κούκλα..πλαστική

η φίλη μου η Γεωργία λέει πως αν δεν είχε γεννηθεί γυναίκα, θα προτιμούσε να ήταν κούκλα πλαστική σε βιτρίνα.

Να περνούν όλοι να την κοιτούν και να τη θαυμάζουν..

Να της φορούν τα ωραιότερα ρούχα που έχουν ραφτεί..

Να μην χρειάζεται να κάνει τίποτα απολύτως πέρα από το να ποζάρει μόνιμα, αγέρωχη και χαμογελαστή.

Να έχει τις τέλειες αναλογίες και να ξέρει πως δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ..

Μια κούκλα πλαστική, που δεν θα έχει ουσιαστική ανάγκη ποτέ..από συντροφιά αρσενικού.

Μια κούκλα πλαστική που απαιτεί η βιτρίνα της να είναι πάντα καθαρή και γυαλισμένη.

η φίλη μου η Γεωργία εύχεται στον πρώην καλό της, βίον ανθόσπαρτον και αέναον δίπλα στην καινούρια, όμορφη, ξανθιά πλαστική του κούκλα.

τούρτα από λήθη

........................................................
- και πως παίζεται αυτό το παιχνίδι?
- δεν είναι παιχνίδι φίλε μου. γλυκό είναι, που φτιάξαμε με τα χεράκια μας.
- θα μου δώσετε ένα κομμάτι?
- όχι. δεν τρώγεται. ούτε σε κομμάτια κόβεται. έτσι ολόκληρο όπως είναι, στεκόμαστε από πάνω του      και το θαυμάζουμε.
- και τι το διασκεδαστικό έχει αυτό το παιχνίδι?
- Δεν είναι παιχνίδι. ούτε διασκεδαστικό. Γλυκό είναι..μονάχα στο μάτι. τη γεύση του δεν τη γνωρίζουμε καν. μόνο την φανταζόμαστε.
- και τι βάλατε μέσα?
- βάλαμε... ψιλό αλάτι από θάλασσα πνίχτρα.
                   σιτάρι υγρό από ιδρώτα ξένου.
                   χώμα ξερό από καιρό πολέμου.
  και λίγη    στάχτη που μας φέραν οι ανέμοι.    
- γλυκό χωρίς τη ζάχαρη ή έστω ένα κουτάλι μέλι. μα πως γλυκαίνεστε..?
- γλυκαίνεται φίλε μου αυτός που - τέτοιο γλυκό - δεν δοκίμασε ποτέ του.
- Αντίο. Αυτό το παιχνίδι μοιάζει άγευστο.
..........................................................

με ξυλομπογιές

Εσύ?
Με πόσα μάτια με κοιτάς?

Ξαφνιάστηκα όταν μου είπες πως είμαι ασπρόμαυρος.
Ψέμα ήταν.
Και το ψέμα καθρεφτίζεται πάντα στα μάτια σου,
όταν διαρκώς αλλάζουν χρώμα μπροστά μου.

Ανόητος είναι όποιος ζητά να βάλω τάξη στην αναρχία μου.
Τυφλός και άχρωμος είναι αυτός που πιστεύει πως ο έρωτας είναι ροζ.

Θα πισωπατήσω μερικά βήματα και θα σταθώ σε απόσταση ασφαλείας.
Πρέπει να μετρήσουμε επιτέλους το κενό που υπάρχει μεταξύ μας.
Και μετά.. ίσως να το μπογιατίσουμε!

τσιμεντένιες κουρτίνες

Κάποια στιγμή αηδίασα.
μάζεψα το σάλιο μου, έφτυσα κάτω και αποφάσισα ν' αλλάξω ρότα.

Άρχισα με ένα "δεν θέλω".
σκότωσα αρκετό χρόνο με ένα παιχνιδιάρικο "δεν ξέρω".
μα κάποια στιγμή  έφτασα δίχως να καταλάβω στο άγνωστο "δεν μπορώ".
το έχασα!
το "δεν μπορώ" ήταν εκτός ύλης.
δεν είχα προετοιμαστεί ποτέ για κάτι που δεν μπορώ.

Δεν έχω καιρό, ούτε επιθυμία για πραγματικότητες.
τα είχα καταφέρει περίφημα ως τώρα!
από ποια τρύπα άραγε προσπαθεί να εισχωρήσει το φως?
πρέπει επειγόντως να αλλάξω κουρτίνες.
μαύρες να βάλω. τσιμεντένιες.


Δεν χρειάζεται να με ακουμπήσει τίποτα.
δεν είμαι γω σαν και σας.
εγώ είμαι χάρτινος. ψεύτικος. μη ορατός. 
ένα κουβάρι χωρίς αρχή.
μην κάνεις άσκοπα το δρόμο.

