφτισμένα, σκονισμένα, υγρά.
Τους υπόλοιπους τους βλέπω κατά καιρούς, μπροστά μου, ολοζώντανους, χαμογελαστούς, πότε φορώντας τα καλά τους, πότε με τα ρούχα της δουλειάς, πότε με τα μαγιό τους σε κάποια παραλία. Πάντα δίπλα οι γυναίκες τους.
Κανείς δεν μιλάει σε κανέναν. Κανείς δεν γνωρίζει πια κανέναν. ]

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ
13/06/2016




{Όταν έλαβα αυτό το γράμμα από τον λατρεμένο Ζαν Μαρί, το διάβασα με απορία. Μπορώ να πω πως ήταν ό,τι χειρότερο και αλλόκοτο μου έχει γράψει μέχρι τώρα. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι και γιατί με αφορά αυτή η άθλια, κακογραμμένη, χωρίς αρχή και τέλος, ανούσια ιστορία. Και μιας και δεν υπάρχουν ποτέ στοιχεία αποστολέα στα γράμματά του ώστε να του ανταπαντήσω, το κοινοποίησα σε φίλους..έτσι.. για να διαβάσουν κι αυτοί μια άθλια, κακογραμμένη ιστοριούλα και να χάσουν πέντε λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο τους.}

οι ευτυχισμένοι δεν μελετούν

πιστός στις μεθόδους του, ο Ζαν Μαρί που είχε πολύ καιρό να φανεί, κόλλησε ένα κίτρινο χαρτάκι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου:
"ο άδειος γεμίζει το κενό του, ο ευτυχισμένος το έχει σκοτώσει προ πολλού."

Bλέπω πολύ συχνά την έντονη προσπάθειά τους να με κατανοήσουν.

μισοκλείνουν τα μάτια, κάνουν διάφορους μορφασμούς, ρωτούν συνεχώς τα ίδια. 

όπως όταν μελετάς κάτι με προσοχή, αλλά δεν είσαι σίγουρος τι ακριβώς διάβασες.

η ουσία χάνεται -για πολύ- κι ίσως μετά ξαναβρίσκεται -για λίγο- και ξανά.. που και που.. κάπου..

και συ σκέφτεσαι... "μήπως να το ξαναδιαβάσω?" και το ξαναδιαβάζεις.

και άλλοτε σκέφτεσαι... "μήπως να το ξαναζήσω?" και το ξαναζείς.

κι ύστερα η δυσαρέσκεια. ναι. τέτοιο αποτέλεσμα. ούτε ισοπαλία. οικτρή δυσαρέσκεια.

κι έπειτα.. κάτι ωραία απογεύματα που αναπνέεις αμόλυντο οξυγόνο, σου 'ρχεται στο μυαλό μια και μοναδική στιγμή που νόμισες πως βίωσες το βαθύτερο νόημα της ζωής. 

ολοκληρωτικά.

μία στιγμή. 

χωρίς ίδιες ερωτήσεις

χωρίς μορφασμούς  

χωρίς μισόκλειστα μάτια

και αναρωτιέσαι.. Αν υπάρχουν κάπου στον χωροχρόνο διάσπαρτες τέτοιες στιγμές, πώς τις αρπάζεις από τις ουρές τους και τις ενώνεις? Πώς τις δένεις σφιχτά, με κόμπους, τη μια πίσω από την άλλη και ύστερα αυξητικά δημιουργείς μια ευτυχισμένη "ουρά" -όλο νόημα- πολλών, αμέτρητων ημερών και χιλιομέτρων?

Στο τέλος, μάλλον καταλαβαίνεις πως κάτι τέτοιο δεν μαθαίνεται κι ύστερα σαν από κάποια απότομη έκλαμψη, θυμάσαι, πως όσους ευτυχισμένους (αν ποτέ) συνάντησες...μόνο αυτοδίδακτοι υπήρξαν.

χαμογελώ κι ανασαίνω

Ο Ζαν Μαρί είχε να φανεί καιρό. Προσπάθησα δυο-τρεις φορές να επικοινωνήσω μαζί του, αλλά μάταια. Η αλήθεια είναι πως τον γνωρίζω τόσο καλά, όσο και τον εαυτό μου, οπότε δεν ανησυχώ ποτέ με αυτές τις συχνές εξαφανίσεις του.
Και όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ζαν Μαρί έκανε την εμφάνισή του ξανά, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που επικοινώνησε και την προηγούμενη φορά.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, την ώρα που πήγα να παραλάβω την αλληλογραφία μου, βρήκα μέσα στο ασημί γραμματοκιβώτιο ένα κίτρινο, διπλωμένο χαρτί.

Τι έγραφε?

" Το μέγεθος της αποτυχίας μου, εμφανίζεται μπροστά μου κάθε μέρα.

Τι θα ήθελα να απαντήσω και τελικά πόσο γλυκά σας μιλώ.

Πώς θα ήθελα να ενεργήσω και πώς τελικά την ουρά μου κουνώ.

