fair play (παράπλευρη απώλεια)

Όπως το είχα δει τότε:

Με είδε ως στόχο. 

Με σημάδεψε.

Με πέτυχε.

Μια καθαρή νίκη.

Κι έτσι όπως ήμουν ανάσκελα στο χώμα, στάθηκε από πάνω μου, με κοίταξε υποτιμητικά και με βάφτισε "παράπλευρη απώλεια".

Με κατεδάφισε "κατά λάθος"! είπε αργότερα σε φίλους.

Θα μπορούσε απλά να παραδεχτεί τον οικτρό θρίαμβό της. 

Μα δεν το έκανε. Γιατί ήξερε πως μια νίκη ή μια ήττα, προϋποθέτει συνήθως και έναν δεύτερο γύρο.

Και δεύτερο γύρο, δεν θέλει ποτέ ο νικητής..

Όπως το βλέπω τώρα: 

Είναι αδύνατο να κοιτάμε μέσα από τα μάτια του άλλου.

Είναι μάταιο να παίζουμε μόνοι μας, ένα παιχνίδι για δύο.

Είναι ξεκαρδιστικό, να πιστεύουμε ότι έστω και για ένα δευτερόλεπτο "συνδεθήκαμε" και γίναμε ένα. 

Είναι ξεκαρδιστικό, μα δεν γελάω. Είναι που έφτιαξα έναν κυνικό και τον φυλάκισα μέσα μου.

Ένας παίκτης, που ξέρει να στοχεύει άριστα, που κατέχει την τέχνη της κατεδάφισης, που έχει την ικανότητα να καταφέρνει άρτιες νίκες, είναι αδύνατο να δημιουργεί παράπλευρες απώλειες.

Υπάρχουν τέτοιοι παίκτες. Βρείτε τους! 

Κι αν τους συναντήσετε και παίξετε μαζί τους έστω και για λίγο, ένα είναι το σίγουρο: όπως και να διεξαχθεί το παιχνίδι, ο νικητής θα παραμείνει νικητής από άποψη και ο νικημένος δεν θα αλλάξει το όνομά του σε "παράπλευρη απώλεια".

fair play

όταν δεν βάζω τίτλο.

Γράψε για εμάς στο blog σου.
Για μας? ποιους εμάς? πόσο εμάς?
Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Γράψε για την περιέργειά μας. Για την αποτυχία που αγαπάμε τόσο πολύ κι οι δυο μας.
Και γιατί δεν γράφεις εσύ στο δικό σου blog? Σύντομη ήταν η ιστορία μας. Δεν θα σου πάρει περισσότερο από 3 λεπτά.
Εσύ το ξεκίνησες όλο αυτό. Εσύ σκόνταψες πρώτος πάνω στις σκέψεις μου. Σ'αυτήν την ιστορία εγώ είμαι το Π και συ είσαι το Μ. Πόσο ειρωνικό μου φαίνεται που ανταλλάξαμε αρχικά. Πριν και Μετά.
Είναι αλήθεια. Παρακολουθούσα τις αναρτήσεις σου, την ζωή σου όπως την κατέγραφες στην blogoσφαιρα. Το πρόγραμμά σου, με τις σημαντικές ελλείψεις του όμως. Μα αργότερα κατάλαβα πως έκανες κι εσύ το ίδιο.
Το ίδιο ακριβώς έκανα, αλλά έπομαι χρονικά. Έζησες περισσότερες μέρες δικές μου.
Και γι' αυτό ζήτησες να συναντηθούμε. Μα εσύ δεν ήθελες να μάθεις τις προηγούμενες μέρες μου. Ήθελες να καθίσουμε ο ένας απέναντι από τον άλλο, στον ίδιο χώρο, χωρίς να μιλάμε.
Αυτά που είχαμε να πούμε, τα διαβάσαμε και τα γράψαμε όλο το προηγούμενο διάστημα. Είναι φορές που τα πράγματα φτάνουν σε ένα σημείο που δεν μένει παρά να ικανοποιηθεί και η αίσθηση της όρασης. Ήθελα να κοιταχτούμε για λίγη ώρα. Ήθελα να δω πώς ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρά σου, πώς κοιτάζεις, πώς βολεύεσαι στην καρέκλα, τον τρόπο που κρατάς το τσιγάρο σου.
Και βρήκα εξαιρετική την ιδέα σου. Ήθελα να σ'ακούσω να παραγγέλνεις τον καφέ σου, να παρατηρήσω πώς καταπίνεις κι πώς ξεφυσάς τον καπνό, πώς μιλάς στο τηλέφωνο και πώς χαμογελάς ανεπαίσθητα στον σερβιτόρο.
Σε διπλανά τραπέζια λοιπόν.
Ναι. Σε διπλανά τραπέζια. Στον ίδιο χώρο. Δύο σύμπαντα.
Ξέρω τι θα πεις τώρα.
Τι?
Πως μια τέτοια γυναίκα σαν κι έμενα ψάχνεις.
Περίπου. Μιά τέτοια γυναίκα σαν κι εσένα θα ψάχνω για πάντα. Μια τέτοια γυναίκα σαν κι εσένα, δεν θα ήθελα πότε μου να βρω. Δεν νομίζω πως θα άντεχα για πολύ το οριστικό τέλος αυτής της αναζήτησης.
Να μην σταματήσεις την αναζήτηση τότε.Μπορεί και να είμαι αυτή που ήθελες από πάντα, μα δεν θα ήσουν πρόθυμος να με κουβαλήσεις στο διηνεκές. Και αν είναι αλήθεια πως θα ήθελα να σου δωθώ, δεν θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να σου πω πρώτα όλη την ιστορία μου.
Και φυσικά αρνείσαι να μου την πεις.
Προς το παρόν. Όχι για πάντα. Κάνω αυτό που μου ζητάς. Εσένα σου αρέσει να κοιτάζεις με τις ώρες έναν καθαρό ορίζοντα. Εμένα..
..Εσένα σου αρέσει να χορεύεις μέσα στην ομίχλη..

