ένας μαλάκας κι άλλος ένας κι άλλος ένας κι άλλος ένας κι άλλος ένας.......

"Ευτυχώς που ξεχνάω γρήγορα" σκέφτηκε.

Έπρεπε να περάσει τα 30 για να καταλάβει επιτέλους ποιο ήταν το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που είχε συγκριτικά με άλλους. Ξεχνούσε γρήγορα. Σπάνια κρατούσε μέσα του κάτι κακό που του είχε συμβεί. Ξεχνούσε λοιπόν και "προχωρούσε".

Συχνά, όταν ήθελε να παίξει, έβαζε στη σειρά τους πιο πρόσφατους μαλάκες που είχε συναντήσει και τις πρόσκαιρες καριόλες, τους έβαζε αριθμούς, τις σταχυολογούσε.

Το μυστικό όμως ήταν να προσπαθήσει να θυμηθεί τα πρόσωπά τους όταν δεν χαμογελούσαν. Εκεί βρισκόταν η ποταπή αλήθεια τους.

Άλλες φορές πάλι αναρωτιόταν για τα μεγάλα παράδοξα του σύμπαντος! Πώς είναι δυνατόν κάποιος να θεωρεί πως αποτελεί μέρος της θεωρίας της εξέλιξης, να καμαρώνει πως έχει καβατζάρει για πάντα αυτό το πολύτιμο εισιτήριο διαρκείας, να χλευάζει συνεχώς τους "πιθήκους", ενώ ο ίδιος συνεχίζει -εμφανέστατα- να "περπατά" στα τέσσερα; 

Στο διάβα μας, συναντούμε εμπόδια και παγίδες. Τα εμπόδια τα βλέπουμε και τα αποφεύγουμε. Τις παγίδες πάλι, αν τις αντιληφθούμε εγκαίρως μπορούμε να τις αποφύγουμε, ειδάλλως τις παντρευόμαστε. Αυτή η διαπίστωση δεν είναι τυχαία βεβαίως. Λειτουργεί (ούτε καν! ) ως εξής:
Προσπαθούμε να αποφύγουμε τα εμπόδια που η ζωή(sic) φέρνει μπροστά μας, τα τούβλα, τα ντουβάρια, τους στόκους, τα κούτσουρα και τα βλήματα, ψάχνοντας αυτούς που σκέφτονται κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Η παγίδα σε αυτήν την μέθοδο έγκειται στο γεγονός πως μπερδεύουμε τα ρήματα. Διότι τις περισσότερες φορές νομίζουμε πως συναγελαζόμαστε με τέτοιους που σκέφτονται με βάση την ουσία και κάτω από την φαιδρή επιφάνεια των πραγμάτων, αλλά δυστυχώς, αλλάζοντας το ρήμα, απλά ανακαλύπτουμε πως "λειτουργούν" κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και ότι η σκέψη τους βρίσκεται ακόμα σε επίπεδα εξελιγμένου ουρακοτάγκου, ικανού στη χρήση περίπλοκων εργαλείων.

Οι φίλοι μας. Πώς θα θέλαμε να είναι; Και πώς μας προέκυψαν τελικά; Μπορεί βέβαια να τους βρήκαμε έτσι... σε τέτοιο χάλι. Μερικές φορές άλλα βλέπουμε, άλλα νομίζουμε πως βλέπουμε, συχνά ξεχνάμε τι είδαμε. Το κυριότερο όμως είναι το πώς επιθυμούμε να διαστρεβλώνουμε πραγματικότητα, προθέσεις και ανθρώπους. Εννοείται πάντα προς το καλύτερο και το βολικότερο. Απάτη. Εξαπατούμε τον εαυτό μας... 

"Αντε γαμήσου εσύ κι ηθική σου!!", είπεν...
η ηθική έχει να κάνει με αυτούς που περπατούν. Ας παραμερίσουν τα τετράποδα παρακαλώ.
η ηθική πηγάζει από αυτούς που αγαπούν και που αγαπούν να μοιράζονται. Ας παραμερίσουν τα ιδιοτελή τετράποδα παρακαλώ.