..εκεί που θα' θελα να περπατώ κι όμως.. σκύβω το κεφάλι και βλέπω τα πόδια μου -μόνιμα- καρφωμένα εδώ.

Κι όταν κάνω το λάθος και αρχίζω να μετρώ, προσθέτω, αφαιρώ, γέρνω το κεφάλι, λοξοκοιτώ, κάνω πως δεν κατάλαβα ποτέ, πως ένα κι ένα δεν κάνουν δυο.

Χαμογελώ και σκέφτομαι μια κόκκινη, λεπτή γραμμή. 

Συχνά φαντάζομαι πως την προσπερνώ.

Και τότε το μέγεθος της αποτυχίας μου, εξισώνεται με αυτό της φαντασίας μου.

Και συνεχίζω να αναπνέω... "

ο Ζαν Μαρί εξελίσσεται.. ο Ζαν Μαρί αλλάζει?
σίγουρα κάτι του συμβαίνει!

τι θε να πει ο Ζαν Μαρί?

Εγώ γράφω, αυτοί σβήνουν.
Αυτοί σβήνουν, εγώ ξαναγράφω.
Εγώ που γράφω, λερώνω τα χέρια μου.
Αυτοί που σβήνουν, φορούν γάντια.
Εγώ γράφω και γι'αυτούς.
Αυτοί σβήνουν μόνο για τον εαυτό τους.
Εγώ δεν θα γίνω τίποτα. Είμαι.
Αυτοί κάτι θέλουν να γίνουν. Ποτέ δεν θα είναι.

"Όμορφη η πόλη μας κι ωραίοι εθελοντές." ..γράφουν.
"Όμορφα θα καεί η πόλη σας... απ'τους  Δεν θελω ντέ ς!" ..τους σβήνω.


***Γραμμένο σε κίτρινο τετράγωνο χαρτάκι - υπογεγραμμένο από τον Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ - το παραπάνω μήνυμα γλίστρησε  κάτω από την πόρτα μου, νωρίς το πρωί.

η γάτα του Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ

Ένα πρωί, η Ριρίκα είδε τοιχοκολλημένο ένα χαρτί δίπλα από την εξώπορτα του σπιτιού της.
Ο αντιπαθητικός άνδρας, τον οποίο φιλοξενούσε στο σπίτι της τα τελευταία 10 χρόνια, είχε αποφασίσει να κάνει έξωση στα ποντίκια.
Η Ριρίκα, που στην γειτονιά ήταν διάσημη ως "η μαύρη γάτα του Ζαν Μαρί", δεν χάρηκε καθόλου με αυτή την εξέλιξη.
Και πραγματικά, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όλα τα ποντίκια είχαν εξαφανιστεί από το σπίτι. Αθόρυβα, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, χωρίς μάχες και δράματα, τα ποντίκια αποτελούσαν πια παρελθόν μέσα στο σπιτικό της.

Από τότε, η γάτα του Ζαν Μαρί αποφάσισε πως τους μισεί όλους. Κάθεται ήρεμη στην πολυθρόνα της και σκέφτεται έναν πιθανό γενικό αφανισμό.
Δεν τους αγάπησε ποτέ τους δίποδους. Ούτε και τους τετράποδους ομοίους της.
Ξέρει πως όσο περνά ο καιρός, όλο και πιο πολύ μοιάζει στον υποτακτικό, φιλοξενούμενό της.
Δεν έχει ίχνος οργής μέσα της, μα ούτε και αγάπης.
Μισεί τους πάντες ήρεμη και περιμένει τον αφανισμό της.

Η γάτα του Ζαν Μαρί δεν τρώει από κονσέρβες. Δεν έμαθε ποτέ να τις ανοίγει.
Κι αν τα ποντίκια είναι άγευστα, αυτό η Ριρίκα δεν το ξέρει. Ρωτήστε καλύτερα άλλες γάτες.

ο Ζαν Μαρί θα σου πει.

Αγαπώ τους θνητούς, γιατί αγαπάω το ελάττωμα ως αυθύπαρκτο από τη φύση του. Δεν φταίτε εσείς που είστε ατελείς. Και φυσικά δεν απαιτώ ούτε την ελάχιστη πνευματική ανάταση, μέσα στην βαλτωμένη εξέλιξή σας.

Όλους μας χωρά η γη. Είτε πάνω της, είτε βαθιά μέσα της.

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ

χίπστερ με φράγκα (Ζαν Μαρί)

είναι αυτή η  ρετρό φωτογραφία που τράβηξες από το -τελευταίας τεχνολογίας- "έξυπνο" τηλέφωνό σου.

είναι τα ρούχα και τα παπούτσια σου, που με στέλνουν πίσω στο 1950... μα τα παρήγγειλες και τα έραψες στον ακριβότερο οίκο μόδας του Λονδίνου.

είναι που ακούς τζαζ έχοντας φυλακίσει τον Τζον Κολτρέιν, σε ένα από τα αμέτρητα γκάτζετ της συλλογής σου.

