σκατάνθρωποι

Ανοιγοκλείνουν τα στόματα τους και χειρονομούν. Ευτυχώς ήχο δεν βγάζουν.

Κι αφού δεν τους ακούω, τους παρατηρώ.

Κάπου είχα διαβάσει πως οι σκατάνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. 

Πως όταν μιλούν φτύνουν τους άλλους. 

Προσπαθώ να τους ομαδοποιήσω με βάση τα χαρακτηριστικά τους. 

Πρέπει να το κάνω για να μπορώ να τους διακρίνω από απόσταση. 

Πρέπει να το κάνω για να τους φυλακίσω σε μαύρο, στρογγυλό κλουβί.

Είναι αμέτρητοι. 

Δεν θα βγάλω άκρη.

...

..

.

  

χωρίς(?) τίτλο...και σκοπό

πάρτι κάνω μέσα στο κεφάλι σου!

μόνο που προσέχω και δεν πατώ έξω από τις γραμμές.

χώρο ανοίγω για να χορεύω ελεύθερα!

μόνο που σταματώ όταν ανάβει κόκκινο.

τρύπες κεντρίζω φρέσκος αέρας για να μπει!

μόνο που δεν ήρθα για να συγυρίσω.

φαίνεται.. σαν κάποιο σκοπό να έχω.

το μόνο που έχω κατά νου, είναι να μην σταματήσω!

μ'ένα μπαλόνι στο χέρι

Δεν είναι πως δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα μπαλόνια.
Δεν πιστεύω καν ότι είναι άδεια από μέσα.
Ούτε χλευάζω εσένα "κλόουν" που τα κρατάς  με δέκα χέρια.
Που τα ανεμίζεις στον αέρα, τα παραφουσκώνεις και τα σκας.
Που τα θέλεις όλα, πολύχρωμα και διαφορετικά.
Αυτά που πάντα αντικαθιστάς.

γαλάζια ή ροζ, στρογγυλά ή με γωνίες, πάντα γεμάτα χρόνο εφήμερο, φευγαλέο.

Είναι που ξέρω όμως.. πως δεν θα πετάξεις ποτέ κρατώντας τα.
Είναι που ξέρω πως υπάρχει κάπου εκείνο το μοναδικό, που αρκεί για να σηκώσει όλο το βάρος μου.

ο Ζαν Μαρί θα σου πει.

Αγαπώ τους θνητούς, γιατί αγαπάω το ελάττωμα ως αυθύπαρκτο από τη φύση του. Δεν φταίτε εσείς που είστε ατελείς. Και φυσικά δεν απαιτώ ούτε την ελάχιστη πνευματική ανάταση, μέσα στην βαλτωμένη εξέλιξή σας.

Όλους μας χωρά η γη. Είτε πάνω της, είτε βαθιά μέσα της.

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ

πάλι μ'άφησα μονάχο

εγώ

βήμα αργό

διαβάτης δίχως προσανατολισμό

 κουτσά φαντάσματα με προσπερνούν

άραγε που να πηγαίνουν?

ποια γλώσσα να μιλούν και ποια καταλαβαίνουν?

ας με λυπούνται όσο τα λυπάμαι

κι αν μ'αγνοούν

ποιος νοιάζεται?

είδα κι αυτούς που αγαπάνε 

κρύβονται κάτω από μαύρες ομπρέλες

 ξυπόλυτοι σαν περπατούν

...

με κοιτάς

...κι είναι αυτό το βλέμμα που παραμορφώνει.

ένα βλέμμα δίχως λέξεις.

που με προσδιορίζει και με απαλλοτριώνει ταυτόχρονα.

σαν από καιρό ταγμένος, να αναζητώ μέσα του, αυτό που είμαι.

μαγνήτης

είναι αυτή που με μπερδεύει.
δεν είναι ίδια ποτέ. κάθε φορά και μια άλλη.
σαν να διαβάζω συνεχώς το ίδιο κείμενο αλλά με διαφορετικό τρόπο.
προσπαθώ να βρω πάνω της κάτι που με αφορά.
ψέμματα. αυτό που βλέπω με αφορά. το καταλαβαίνω από την πρώτη ανάγνωση.
στο νόημα τα μπερδεύω. σ'αυτό που δε φαίνεται.
στο κρυφό.
επιφανειακά διαβάζω. δεν πλησιάζω προς τα μέσα. φοβάμαι.
κοιταζόμαστε από απόσταση μέσα σε ένα μαγνητικό πεδίο.
πάντα με ταλαιπωρούσαν οι μαγνήτες.
είναι που έχουν αυτό το παράδοξο στη φύση τους..
οι αντίθετοι πόλοι να έλκονται και οι όμοιοι να απωθούνται.

το πάρτι

Είχε πολλούς και πολλές το πάρτι.