Αριστεροχειρία

Πλέον γράφει μόνο με το αριστερό.
Της είναι αρκετά δύσκολο, μα δυνητικά ανώδυνο.
Είναι ο τρόπος που βρήκε ώστε να αποφεύγει μια -επικίνδυνα- αποκαλυπτική γραφή.
Είναι που όταν γράφει με το αριστερό χέρι, κάποιος άλλος κρατάει το μολύβι και καθοδηγεί τις σκέψεις της.
Μια δικαιολογία για να απαρνείται τα κείμενά της.

Σχεδόν ποτέ δεν αναγνωρίζει κάτι που η ίδια έχει γράψει.
Φοβάται πως μια νύχτα, όλες οι λέξεις που έχουν βγει μέσα από το κεφάλι της, θα αποδράσουν από το χαρτί και θα της στήσουν θανατηφόρα ενέδρα.
Φοβάται, κι ας ξέρει πως το γράψιμο της είναι πέρα για πέρα άδειο.
Καθόλου δε την ανακουφίζει αυτό.

Τίποτα δεν θα την πείσει να χρησιμοποιήσει το δεξί.
Το καλό.
Θα το κρύβει πάντα μέσα στην τσέπη της.
Ακόμα κι αν χρειαστεί να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί, στην τσέπη θα το έχει σφηνωμένο.
Θυμάται τότε, που αποφάσισε να γράψει κάτι με το καλό της χέρι και δεν το τελείωσε ποτέ.
Ακόμα τσαλακώνει, σβήνει και διορθώνει εκείνο το γραπτό.

σε κασέτα παλιά..

Συμβαίνει.
Τέτοια περίοδο διανύω.
Από αυτές που αμφισβητώ ακόμα και την ίδια μου την ύπαρξη.
Βγαίνω από το σώμα μου και με κοιτάω από απόσταση.
Μοιάζω σαν αριθμός που ξεχάστηκε για πάντα μέσα σε ατζέντα παλιά.
Σαν να ζω την ίδια μέρα ξανά και ξανά, φυλακισμένος μέσα σε παλιά βιντεοκασέτα.


Θυμάσαι που ηχογραφούσαμε τις φωνές  και τα γέλια μας σε εκείνο το κόκκινο -παλιό πια- κασετόφωνο?
Πώς καταφέραμε και παγιδεύσαμε τότε και για πάντα...το γέλιο μας εκεί μέσα..?!

σκατάνθρωποι

Ανοιγοκλείνουν τα στόματα τους και χειρονομούν. Ευτυχώς ήχο δεν βγάζουν.

Κι αφού δεν τους ακούω, τους παρατηρώ.

Κάπου είχα διαβάσει πως οι σκατάνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. 

Πως όταν μιλούν φτύνουν τους άλλους. 

Προσπαθώ να τους ομαδοποιήσω με βάση τα χαρακτηριστικά τους. 

Πρέπει να το κάνω για να μπορώ να τους διακρίνω από απόσταση. 

Πρέπει να το κάνω για να τους φυλακίσω σε μαύρο, στρογγυλό κλουβί.

Είναι αμέτρητοι. 

Δεν θα βγάλω άκρη.

...

..

.

  

χωρίς(?) τίτλο...και σκοπό

πάρτι κάνω μέσα στο κεφάλι σου!

μόνο που προσέχω και δεν πατώ έξω από τις γραμμές.

χώρο ανοίγω για να χορεύω ελεύθερα!

μόνο που σταματώ όταν ανάβει κόκκινο.

τρύπες κεντρίζω φρέσκος αέρας για να μπει!

μόνο που δεν ήρθα για να συγυρίσω.

φαίνεται.. σαν κάποιο σκοπό να έχω.

το μόνο που έχω κατά νου, είναι να μην σταματήσω!

μ'ένα μπαλόνι στο χέρι

Δεν είναι πως δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα μπαλόνια.
Δεν πιστεύω καν ότι είναι άδεια από μέσα.
Ούτε χλευάζω εσένα "κλόουν" που τα κρατάς  με δέκα χέρια.
Που τα ανεμίζεις στον αέρα, τα παραφουσκώνεις και τα σκας.
Που τα θέλεις όλα, πολύχρωμα και διαφορετικά.
Αυτά που πάντα αντικαθιστάς.

γαλάζια ή ροζ, στρογγυλά ή με γωνίες, πάντα γεμάτα χρόνο εφήμερο, φευγαλέο.

Είναι που ξέρω όμως.. πως δεν θα πετάξεις ποτέ κρατώντας τα.
Είναι που ξέρω πως υπάρχει κάπου εκείνο το μοναδικό, που αρκεί για να σηκώσει όλο το βάρος μου.

ο Ζαν Μαρί θα σου πει.

Αγαπώ τους θνητούς, γιατί αγαπάω το ελάττωμα ως αυθύπαρκτο από τη φύση του. Δεν φταίτε εσείς που είστε ατελείς. Και φυσικά δεν απαιτώ ούτε την ελάχιστη πνευματική ανάταση, μέσα στην βαλτωμένη εξέλιξή σας.

Όλους μας χωρά η γη. Είτε πάνω της, είτε βαθιά μέσα της.

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