κι όταν χορεύεις  Lindy Hop μοστράροντας το πανάκριβο καπέλο που καλύπτει το άδειο κεφάλι σου.

αυτό το άδειο κεφάλι που έχει συγκρατήσει μερικές λέξεις και τις παπαγαλίζει ενίοτε και πάντα ανάλογα την περίσταση. λέξεις όπως Μπορίς Βιάν, Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ (καλά..ναι.. πέρασες ξυστά!)

ως σύγχρονη φαμ φατάλ που είσαι(sic), με πεθαίνει η προτίμησή σου σε φιλμ νουάρ, συνδυασμένη με σοκολατένια ποπ-κορν και 50άρα φλατ τιβί.

ναι..για σένα γράφω σήμερα αγαπημένη, για σένα που πατάς τέρμα το γκάζι όταν οδηγείς το πανάκριβο - μίνι - πουά κατσαριδάκι σου! χαιρετίσματα στην αυτόματη ροζ βέσπα σου, στο ανατόλια και στους εφοπλιστές mods(χα,χα) φίλους σου από το πανόραμα.



ο elwindupbird, αφιερώνει το σημερινό ποστ, στον αυτολογοκριμένο  Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ, που αποτελεί το δεύτερο μισό του.  τον προ(σ)καλεί δε, να ξανακάνει αισθητή την παρουσία του έστω..και με κάποιες αραιές εμφανίσεις του ως γκεστ-σταρ. 

ναι. και γω.

ξέρω καλά πόσο μ'αγαπάτε!
γι' αυτό και γω ποτέ δεν θα πεθάνω.
θα σκορπίσω. θα σκορπιστώ.
μικρά, χιλιάδες κομματάκια, να πάρετε όλοι από ένα..δυο.
λάφυρα σας αφήνω τη διαμελισμένη μου θνητότητα.
τόσο σας αγαπώ και γω!
σιχάματα.

εσείς? απλή σπατάλη οξυγόνου..

αχ.. τι ωραία που τα γράφεις!
θα σε διαβάζω συνεχώς!
είσαι μεγάλο πνεύμα εσύ! θα γίνεις μεγάλος συγγραφέας-ποιητής-φιλόσοφος!
να τα εκδόσεις!
εντάξει..έχω κολλήσει λέμε!
γράφεις..αυτά που σκέφτομαι dude! respect!
δικά σου είναι? και δεν σε είχα για τέτοιο..
ρε μπας και είσαι σχιζοφρενής? παίζει καμιά διπολική προσωπικότητα εντός σου?


όσο υπάρχετε, τόσο περισσότερο θα αηδιάζω..
κι αν πνιγείτε με το σάλιο σας, θα σταματήσω να αυθαδιάζω..
απορώ.. με τόσο χάος που υπάρχει ανάμεσα στο μυαλό σας και στις πράξεις σας, πως γίνεται και  γλιτώνουμε αυτήν την πουτάνα την εντροπία! κρίμα μεγάλο είναι..


θα ήθελα να γράψω σχετικά με την υπόστασή σας, τους -και καλά- έρωτές σας και τα συναισθήματά σας, το πως βλέπετε τη ζωή, την κρίση σας(sic) και τα θέλω σας. 

θα ΄θελα να ξεράσω.. οχετό λέμε!
και κρατιέμαι.. συνεχώς κρατιέμαι.. και σας χαμογελάω κιόλας όταν σας συναντώ.. ανθρωπάρια.

σκουπίδια ανακυκλώσιμα, ξεπεσμένοι ημιμπουρζουάδες, στοιχηματζήδες της γιουροβίζιον..

κλωτσιά και βουτιά στην ανυπαρξία σου!

αφού η μαμά σου καμαρώνει για σένα!

έλα..πες την αλήθεια!
κοιμάσαι κάτω από τη φούστα της!
είσαι μόνο για πάρτη της!
σου φόρεσε και λουράκι, παντοτινό τατουάζ! ανεξίτηλο!

με το δίκιο σου όμως.. όλα κι όλα!
ό,τι ξέρεις αυτή σου το έμαθε!
να γλύφεις τα αφεντικά σου και να τα προσκυνάς!
να είσαι νόμιμος και στον αδύνατο μονάχα να ξεσπάς!
η δειλία σου..προνοητικότητα!
η μοχθηρία σου..διορατικότητα!

σκυλί υπάκουο, οι αφορμές πάντα προσφέρονται από μόνες τους...
είμαι σίγουρος πως ήδη ηχεί στα αυτιά σου ο ασταμάτητος ήχος από τα ταμ-ταμ!
σκοτωμένος σε αναστολή και να μην το ξέρεις..
υπομονή να κάνεις μονάχα και μεις υποσχόμαστε να σε θάψουμε!

να σε κρύψουμε μια και καλή κάτω από τη φούστα της μαμάς σου.
στον αγύριστο, χωρίς επιστροφή, σαν να μην γεννήθηκες ποτέ.