Είδε φούστες κοντές, τακούνια ψηλά, ξώπλατα  φορέματα, ασφυκτικά  μπούστα, ηλίθια πουκάμισα, υφασμάτινα παντελόνια, βαριά αρώματα,  μεγάλες μύτες, τεντωμένα αυτιά, περιορισμένα βλέμματα, αχόρταγα μάτια.

Είδε.. μια δικηγόρο να φλερτάρει έναν γιατρό, μια φανερά βαριεστημένη τύπισσα να σκοτώνει την ώρα της με έναν μπερδεμένο, μια άσχημη στη γωνία του καναπέ να καταριέται  την ματαιότητα του μακιγιάζ.

Είδε.. έναν χοντρό να καταπίνει ασταμάτητα και έναν άλλον περίεργο, που κάπνιζε μόνος δίπλα σε μια γλάστρα  και χαμογελούσε ασυναίσθητα.

Είδε.. ένα κραγιόν κόκκινο να κοιτιέται σε ένα καθρεφτάκι και δυο γάμπες φινετσάτες σε συνεχές εναλλασσόμενο σταυροπόδι.

Είδε..  δυο μελλοθάνατους-σάπιους επιχειρηματίες(sic) να βαυκαλίζονται φωναχτά, μήπως και τους προσέξουν δυο τουρλωτοί, γυμνασμένοι κώλοι.

Είδε και άλλους..πολλούς..

.. ανθρώπους που δεν είναι, αλλά παριστάνουν πως είναι!  Που εφευρίσκουν έναν ρόλο και τον παίρνουν στα σοβαρά. Που ψεύδονται,  δίχως καν να μιλούν, κάθε ένα δευτερόλεπτο της «ύπαρξής» τους. Που νομίζουν πως έχουν βρει τη θέση τους και έχουν βολευτεί  σ’αυτή.

Είδε για ακόμη μια φορά, μια γελοία κωμωδία.

Και κανείς δεν γέλασε.

Ούτε κι αυτός.  

λανθάνων

ένα λάθος που κάνω συχνά.
δεν μιλάω ποτέ για το προφανές.
δεν δίνω εύκολα ευκαιρία στο απλό.
πάντα ψάχνω την ουσία στο περίπλοκο.
λανθάνων λοιπόν.
ό,τι ξέρω.. το γνώριζα από πάντα.
τα υπόλοιπα που ψάχνω, η μνήμη μου τα κατασκεύασε ετεροχρονισμένα.
αρνούμαι να μου δοθώ, δυσκολεύομαι να δώσω.
μπαίνω μέσα στο κουτί, το φέρνω γύρω-γύρω με ένα φανταχτερό περιτύλιγμα, δένω και μια ωραία κορδέλα απ'έξω..και σου πασάρομαι.
άδειο το κουτί από μέσα.
κι όμως εσένα σου αρκεί.
άκου!
υπάρχει σιωπή και σιωπή.
μπορείς να τις διακρίνεις?

πετεινοί και κότες.

πέντε κοκόρια και αυτός.
τους ακούει που μιλούν.

πάλι για "κότες" μιλούν και "τρόπαια".

αλήθεια τι σχέση έχει μια κότα με ένα τρόπαιο?
συζητούν για υποκείμενα που τα έχουν μεταμορφώσει σε αντικείμενα.

σκέφτεται πως η συντακτική αυτή ανωμαλία, πηγάζει ξεκάθαρα από το σεξουαλικό πάθος και την αυταρέσκειά τους.

συγκρίνουν τα αντικείμενα ικανοποίησης των αναγκών τους!

«μα φτιάξτε μια σωστή πρόταση επιτέλους!» ενίσταται.
«και για αρχή, εμπλουτίστε τις ασύντακτες προτάσεις σας με λέξεις όπως : περιπέτεια, συνάντηση, ιδιαίτερη, πόθος.» συμπληρώνει.

οι πέντε πρωτόγονοι πετεινοί που διψούν για γρήγορη ηδονή, κοιτιούνται μεταξύ τους. 

συμφωνούν με τα μάτια και του απαντούν : «ξέρεις φίλε, εμείς συζητάμε για υποκείμενα που είναι ελεύθερα να επιλέξουν όποιο ρόλο θέλουν. ευτυχώς για μας, προτιμούν το ρόλο του αντικειμένου. οπότε κι εμείς, λειτουργούμε μόνο κατά παραγγελίαν του κάτω μικρού κεφαλιού μας.»

δεν θα επιμείνει. έτσι πως το θέτουν, έχουν άδικο και δεν έχουν!

αναρωτιέται..

άραγε τι να συζητούν μεταξύ τους οι "κότες μιας χρήσης", όταν συναντιούνται για κουτσομπολιό στο κοτέτσι τους?
να μετρούν τρόπαια κι αυτές?