Συμβουλή: Προσοχή στους βρώμικους σκύλους που ζέχνουν. Φορούν την κουτσή, μποτοξαρισμένη διαλεκτική τους και σε προκαλούν σε μια μάχη άνευ λόγου και αιτίας. Αυτοί είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Λυσσασμένοι, κακιασμένοι, πράσινοι από την ζήλια τους, συμπλεγματικοί, ψυχικά ανισόρροποι. 

Συμβουλή νούμερο due: Μην σε νοιάζει τι είναι γραμμένο στα άστρα, τι θα φέρει η μοίρα και ποιο το μυστήριο... φτάνει μόνο να τους γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια και να ξεχνάς. Στη λήθη, καθετί μπαγιάτικο και μουχλιασμένο, θα σαπίσει εντελώς. Εγγύηση.


Μια λύση:
Ένας μαλάκας, κι άλλος ένας που συνάντησες και θα συναντάς. Πολύ γρήγορα φτύστον ευγενικά στη μούρη και πες του πως βρέχει. Μπορεί να μην το πιστέψει, αλλά μην σε νοιάζει καθόλου. Εσύ απλά άνοιξε την ομπρέλα σου, κάνε μεταβολή και περπάτα αργά και σταθερά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κανείς δεν θέλει σχέσεις με κυκλοθυμικούς - ψυχανώμαλους που κρατούν ομπρέλα στην λιακάδα.

11/08/2017

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ.

υγ. αφιερωμένο σε σας. ξέρετε. μετρηθείτε.

υγ. κι αφού μετρηθείτε, να πάτε να γαμηθείτε...  χαχαχα 

love.

γράμμα στον εαυτό μου

Ο χρόνος αυτός τελειώνει. Σκέφτομαι πόσο πολύ απομακρύνθηκα από γνωστούς, άγνωστους και φίλους. Πόσο πολύ αποξενώθηκα το 2016. Εκπλήσσομαι, μα δεν αναρωτιέμαι. Ξέρω γιατί. Γιατί όχι δηλαδή;

Κρυμμένος εντελώς, λειτουργώντας εκ διαμέτρου αντίθετα από ό,τι και όσα προτάσσει η κοινωνική φύση μου, μα εντελώς ανακουφισμένος πια. Το να σκεφτώ και εν τέλει να πεισθώ πως δεν φταίω εγώ που δεν μου κάνουν οι άνθρωποι, μα φταίνε οι ίδιοι οι άνθρωποι, ήταν επικίνδυνο εξ αρχής, χρονοβόρο και κουραστικό.

Ένας ευγενικός και ευαίσθητος άνθρωπος, δύσκολα μπορεί να δείξει την αποδοκιμασία του κατά πρόσωπο.

Παρόλα αυτά, υπήρξαν μερικές στιγμές που ήρθα κοντά με κάποιους ανθρώπους που απαίτησαν να δουν την φάτσα μου, που ζήτησαν να ακούσουν την γνώμη μου, που με σιχτίρισαν ευθύς εξαρχής για την απρόσμενη απουσία μου.



Ίσως να φταίει αυτή η άσκηση του σώματός σου...χωρίς αγάπη. Κι ίσως αυτό να ευθύνεται που το κενό απλά...μεγαλώνει..............................................................................................................................

Θυμώνω Μ.... μου, θυμώνω πολύ, γιατί τα όμορφα πράγματα θα έπρεπε να απασχολούν όμορφους ανθρώπους. Και δεν βλέπω σχεδόν πουθενά μια τέτοια σύζευξη...

Παραιτημένος δεν είσαι Σ.... φίλε μου. Μονάχα η κενότητα της ιδιοσυγκρασίας μας, μάς οδηγεί στην παραίτηση. Λοιπόν σε πληροφορώ πως η ιδιοσυγκρασία σου μόνο κενή δεν είναι! (γέλια)... ... ... ...

Αν βαριέστε, να φροντίσετε να περνάτε καμιά βόλτα από τα μυαλά των άλλων. Δεν ξέρω πώς θα το πετύχετε. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει, μα συμβαίνει.-

Να πάψεις να γεμίζεις το παράθυρό σου κάθε απόγευμα. Να βγεις έξω, να βρεις μια καρδιά, δυο καρδιές, ίσως και τρεις... να τις γεμίσεις ό,τι σου ζητήσουν και ό,τι θες εσύ! Κι ίσως..................



