Μέρα όμορφη τις πάπιες ταΐσαμε, σινεμά και σπιτάκι μετά

Κάθε Σεπτέμβρη η ίδια ιστορία.
Η γη θα γίνει κόκκινη.
Η θεωρία θα γίνει πράξη.
Η πράξη θα μοιάζει με πέτρα.
Μέχρι η φωτιά να ζυμωθεί καλά και να φέρει με τη σειρά της πράσινη πόα και κίτρινους ήλιους.
Κάθε Σεπτέμβρη οι ίδιες φιλοδοξίες. Κάλπικες υποσχέσεις. Τίποτα το απτό. Μόνο λέξεις.

Μου θυμίζει εκείνη την τύπισσα που μιλάει με τα χέρια. Που το κάνει ασυναίσθητα για να μην καταλάβουμε τίποτα από όσα συμβαίνουν μέσα της. Που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και από τις αγχωμένες  κινήσεις των χεριών της.

Αυτά σκεφτόμουν χθες, όταν επέστρεφα από μια ακόμη μνημόσυνη επανάσταση.
Ευτυχώς αυτές οι σκέψεις διακόπηκαν, όταν άκουσα κάποιους πιθήκους να γελούν, όρθιοι έξω από ένα ποτοπωλείο.
Η επόμενη σκέψη μου είχε να κάνει με την εξέλιξη των ζώων και με το θαυμάσιο γεγονός πως διαθέτουν νοημοσύνη και ικανότητες επικοινωνίας.


Ένας φίλος που είχα συναντήσει κάποτε στην Άνω Βρετάνη, μου είχε πει σε άπταιστα γαλλικά(sic), πως "η επιθυμία τους είναι που πάσχει και όχι η λογική τους". Η αναφορά του, είχε να κάνει με κάποιο είδος όρθιων-δίποδων ζώων που κατοικούν διάσπαρτα σε αυτόν τον πλανήτη και σπαταλούν ασκόπως το πολύτιμο οξυγόνο που..τόσο έχουν ανάγκη όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα.

περαστικός, χωρίς λουράκι.

Την συναντώ στο διάβα μου κάθε Σάββατο. Έτσι, από ένστικτο, σκύβω και χαϊδεύω το κανίς που έχει πάντα μαζί της. Δεν μιλάμε ποτέ. Μόνο ένα χαμόγελο μοιραζόμαστε. Πότε δικό μου.. πότε δικό της.
Είναι γυναίκα των γραμμάτων άκουσα. Λένε πως έχει το μικρόβιο της γραφής. Κάποιοι έχουν δει το κανίς της, να περιφέρεται συχνά σε λογοτεχνικά σαλόνια.
Μου φαίνεται σαν να μην έχει έγνοιες, ούτε επιθυμίες. Το παρουσιαστικό της, το περπάτημά της, οι κινήσεις της, δείχνουν πως δεν έχει μέσα της κανένα μπερδεμένο κουβάρι για να ξεμπλέξει.
Κάθε φορά που την συναντώ, αυτές τις σκέψεις κάνω. Και ποτέ δεν τολμώ να διαβάσω τα βιβλία της. Ούτε καν το μονόστηλο στα εσώφυλλά τους, που περιέχει κάποιες συγκεχυμένες πληροφορίες για τον συγγραφέα. Την προτιμώ χωρίς έγνοιες, μουγκή, ανάλαφρη και με το κανίς της αυτοκόλλητο.
Δεν θέλω να μάθω τίποτα παραπάνω, μα.. σίγουρο είναι πως τα Σάββατα, δεν αλλάζω ποτέ την διαδρομή μου.

εσύ.. που με προκαλείς..

ποιος αντιγράφει ποιον?
ποιος είναι δεξιοτέχνης της απάτης?
ποιος χρησιμοποιεί τόσες πολλές λέξεις, μόνο και μόνο για να προστατεύει τον εαυτό του?
πως η έμπνευση λειτουργεί με την σκυτάλη?
αυτά που βγήκαν από μέσα μας να τα χαρίσουμε στους άλλους?  μήπως να μείνουμε με αυτήν τη νοσηρή κτητικότητά μας?

κι αν γράφουμε ψέματα, για τους άλλους είναι αλήθειες!

δεν γράφεις από ανάγκη.
σε διαβάζουν από ανάγκη?
είναι φανερό πως έχεις απορρίψει εδώ και καιρό την επιθυμία σου για βλέμματα γεμάτα θαυμασμό.
είναι καιρός πλέον να βγεις από την παιδική σου ηλικία.
εκτός.. εκτός κι αν επιθυμείς να παίξουμε για λίγο ακόμα, μαζί.

όπως το βλέπει κανείς..

- τον βλέπεις εκείνον εκεί που περπατά αργά-αργά, με κατεβασμένο το κεφάλι, σαν κατάδικος?

σαν ταπεινωμένος από κάτι μου φαίνεται. ίσως να ντρέπεται για κάτι..

