χρωστούμενα

μιαν απάντηση... 



Πάντα πολύμορφος 
Πάντα φευγαλέος
Άπιαστος

Δυο τρεις νότες του λείπουν για να πετάει ασταμάτητα,
ν'αλλάζει ουρανούς.

Πάντα θλιβεροί
Πάντα ξεπεσμένοι
Άθλιοι

Ολόκληρα τραγούδια παπαγαλίζουν,
τα πόδια τους βιδωμένα στη λάσπη.




κακοήθεις, μοχθηροί, ζηλόφθονοι, αχόρταγοι,
μην τους πλησιάσεις!
αποβλακωμένοι,
κακοπληρωμένοι σε όλες τους τις συναλλαγές.

Ο ουρανός τους  - μαύρο ταβάνι - πάντα ίδιος.

οι ευτυχισμένοι δεν μελετούν

πιστός στις μεθόδους του, ο Ζαν Μαρί που είχε πολύ καιρό να φανεί, κόλλησε ένα κίτρινο χαρτάκι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου:
"ο άδειος γεμίζει το κενό του, ο ευτυχισμένος το έχει σκοτώσει προ πολλού."

Bλέπω πολύ συχνά την έντονη προσπάθειά τους να με κατανοήσουν.

μισοκλείνουν τα μάτια, κάνουν διάφορους μορφασμούς, ρωτούν συνεχώς τα ίδια. 

όπως όταν μελετάς κάτι με προσοχή, αλλά δεν είσαι σίγουρος τι ακριβώς διάβασες.

η ουσία χάνεται -για πολύ- κι ίσως μετά ξαναβρίσκεται -για λίγο- και ξανά.. που και που.. κάπου..

και συ σκέφτεσαι... "μήπως να το ξαναδιαβάσω?" και το ξαναδιαβάζεις.

και άλλοτε σκέφτεσαι... "μήπως να το ξαναζήσω?" και το ξαναζείς.

κι ύστερα η δυσαρέσκεια. ναι. τέτοιο αποτέλεσμα. ούτε ισοπαλία. οικτρή δυσαρέσκεια.

κι έπειτα.. κάτι ωραία απογεύματα που αναπνέεις αμόλυντο οξυγόνο, σου 'ρχεται στο μυαλό μια και μοναδική στιγμή που νόμισες πως βίωσες το βαθύτερο νόημα της ζωής. 

ολοκληρωτικά.

μία στιγμή. 

χωρίς ίδιες ερωτήσεις

χωρίς μορφασμούς  

χωρίς μισόκλειστα μάτια

και αναρωτιέσαι.. Αν υπάρχουν κάπου στον χωροχρόνο διάσπαρτες τέτοιες στιγμές, πώς τις αρπάζεις από τις ουρές τους και τις ενώνεις? Πώς τις δένεις σφιχτά, με κόμπους, τη μια πίσω από την άλλη και ύστερα αυξητικά δημιουργείς μια ευτυχισμένη "ουρά" -όλο νόημα- πολλών, αμέτρητων ημερών και χιλιομέτρων?

Στο τέλος, μάλλον καταλαβαίνεις πως κάτι τέτοιο δεν μαθαίνεται κι ύστερα σαν από κάποια απότομη έκλαμψη, θυμάσαι, πως όσους ευτυχισμένους (αν ποτέ) συνάντησες...μόνο αυτοδίδακτοι υπήρξαν.

Όταν σωπαίνω. Τα είπαν άλλοι.

  γι' αυτόν τον άνεμο..
  την ματιά της..
  τη φωτιά της..
  τίποτα δεν γνώριζες γι'αυτήν.

"Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό, δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις, ψάχνει το χαμό."

μεταφορικά

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά τρία-τρία, αναρωτιόταν προς τι και από πού τόση ενέργεια, ορμή και ευτυχία!
Φτάνοντας στο ισόγειο, αποφάσισε να συνεχίσει -με έκσταση- την κατηφόρα.
Κι όσο κατέβαινε, όλο αναρωτιόταν πόσο ψηλά είχε φτάσει και πόσο θαυμάσια τα κατάφερε τόσο καιρό!
Κι όλο κατέβαινε τα σκαλιά, τρία-τρία, σφυρίζοντας..
Φτάνοντας στο υπόγειο, σκέφτηκε πως δεν έχει άλλο. Τέρμα τα σκαλοπάτια. Τέρμα η κατηφόρα και η χαρά!

