ένα φλιτζάνι τσάι

η Muriel στη σελίδα 96 μας προσφέρει ένα φλιτζάνι τσάι:

"Ναι, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ της κενότητας, οι χαμένες ψυχές θρηνούν την ομορφιά, η ασημαντότητα μας περικυκλώνει. Ας πιούμε λοιπόν ένα φλιτζάνι τσάι. 
Σιωπή, ακούμε το φύσημα του αγέρα, τα φθινοπωρινά φύλλα θροΐζουν και παρασέρνονται από τον άνεμο, ο γάτος κοιμάται λουσμένος σ' ένα ζεστό φως. 
Και σε κάθε γουλιά μετουσιώνεται ο χρόνος."

κι εσύ που είσαι χαοτική μέσα σου, κενή και υπερπλήρης ταυτόχρονα, να μην το πολυσκέφτεσαι, να πάψεις να το ζορίζεις. Ο κόσμος όλος λειτουργεί σαν και σένα. Παρατήρησέ τον.
Την μια στιγμή ωρύονται, μετά τους βλέπεις να κοιμούνται.
Ο κόσμος προχωράει, καίγεται, ξαναγεννιέται.
Ένα αέναο κενό και μια πληρότητα.
Και ξανά από την αρχή.
Και συ ακόμα προσπαθείς να συμμαζέψεις το "χάος"?

ένα κορίτσι στα κόκκινα

Το κορίτσι που φαντάζεται, μα δεν έχει δει ποτέ του
το κορίτσι που συναντάει σε καθημερινές διαδρομές
το κορίτσι με τα συννεφιασμένα μάτια
το κορίτσι που μετρά τον χρόνο
το κορίτσι που δεν θέλει τα μισά
το κορίτσι που δεν ανοίγει ομπρέλα στις βροχές
το κορίτσι που δεν θέλει να ξέρεις
το κορίτσι που θέλει να ξέρει.


ένα κορίτσι στα κόκκινα!

με κλειστά μάτια

θα ήθελα να μην υπήρχε κανείς γύρω μου και μόνος μου να περπατώ.

χρώματα να βλέπω μόνο και ένα ελαφρύ αεράκι να φυσάει.

θυμάμαι πως δεν υπάρχω, μόνο όταν ακούω αυτή τη μελωδία.

πάντα στο βάθος της εικόνας, το βλέμμα μου ψάχνει ένα κορίτσι πάνω σε κόκκινο ποδήλατο.