- μπα.. μάλλον κανένα αυχενικό θα έχει.

- τον βλέπεις εκείνον εκεί που περπατά ευθυτενής, με το στήθος προτεταμένο, περήφανα?

δείχνει αλώβητος, με εμφανή μιαν έπαρση, σαν να πατάει καλά!

- μπα..καμιά λόρδωση στην σπονδυλική στήλη θα έχει, από γεννησιμιού του.

- κοίτα εκείνον τον παππούλη στο παγκάκι! όπως κάθεται τρέμει! σαν κάτι να φοβάται..

πάμε να τον ηρεμήσουμε.. πάμε να τον βοηθήσουμε..

- μπα.. δεν χρειάζεται καμιά βοήθεια.. η νόσος του πάρκινσον τον ταλαιπωρεί.

- μα πως είσαι τόσο σίγουρος για όλα? 

κι όταν μιλώ στους ανθρώπους και δεν με κοιτούν ποτέ στα μάτια? 

καταλαβαίνεις τι λέω. 

τότε που κοιτάζουν πάνω απ'τον ώμο μου για να δουν ποιος άλλος είναι εκεί δίπλα μου. 

αυτοί με ακούνε? με βλέπουν? μήπως είναι τυφλοί? αυτό θα μου πεις? τυφλοί?

- μπα.. όχι.. μια χαρά βλέπουν. κι αν δεν σε κοιτούν, είναι γιατί απλά σου κρύβουν την αλήθεια (τους).

- .................................................................................................................................

- :-)

για σένα Π

αυτό που αισθάνομαι μερικές φορές και δεν μπορώ να το περιγράψω σωστά με λέξεις.

σαν να κοιτάω πίσω από το τετράγωνο παράθυρό μου τα φώτα από τα υπόλοιπα σπίτια.

σαν να είναι  μέρα..αλλά μέρα σκοτεινή.. 

έχω ζήσει τέτοιες μέρες. από αυτές τις κρύες του Νοέμβρη, που ξυπνάς για να πας σχολείο και είναι ακόμα νύχτα. και καθώς περνάει η ώρα και ξημερώνει, δεν ξημερώνει ποτέ. μια γκρίζα, κρύα ατμόσφαιρα.

κι εκείνα τα πουλιά της πόλης, γκρίζα κι αυτά.. και αδιάφορα..απλά περνούν έξω από το παράθυρο.

σαν να φοράω μια ωραία μπλούζα, μάλλινη, ζεστή, μα με κλειστό ζιβάγκο που με πνίγει, που δεν συνηθίζεται.

όπως όταν φοράω δυο ζευγάρια κάλτσες και ζεστά μποτάκια και αισθάνομαι μια ασφάλεια. μα όταν σηκώνομαι να κάνω δυο βήματα, νιώθω το παγωμένο πάτωμα.

και εδώ έρχεται αυτό το περίεργο. αυτό που μετατρέπει όλες αυτές τις κάπως αρνητικές εικόνες, σε κάτι που μου αρέσει πολύ!

σαν κάτι διαφορετικό που το αισθάνομαι. 

αυτό το κρατάω. 

όσα δεν μπορώ να τα εκφράσω, τα κρατάω. 

συχνά τα ξεχνάω και άλλες φορές ξανάρχονται από μόνα τους.

Το φθινόπωρο και η προσμονή του χειμώνα μου φέρνουν μια γλυκιά θολούρα. 

Προς το τέλος του χρόνου, εκείνες τις μέρες που οι πόλεις λάμπουν και υπάρχει μια διάχυτη κινητικότητα παντού, αυτή η αίσθηση χάνεται. Και τότε χαίρομαι διπλά. Για τους μήνες που πέρασαν και γι'αυτούς που έρχονται. Δεν μπορώ να απαντήσω με ειλικρίνεια αν χαίρομαι και τις στιγμές αυτούσιες, γιατί κολλάει το βλέμμα μου σε πολύχρωμα λαμπάκια που αναβοσβήνουν και το μυαλό μου σε παλιές χριστουγεννιάτικες ιστορίες από το βορρά.

που μένεις?

Όταν ήμουν παιδί έμενα στην οδό Ονείρου, προέκταση της οδού Μαγείας.

Τώρα που μεγάλωσα, μετακόμισα στην οδό Μηδενισμού, προέκταση της οδού Απαισιοδοξίας.

Ευτυχώς που.. τις υπόλοιπες οδούς και όλους τους άλλους δρόμους, κάποιος σκέφτηκε να τα βάλει μέσα σε ένα κουτάκι που μιλάει... να πατάω το κουμπάκι και να τα βρίσκω.
Όχι πως θέλω να πάω κάπου αλλού, μα έτσι... απλά σαν παιχνίδι! Πληκτρολογώ που και που στο κουτάκι την οδό Ουτοπίας για παράδειγμα..μπας και δω κατά που πέφτει.........!