The dark alley – Photography by Kimera Jam

Μετά τι?

Πριν με εξαφανίσω, πριν με αφανίσω,
προσπάθησα μερικές φορές να γυρίσω.
απουσίαζα όταν έπρεπε.
διεκδικούσα όταν πια δεν υπήρχε κανείς και τίποτα να κερδιθεί.
Πριν με εξαφανίσω, με ξέχασα.
και ξεχάστηκα.
κι αν Πριν υπέφερα, υπέφερα γλυκά.
αβάσταχτα.. γλυκά.
μα τώρα τίποτα.
νύχτα δεν ξεχωρίζω, ούτε και μέρα.
δεν έμειναν πια άνθρωποι για να κατηγορώ.
με τρομάζει η απουσία μου.
με τρομάζει που συνήθισα.
τρόμος! κάτι είναι κι αυτό...
Μετά τι?

'Αδειο το δωμάτιο. 'Ενα ασπρόμαυρο κάδρο, στέκει μόνο του στον τοίχο. Μέσα στο κάδρο Εγώ. Όμορφος, σίγουρος, ήρεμος, μόνος.

   ...ας άφηνα λίγο χώρο δίπλα μου, να γίνει το κάδρο έγχρωμο...

έβαλε σε καλούπι την τρέλα του..

Ήταν τότε που αποφάσισα να πάρω έναν ολόκληρο μήνα άδεια από την εργασία μου.

Μήνες τώρα, η μητέρα μου με παρακαλούσε να κάνω κάτι. Δεν άντεχε άλλο. Είχε γίνει ανυπόφορος μου έλεγε. Υποστήριζε πως κάτι του συνέβαινε και υπονοούσε πως του 'χει στρίψει.

Ο πατέρας μου, ένα απόλυτα λογικό και συντηρητικό ον από τη φύση του, θα ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα πίστευα πως του 'χει στρίψει.

Αφιέρωσα λοιπόν όλη την άδειά μου για πάρτη του. Τον παρακολουθούσα καθημερινά. Το πρόγραμμά του, τις κινήσεις του, αυτά που έλεγε. Μου πήρε μια βδομάδα να καταλάβω τι του είχε συμβεί.

Κάθε μέρα, η συμπεριφορά του άλλαζε λίγο μετά το μεσημεριανό φαγητό, όταν έβαζε τις πυτζάμες του και καθόταν στην πολυθρόνα απέναντι από την τηλεόραση. Με το που έπιανε το τηλεκοντρόλ στο χέρι και πατούσε το κουμπί, ένας ασταμάτητος χορός από προγράμματα, κανάλια και φιγούρες παρήλαυνε από μπροστά του. Λες και το χέρι του είχε κολλήσει, δεν σταματούσε να αλλάζει τα κανάλια διαδοχικά, με μανία και σε μια ατέρμονη επανάληψη επί τουλάχιστον 3 ώρες. Όλα αυτά, μέχρι να ξανασηκωθεί από την πολυθρόνα του και να συνεχίσει τη λογική και συντηρητική ζωή του.