Κοντοστάθηκε. Σήκωσε ψηλά το βλέμμα. Μα πόση ανηφόρα τον περίμενε!

Η ανηφόρα δεν του άρεσε ποτέ. Δεν είχε γέλιο στην ανηφόρα. Δεν είχε και ανάσες.
Όμως γνώριζε καλά, σχεδόν από πάντα, πως για να ζει συχνά-πυκνά αυτό το μεγαλείο της κατηφόρας, θα 'πρεπε να ξοδεύει αρκετές ανάσες στο ανέβασμα.

Εδώ που τα λέμε, αυτό το παιδί ήταν λίγο της ανισορροπίας. Πάντα μαλωμένος με τις σταθερές.
ή του ύψους ή του βάθους!   ...σχολίαζαν.
γι 'αυτό και έφαγε το κεφάλι του!  ...συμπλήρωναν.



η αλήθεια είναι πως, απλά, σιχαινόταν να μένει ακίνητος.
σε κατάσταση ακινησίας, ένιωθε πως έχανε τα πάντα. τρελαινόταν που όλα γύρω του γυρνούσαν και αυτός στεκόταν ακίνητος, παγωμένος.
διάλεγε λοιπόν τις ανηφόρες, ώστε να το γλεντάει στις κατηφόρες.

διάττοντες

ένας προσπερνά... κι άλλος ένας προσπερνά... α να! ένας ακόμα μόλις σε προσπέρασε.

ναι.. ξέρω πως τον άφησες να προσπεράσει.

ναι σου λέω! ξέρω πως έτσι γίνεται. ναι.. ναι..

μεγάλος κόπος το μέτρημα όμως, ε;

τα βράδια δεν τα  μετράς. ξέρω. ζαλίζεσαι.

μα σαν ξυπνάς πρωί, θυμάσαι!

να ψάχνεις άνθρωπο που μπορεί και μετρά ακόμα με τα δάχτυλα!

κι όλα όσα άξιζαν, να τα χώρεσε σ' αυτά.

και σου έλεγε ο ποιητής από τότε: "μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου..."

κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί δεν είσαι ευτυχισμένη.

και έχεις και το θράσος όλα να τα ονομάζεις πάθος! (ξεκαρδίζομαι)

Μα γιατί να είσαι;

για την... καθημερινή σου ανοησία, να γεμίσεις το κενό;

το κενό ποτέ δεν γέμισε με διάττοντες.

για κοίτα τους λίγο! σαν με βροχή να μοιάζουν...

τα δάκρυά σου είναι... κλάψε...

τα δάκρυά σας είναι... κλάψτε...

εμάς όμως αφήστε μας ήσυχους.

από αλλού ήρθαμε, γι' αλλού τραβάμε.

κι αν σας μαγέψαμε... δεν το θέλαμε! Συμβαίνει (πάντα).

- μα που κρυβόσουν τόσο καιρό;;
- χαχααχαχαχαχαχαχααχαααααχα

ένα κορίτσι στα κόκκινα

Το κορίτσι που φαντάζεται, μα δεν έχει δει ποτέ του
το κορίτσι που συναντάει σε καθημερινές διαδρομές
το κορίτσι με τα συννεφιασμένα μάτια
το κορίτσι που μετρά τον χρόνο
το κορίτσι που δεν θέλει τα μισά
το κορίτσι που δεν ανοίγει ομπρέλα στις βροχές
το κορίτσι που δεν θέλει να ξέρεις
το κορίτσι που θέλει να ξέρει.


ένα κορίτσι στα κόκκινα!

ο χρόνος φταίει για όλα

...και συνέχισε:

δεν είναι πως δεν ταίριαζαν πλέον.

ούτε πως αυτό που είχαν κάποτε, ήταν ένα ψέμα, μια φενάκη.

ο χρόνος φταίει για όλα. 

εκείνη ανέβηκε στην κορυφή του βουνού, της άρεσε και αποφάσισε να μείνει για λίγο εκεί.

εκεί ψηλά βέβαια, ο χρόνος περνά γρηγορότερα. γερνάς και δεν γλιτώνεις από τη φθορά.

εκείνος πάλι, είδε με την άκρη του ματιού του μια θάλασσα. τον μάγεψε και χώθηκε για λίγο στην απέραντη αγκαλιά της.

εκεί στην γλυκιά θαλάσσια αύρα βέβαια, ο χρόνος μετράει διαφορετικά. ανάποδα. ανέμελα. και έμεινε για πάντα παιδί.