πάντα οι άλλοι φταίνε..μικρή μου!

Μπαίνει στο δωμάτιο.
Κάθεται στην καρέκλα μπροστά από τον καθρέφτη.
Αρχίζει να αφαιρεί το μακιγιάζ από το πρόσωπό της.
Της φαίνεται ατελείωτη η διαδικασία.
Μπογιές, μάσκαρα, πούδρα.
Βαμβάκι, γαλάκτωμα, νερό.
Επιτέλους τελείωσε. Ξέβαψε τελείως. Το πρόσωπό της έγινε αόρατο.
Μακάρι να μπορούσε να δει την τρομακτικά κενή έκφρασή της στον καθρέφτη.
Σηκώνεται από την καρέκλα και ξεντύνεται.
Το φόρεμά της στο πάτωμα. Το σώμα της ανυπόστατο.
Ούτε σώμα έχει πια.
Το φόρεμά της ήταν τελικά..γεμάτο από τίποτα.
Δεν φταίει αυτή.
Είναι σίγουρη πως δεν φταίει αυτή.
Κάθε φορά που τον συναντά, το ίδιο συμβαίνει.
Του γεμίζει το κενό του, το οικειοποιείται, το κάνει δικό της και το φοράει.

Ψύχωση ή επιλογή?

(μια νύχτα, εν μέσω ύπνου βαθύ, σε άκουσα που παραμιλούσες. Τρεις λέξεις επαναλάμβανες μόνο: οι άλλοι φταίνε... οι άλλοι φταίνε... οι άλλοι φταίνε...   υποσυνείδητο? ασυνείδητο? υποκρισία και εθελοτυφλία συνειδητή? 
όταν ξυπνήσεις, ρώτα το υπερεγώ σου..και θα σου απαντήσει. είμαι σίγουρος.).

πνίξε και συ τις σκέψεις σου!

επιτέλους!

δεν έχω πια την ανάγκη να κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.

άφρισαν κάποια στιγμή οι σκέψεις μέσα στο μυαλό μου.

ξέπλυνε το κύμα μόνο το κεφάλι μου.

κι έμειναν μέσα κρυφά να αιωρούνται χρωματιστές μπουρμπουλήθρες...

(θα συνεχίσω για μερικές μέρες ακόμα. όσο διαρκεί η λιακάδα)

άγνωστες πόλεις!

πάνε μερικά χρόνια που έχω ξεμείνει σ'αυτή τη γνωστή πια πόλη.

το σκέφτηκα χθες βράδυ. 

γιατί κυκλοφορώ πλέον σαν σκιά και σπάνια?

γιατί δεν παρατηρώ τίποτα γύρω μου, παρά μόνο τον εαυτό μου να προχωρά σκυφτός?

που πήγαν οι άλλοι? που πήγαν όλα?

τα σκέφτηκα όλα χθες βράδυ.
υπάρχω μόνο για τις άγνωστες πόλεις.

ζω μόνο γι'αυτές. 

μόνο σ'αυτές έχω ζήσει αληθινά.

όσοι με κοίταξαν ευθεία στα μάτια, σε άγνωστες πόλεις τους συνάντησα.

κι αν ανακάλυψα τις πραγματικές ανθρώπινες αισθήσεις μου, εκεί με περίμεναν.

είναι ωραίες οι άγνωστες πόλεις.

να τριγυρνάς μέσα τους και να τις ανακαλύπτεις.
να σηκώνεις σκόνη και να τις σκουπίζεις.

και ευτυχώς είναι πολλές! αμέτρητες! άγνωστες μέχρι να γίνουν γνωστές.

και μετά..

όπως σε κάθε τέλος..

βγάζεις μια φωτογραφία αναμνηστική , λες..εις το επανιδείν

και βάζεις πλώρη για την επόμενη.. 

το σκέφτηκα χθες βράδυ.

το βρήκα επιτέλους το λάθος.

είμαι φτιαγμένος για ν'ανακαλύπτω.

τι διάολο.. κόλλησα εδώ?

σάπισα και είναι λογικό.

ξέρω εγώ.

τα σκέφτηκα όλα.

πρέπει να ετοιμάσω βαλίτσες.

σελιδοδείκτης

μπαίνω μέσα σου και σε σημαδεύω.
σου δείχνω που σταματώ κάθε φορά και που αρχίζω.
σε φυλλομετρώ.
σε διαχωρίζω..σε καταμερίζω..

κι αν υπογραμμίζω που και που, είναι σαν να σου κλείνω το μάτι. τι θα κρατήσω από σένα, όταν θα θελήσω  να σε πετάξω.
και δεν θα βρεις ούτε ένα τσάκισμα στις σελίδες σου. όχι πως δεν μου αρέσει να τσακίζω, μα δεν θέλω να καταλάβεις ποτέ ότι το κάνω γιατί φοβάμαι μην χαθώ μέσα στο όλο σου.