Όση ώρα λοιπόν ήταν καθισμένος μπροστά από το χαζοκούτι, μιλούσε ακατάπαυστα. Απευθυνόταν στην τηλεόραση, μα ήταν σχεδόν ακατάληπτα αυτά που έλεγε. Τον άκουγα να λέει φράσεις μπερδεμένες, όπως: "ποιον αγαπάς στη θέση μου... αφού εγώ είμαι άλλος πια.."  ή  "δεν είναι αυτός o δολοφόνος..είμαι σίγουρος! κάποιον άλλο πιάσατε αντί του πραγματικού..".

Ένα απόγευμα, πήγα και στάθηκα μπροστά του. Σταμάτησε το ζάπινγκ και με κοίταξε. Τότε ήταν που μου είπε το εξής περίεργο:  "Πλέον ζει κάποιος άλλος στη θέση μου, δεν είμαι εγώ. Και όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου δεν είναι αληθινά. Τα βλέπεις όλα έμμεσα, μέσω της αντανάκλασής τους σε άλλες επιφάνειες. Εγώ που τα βλέπω όλα όπως ακριβώς είναι, καταλαβαίνω πλέον τη διαφορά. Και τώρα αν θέλεις, πες στο γιο μου να έρθει να με επισκεφτεί, μιας και συ -είναι καταφανέστατο πως- δεν είσαι τίποτα άλλο παρά..η αντανάκλασή του."

Και συνέχισε το ζάπινγκ...

Ένας άνθρωπος που σε όλη του τη ζωή λειτούργησε συμβατικά, που δεν ξέφυγε ποτέ από τον κανόνα, είχε μεταμορφωθεί με τον πλέον ασύμβατο τρόπο. 

Όχι.. δεν το συνεχίσαμε το θέμα, δεν το πήγαμε παραπέρα. Συμφώνησα με την μητέρα μου πως η τρίωρη ενασχόλησή του με το τηλεκοντρόλ και οι ακατάληπτες θεωρίες, ήταν η διέξοδος που είχε βρει ώστε να δραπετεύει για λίγες ώρες από την υπερβολική κανονικότητά του.

Εξάλλου, πέρα από αυτές τις μεσημεριάτικες ώρες, την υπόλοιπη μέρα ήταν ο εαυτός του.

Ή μήπως το αντίστροφο?

Δεν έχει σημασία.

Χώρεσε δύο σε ένα, με ένα λογικό και συντηρητικό τρόπο, όπως έκανε πάντα στη ζωή του.

Έβαλε σε καλούπι την τρέλα του...

και για ακόμα μια φορά, πρυτάνευσε η λογική του.

παρακαλώ, κύριε.

Σας διάβασα. Με διαβάσατε.
Σας άρεσα. Με αντιγράψατε.
Η δουλειά σας είναι. Δεν είναι η δική μου.
Εγώ λογιστικά σπούδασα. Δεν σπούδασα συγγραφέας.

Μια λέξη εδώ, δυο φράσεις παρακεί, μια ολόκληρη παράγραφος.
'Ένα κείμενο.
Μια ζωή?
Όχι, όχι μια ζωή. Δεν είναι αυτά η ζωή.
Μα, κι η ζωή δεν ξέρω τι είναι.
Δεν σπούδασα ζωή.

Ό,τι βγήκε, πέταξε, κολύμπησε ή περπάτησε προς τα σένα φίλε μου, βγήκε μέσα από το κεφάλι μου.
Χαίρομαι που το πήρες από το χέρι και το οδήγησες παραπέρα.
Να 'ξερες πόσο χαίρομαι! Αλήθεια.
Συχνά, είναι δύσκολο να θυμάσαι ποιες σκέψεις είναι δικές σου και ποιες έχεις πάρει από αλλού.
Άλλοθι.

Εγώ μικρός, δεν έπαιζα ούτε με κούκλες, ούτε με αυτοκινητάκια.
Εγώ μικρός έπαιζα με τους ανθρώπους.
Κι όταν μεγάλωσα, έπαιξα τον άνθρωπο.
Και είμαι καλός σ'αυτό το ρόλο.

Μέντορας μου ο Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ.

elwindupbird

τι θε να πει ο Ζαν Μαρί?