έτσι σου λέω έγιναν τα πράγματα. αυτό συνέβη!
ο χρόνος παρενέβη μονάχα και τίποτα άλλο.

ό,τι άλλο ακούστηκε είναι φθηνό κουτσομπολιό...

La persistència de la memòria - Salvador Dalí

πάρε με μαζί σου

Μου είπε πως δεν θέλει πια να κοιτά προς το παράθυρο. 
Απαίτησε να της αλλάξω θέση. 


Πήρα δυο καρέκλες και τις έβαλα αντικριστά.
η μια να κοιτά την άλλη.
Ποια να 'ναι πιο όμορφη;
Στη μια καθόταν πάντα μια όμορφη.

Άραγε πως νύχτωσε σήμερα στο Γιερεβάν;

Θυμάσαι εκείνη την κοπέλα;
Σε μια καρέκλα καθόταν. Όμορφη...
Έχω δει όμορφες πολλές. Άλλες κάθονται σε μια καρέκλα, άλλες στέκονται όρθιες παρά δίπλα.

Οι καρέκλες δεν τραγουδούν.
Καμιά φορά διηγούνται ιστορίες ανθρώπων, που ξαπόστασαν για λίγο στην αγκαλιά τους.

Όταν φεύγεις, τις καρέκλες δεν τις παίρνεις μαζί σου. Ποτέ.
Μένουν πίσω, πάντα εκεί, καρφωμένες, ακίνητες, φιλόξενες.
Σε προκαλούν να καθίσεις και υπόσχονται ιστορίες ανθρώπων.

Σήμερα, μια φινετσάτη και άνετη καρέκλα, μου εξομολογήθηκε την ιστορία της κοπέλας από το Γιερεβάν.
Και με παράπονο με ρώτησε κάποια στιγμή...:

Άραγε πως νύχτωσε σήμερα στο Γιερεβάν;

A Very Lonely Chair by Garnetgirl

εμείς οι ωραίοι

κουράσατε..
μας στερήσατε το οξυγόνο..
ή μάλλον σας το χαρίσαμε.

αντί να ομορφύνουμε την πλάση γύρω μας, πετάξαμε λευκή πετσέτα.
σας χαρίσαμε όλο το ζωτικό χώρο και πλέον περπατάμε και γλιστράμε στα ξερατά σας.
οι ευγενικές ψυχές δεν κάνουν έτσι. δεν παραδίδουν την ομορφιά στα σκατά.
υπόλογοι.


Αφήσαμε τους κακοβαλμένους ως μόνη επιλογή.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως..   α τιμήσαμε έναντι του όποιου ερωτικού υποκειμένου.
Πως καταδικάσαμε τον έρωτα σε αναγκαστική συνεύρεση μονάχα με δίποδα υποόντα.
Ας πούμε πως βοηθήσαμε με την απουσία μας σε ένα προαποφασισμένο ταίριασμα.
Ας πούμε πως κανείς δεν αναγκάζει κανέναν. 
Ούτε η ανάγκη.


Αν κάτι μισούσε από πάντα, ήταν να εξηγεί. 
Να εξηγεί γιατί δεν..
Και για να μην εξηγεί, παντρεύτηκε την απουσία.

Εμείς οι ωραίες ψυχές,
οι απούσες! 
οι υπόλογες!

για λίγο

ελάτε..
μην τρομάζετε από τέτοια σπάνια ξεσπάσματα.
δεν κινδυνεύετε

εσείς που βάζετε τα λόγια μου στο αριθμητήρι,
εσείς που τα υπολογίζετε δυο τρεις φορές μην και κάνετε κανένα λάθος στο συμπέρασμα (σας),
εσείς που ψάχνετε να δείτε πόσο μετρούν κι αν θα σας κοστίσουν λίγο παραπάνω,

κι ύστερα συγκρίνετε, τρώγεστε, φαγουρίζεστε..
ελάτε τώρα..
δεν κινδυνεύετε καθόλου και το ξέρετε.
είναι γιατί γνωρίζετε καλά, από πρώτο χέρι, πως εγώ...

εγώ..
εγώ.

ΕΓΩ τις στρογγυλοποιήσεις μου τις έκανα προς τα κάτω.
Αράξτε πίσω "ισάξιοι".
Ακουμπήστε το όπλο παρά πόδα.
Μα μη με πιστέψετε ποτέ, όταν σας μιλώ και κοιτώ αλλού...
δεν σας κερδίζω μόνο στα σημεία.