Δεν έχω αποφασίσει πώς θα πράξω από τη νέα χρονιά. Δεν είναι κάτι που πρόκειται να αποφασίσω πλέον.
Ας αποφασίσει η νέα χρονιά για μένα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα (τώρα τελευταία γελάω με την ψυχή μου)



εγώ για μένα δεν γράφω εδώ. γενικά δεν γράφω. μιλάω. 
αλλά επειδή κάποιους έχω να τους μιλήσω καιρό, είπα να τους γράψω. από εδώ. για μένα. 
σας γράφω λοιπόν! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
θα παρακαλούσα τον elwindupbird, αν αυτό το ποστ δεν αυτοκαταστραφεί μέχρι το τέλος του έτους, να το καταστρέψει ο ίδιος...με την άδεια μου. 
danke.

che ne sarà di noi 

χρωστούμενα

μιαν απάντηση... 



Πάντα πολύμορφος 
Πάντα φευγαλέος
Άπιαστος

Δυο τρεις νότες του λείπουν για να πετάει ασταμάτητα,
ν'αλλάζει ουρανούς.

Πάντα θλιβεροί
Πάντα ξεπεσμένοι
Άθλιοι

Ολόκληρα τραγούδια παπαγαλίζουν,
τα πόδια τους βιδωμένα στη λάσπη.




κακοήθεις, μοχθηροί, ζηλόφθονοι, αχόρταγοι,
μην τους πλησιάσεις!
αποβλακωμένοι,
κακοπληρωμένοι σε όλες τους τις συναλλαγές.

Ο ουρανός τους  - μαύρο ταβάνι - πάντα ίδιος.

για λίγο

ελάτε..
μην τρομάζετε από τέτοια σπάνια ξεσπάσματα.
δεν κινδυνεύετε

εσείς που βάζετε τα λόγια μου στο αριθμητήρι,
εσείς που τα υπολογίζετε δυο τρεις φορές μην και κάνετε κανένα λάθος στο συμπέρασμα (σας),
εσείς που ψάχνετε να δείτε πόσο μετρούν κι αν θα σας κοστίσουν λίγο παραπάνω,

κι ύστερα συγκρίνετε, τρώγεστε, φαγουρίζεστε..
ελάτε τώρα..
δεν κινδυνεύετε καθόλου και το ξέρετε.
είναι γιατί γνωρίζετε καλά, από πρώτο χέρι, πως εγώ...

εγώ..
εγώ.

ΕΓΩ τις στρογγυλοποιήσεις μου τις έκανα προς τα κάτω.
Αράξτε πίσω "ισάξιοι".
Ακουμπήστε το όπλο παρά πόδα.
Μα μη με πιστέψετε ποτέ, όταν σας μιλώ και κοιτώ αλλού...
δεν σας κερδίζω μόνο στα σημεία.

παρακαλώ, κύριε.

Σας διάβασα. Με διαβάσατε.
Σας άρεσα. Με αντιγράψατε.
Η δουλειά σας είναι. Δεν είναι η δική μου.
Εγώ λογιστικά σπούδασα. Δεν σπούδασα συγγραφέας.

Μια λέξη εδώ, δυο φράσεις παρακεί, μια ολόκληρη παράγραφος.
'Ένα κείμενο.
Μια ζωή?
Όχι, όχι μια ζωή. Δεν είναι αυτά η ζωή.
Μα, κι η ζωή δεν ξέρω τι είναι.
Δεν σπούδασα ζωή.

Ό,τι βγήκε, πέταξε, κολύμπησε ή περπάτησε προς τα σένα φίλε μου, βγήκε μέσα από το κεφάλι μου.
Χαίρομαι που το πήρες από το χέρι και το οδήγησες παραπέρα.
Να 'ξερες πόσο χαίρομαι! Αλήθεια.
Συχνά, είναι δύσκολο να θυμάσαι ποιες σκέψεις είναι δικές σου και ποιες έχεις πάρει από αλλού.
Άλλοθι.

Εγώ μικρός, δεν έπαιζα ούτε με κούκλες, ούτε με αυτοκινητάκια.
Εγώ μικρός έπαιζα με τους ανθρώπους.
Κι όταν μεγάλωσα, έπαιξα τον άνθρωπο.
Και είμαι καλός σ'αυτό το ρόλο.

Μέντορας μου ο Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ.

elwindupbird