Εγώ γράφω, αυτοί σβήνουν.
Αυτοί σβήνουν, εγώ ξαναγράφω.
Εγώ που γράφω, λερώνω τα χέρια μου.
Αυτοί που σβήνουν, φορούν γάντια.
Εγώ γράφω και γι'αυτούς.
Αυτοί σβήνουν μόνο για τον εαυτό τους.
Εγώ δεν θα γίνω τίποτα. Είμαι.
Αυτοί κάτι θέλουν να γίνουν. Ποτέ δεν θα είναι.

"Όμορφη η πόλη μας κι ωραίοι εθελοντές." ..γράφουν.
"Όμορφα θα καεί η πόλη σας... απ'τους  Δεν θελω ντέ ς!" ..τους σβήνω.


***Γραμμένο σε κίτρινο τετράγωνο χαρτάκι - υπογεγραμμένο από τον Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ - το παραπάνω μήνυμα γλίστρησε  κάτω από την πόρτα μου, νωρίς το πρωί.

δεν φταίνε τα φεγγάρια..

 Όχι φίλε μου, όχι. Σίγουρα δεν φταίνε τα φεγγάρια. Σου το λέω εγώ που το ξέρω πια καλά.

μου είπε, βγάζοντας ένα ακόμη τσιγάρο από το πακέτο της.
το άναψε και συνέχισε..

εγώ υπήρξα με τα φεγγάρια.
ένα φεγγάρι ήμουν για σένα,
ένα άλλο, πιο φωτεινό, για κάποιον άλλο,
ένα σκοτεινότερο γι'αυτόν που μας ακούει τώρα.
Υπήρξα που λες, μόνο με τα φεγγάρια, μα καθόλου δεν πείστηκα ποτέ μου πως είχα δίπλα μου αστέρια.
Κι ας μοίραζα φως! Φως άπλετο, διάχυτο, πολλές φορές εκτυφλωτικό. 
Αστέρια πάντως γύρω μου δεν νομίζω να πρόσεξα ποτέ μου.
Ένα φεγγάρι φίλε μου μοναχικό.
Ένα για τον καθένα και τίποτα για μένα.

σταμάτησε απότομα να μιλά, όπως όταν σβήνουν τα φώτα και πέφτει απόλυτο σκοτάδι.
έτσι όπως την κοίταζα, μου φάνηκε πως άλλαζε χρώμα, πως γινόταν γκρίζα, σκοτεινότερη.
θα έπαιρνα σχεδόν όρκο πως ο καπνός που ξεφυσούσε ήταν κατάμαυρος και είχε γεύση πίκρας.
κι έπειτα από λίγο συνέχισε..

Καμιά φορά σκέφτομαι πως υπάρχει ένας συλλέκτης φεγγαριών, ο οποίος θα με δει και θα δώσει ιδιαίτερη σημασία στην παρουσία μου. Θα του είμαι ποθητή μέχρι να μ'αποκτήσει και δεν θα είμαι ένα ακόμη φεγγάρι γι'αυτόν. Κι έτσι θα μείνω για πάντα στη συλλογή του, αυτόφωτη και ασφαλής.

με κοίταξε, χαμογέλασε κάπως βιαστικά και σηκώθηκε. έβγαλε από το πορτοφόλι της ένα χαρτονόμισμα και το άφησε δίπλα από το άδειο της πακέτο. έβαλε το πανωφόρι της, μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και στράφηκε προς την έξοδο. κάνοντας δυο βήματα και πριν κλείσει η πόρτα πίσω της, κοντοστάθηκε και αντί για καληνύχτα μου είπε..
όχι φίλε μου. όχι. σίγουρα δεν φταίνε τα φεγγάρια...

κάλπικη τρέλα

Ήμουν πεπεισμένος πως δεν υπέφερε από αυθεντική τρέλα.

Ήμουν σίγουρος πως ήξερε.

Ήξερε πως τον βλέπαμε, πως τον ακούγαμε και πως τον σχολιάζαμε.

Μια κάλπικη κι εφήμερη τρέλα, που ο ίδιος γνώριζε καλά από που πηγάζει και προς τα που εκβάλλει.

Απλώς.. μέχρι τώρα δεν είχε καταφέρει να οριοθετήσει την απόσταση, να την καταστήσει μετρήσιμη.

Την "τρέλα" του.

Την εφήμερη.

Την ψεύτικη.

Ένα απόγευμα του Οκτώβρη τον συνάντησα στα πέριξ της Ρωμαϊκής Αγοράς της πόλης.

Τον ρώτησα -δήθεν αδιάφορα- γιατί κουνάει το κεφάλι του πέρα-δώθε, πάνω-κάτω και εναλλάξ.

Τι μου απάντησε;

"Φτιάχνω με το νου μου μια μεγάλη μπάλα από μαύρες σκέψεις, την υψώνω στον αέρα με τα δυο μου χέρια και σας κρύβω τον ήλιο. Διότι, φίλε μου, ο ήλιος όποιον βρει γυμνό και αγαθό τον καίει. Τον τσουρουφλίζει μέχρι το μεδούλι. Κι ύστερα, ψάχνει ο ζεματισμένος τη βροχή - κι ας είναι μαύρη - για να δροσιστεί."

Σίγουρα δεν ήταν αληθινά τρελός.

στάση. στοπ.

χάσαμε μια στάση,

δεν χάσαμε τη διαδρομή..

συμφώνησαν.

-σκέφτομαι να κατέβω στην επόμενη και να περπατήσω προς τα πίσω. 

όλες οι στάσεις ίδιες είναι;;

-εγώ πάλι λέω, να συνεχίσω ως έχει..προς τα μπρος.

όλες οι στάσεις ίδιες δεν είναι;;

διαφώνησαν.

και για μια στάση,

χωρίσαμε (σ)τη διαδρομή..

ομίχλη είναι αυτό γύρω σας ή καπνός;

-ομίχλη·

-καπνός.-

Το μαύρο κουτί

Στέκομαι όρθιος μπροστά στο μαύρο κουτί. Το παρατηρώ σαν υπνωτισμένος.

Πατάω το κόκκινο κουμπί.
Εικόνες πάνε κι έρχονται, αλλάζουν στο δευτερόλεπτο, χαχανίζουν κι εξαφανίζονται.

Κάθομαι.

Πατάω το μαύρο κουμπί.
Μαύρες ανθρώπινες φιγούρες κατακλύζουν την οθόνη.

Πατάω το χρωματιστό κουμπί. Κουμπί "ουράνιο τόξο".
Και οι σκιώδεις μορφές καλύπτονται με ρούχα, με κοσμήματα, με χαμόγελα, με κέφι.
Τους αναγνωρίζω. Είναι φίλοι και γνωστοί. Φαίνεται πως διασκεδάζουν.

Μια ασπρόμαυρη ανθρώπινη φιγούρα στην άκρη της οθόνης. Εγώ.
Δεν έχει εφαρμογή επάνω μου το κουμπί "ουράνιο τόξο";
Το άσπρο και το μαύρο είναι χρώματα ή όχι; ..αναλογίζομαι..
Κάπου είχα διαβάσει για τον ψεύτικο κόσμο της τηλεόρασης.

Κατεβαίνω στην αποθήκη. Ανοίγω δύο, τρία, πέντε καπάκια. Αναμειγνύω χρώματα, ακρυλικά, ζωντανά, μαγευτικά, πολυκαιρισμένα, μέσα σε έναν κουβά.
Τα ανακατεύω καλά-καλά και ανεβαίνω πάνω.
Στέκομαι και πάλι απέναντι από το μαύρο κουτί. Αυτή τη φορά έχω και παρέα έναν γεμάτο κουβά.
Μια κίνηση... και η τηλεόραση στάζει ουράνιο τόξο! Ξερνάει κοσμήματα, φτύνει χαμόγελα και στάζει...στάζει.. στάζει.
Η αφαίμαξη της ψευτιάς τους.
Το ξεγύμνωμα της θλίψης τους.
Πλέον οι μαύρες σκιές-ανθρώπινες φιγούρες, μοιάζουν σ'εκείνη την ασπρόμαυρη μορφή που στέκεται στην άκρη της οθόνης.
Μοιάζουν.. μα τους λείπει το λευκό.
Μόνο μαύρο.
Καμιά ισορροπία.
Μηδενική συμπόνοια.
Δεν την αξίζουν.
Δεν τη θέλουν.

"Να τους αγαπάς, μα να μην τους συναναστρέφεσαι" ακούω μια φωνή να βγαίνει εκκωφαντική από το ηχείο της τηλεόρασης.
"Μα εγώ δεν αγαπώ ποτέ" απαντώ διστακτικά.
...είμαι υπερβολικά άχρωμος για ν'αγαπώ.