ένα μπαλκόνι στην Ολύμπου

  Μερικές φορές ακούω παλιές φυλαγμένες μουσικές για να επιστρέψω σε αλλοτινές εποχές. Άλλοτε πάλι, ξεφυλλίζω παλιά περιοδικά και εφημερίδες, για να ελέγξω πόσο έχουν κιτρινίσει τα φύλλα τους και πόσο έχουν ξεθωριάσει οι εποχές τους.
  Πάντα, λίγο πριν σκάσει το καλοκαίρι περνώ από την οδό Ολύμπου. Κοντοστέκομαι, σηκώνω το κεφάλι και το βλέμμα μου σταματά κάπου εκεί ψηλά σε ένα μπαλκόνι του τρίτου. Βλέπω την κυρά Ζωή να μιλάει με τα πουλιά της γειτονιάς, ενώ ποτίζει τις αμέτρητες χρωματιστές γλάστρες της. Παραδίπλα ο κυρ Φώτης με το πορτοκαλί κομπολόι του, κάθεται σε μια καρέκλα σιωπηλός, πίνοντας τον καφέ του. Ακούω τον Πέτρο μέσα από το κλουβί του κελαηδώντας να με χαιρετάει, ανταποδίδω και συνεχίζω τη βόλτα μου.


χαίρομαι κάθε που θυμάμαι, προσπαθώ να μην ξεχνώ.

τύφλα

το τέλειο ταίριασμα από γυαλί φτιαγμένο.
Δυο σάρκινοι εγκέφαλοι που νομίζουν πως σκέφτονται σαν ένας.
κάθε ημισφαίριο και μια παραπλανητική ιστορία.
Πέντε ψέματα από δω, δέκα μυστικά λίγο πιο κει, Δήθεν αλήθειες πλεγμένες μεταξύ τους.

το τέλειο ταίριασμα που φωλιάζει στο μυαλό μονάχα του ενός,
ένα βαρετό και αδιάφορο βάρος για τον άλλο.
Σώματα συμβατά, σχέσεις συμβατικές. Για όσο..

κι όταν εγώ σου έδειξα εκείνη τη μικρή λάμψη, είπες πως δεν την είδες.
μα ο χρόνος μου ψιθύρισε ... κάποια στιγμή θα την δεις.
έτσι γίνεται πάντα.
ασυγχρόνιστα.

το τέλειο ταίριασμα βρωμάει ψέμα και είναι αδειανό.
Κουφάρια στεγνά οι επιλογές, στραγγισμένα.

Εγώ μια λάμψη πάντα θα την βλέπω.
μα δεν μπορώ να σου δανείσω και τα μάτια μου.

με κλειστά μάτια

θα ήθελα να μην υπήρχε κανείς γύρω μου και μόνος μου να περπατώ.

χρώματα να βλέπω μόνο και ένα ελαφρύ αεράκι να φυσάει.

θυμάμαι πως δεν υπάρχω, μόνο όταν ακούω αυτή τη μελωδία.

πάντα στο βάθος της εικόνας, το βλέμμα μου ψάχνει ένα κορίτσι πάνω σε κόκκινο ποδήλατο.

να ξεχνάς και να κοιμάσαι

Να αφιερώσω λίγο περισσότερο χρόνο στην κυρία που στοίχειωσε το δωμάτιο 12.
Ένα καθιερωμένο χαμόγελο για τα παιδιά στο 13.
Να μην ξεχάσει να πάρει τα χάπια του ο φίλος στο 22.
Λουλούδια για την αγάπη στο σύννεφο 24.
Στον τρίτο όροφο, στη σουίτα 18, γίνονται όργια. ο ένας πάνω στον άλλο.
Σβήνω τα φώτα για να κοιμηθεί η αχαριστία που έχει μαυρίσει το ταβάνι.


Και ο ασθενής απεβίωσε. Έξω από δωμάτιο, σε διάδρομο δίχως αριθμό.
Δεν θυμάμαι το όνομά του.
Δεν θυμάμαι το όνομά μου.
Α λήθη εια!

εποχή χωρίς αλλαγή

Πέρασε ένας χειμώνας.
Μήνες τώρα παρατηρούσες τη θλίψη σου.
Καμιά αλήθεια δεν ανακάλυψες.
Οι ώρες γέμισαν κι άδειασαν.
Το άχρονο επικράτησε πάλι μέσα σου.
Και μπαίνει η άνοιξη εκεί που τέλειωσε ο χειμώνας.
Μια διαδοχή χωρίς την παραμικρή αλλαγή.
Κάποτε αξιολογούσες έστω..την αποτυχία σου.
Πλέον δεν προσπαθείς καν να αποτύχεις.
Ρύθμισες το ρολόι σου μερικές εποχές πίσω.

ένα μήλο μέσα στο μπώλ

μέρες μετράω
αυτό κάνω μόνο
δεν περιμένω κάτι
δεν έχω να πάρω καμιά απόφαση
δεν με μαγεύουν πια οι λέξεις
δεν ενοχλώ πλέον τη διαίσθησή μου
συνήθισα την αφθονία γύρω μου
πουθενά διανοητική διαδικασία
δεν καθυστερώ κανένα συναίσθημα
δεν αναπαριστάνω πια τίποτα

εκείνο το μήλο μόνο..εκείνο το κόκκινο το λαμπερό..
εκείνο που δεν δάγκωσα τότε..
και προσποιούμαι πως δεν υπήρξε ποτέ..
πόσο το μετάνιωσα!

ίσως εκεί να σταμάτησα και να μην το κατάλαβα
ίσως από τότε να άρχισα το μέτρημα. δεν ξέρω..
η σκιά μου πάντως δεν μ'ακολουθεί. την βλέπω ξοπίσω μου. δεν κινείται. δεν με πλησιάζει πια.

κούκλα..πλαστική

η φίλη μου η Γεωργία λέει πως αν δεν είχε γεννηθεί γυναίκα, θα προτιμούσε να ήταν κούκλα πλαστική σε βιτρίνα.

Να περνούν όλοι να την κοιτούν και να τη θαυμάζουν..

Να της φορούν τα ωραιότερα ρούχα που έχουν ραφτεί..

Να μην χρειάζεται να κάνει τίποτα απολύτως πέρα από το να ποζάρει μόνιμα, αγέρωχη και χαμογελαστή.

Να έχει τις τέλειες αναλογίες και να ξέρει πως δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ..

Μια κούκλα πλαστική, που δεν θα έχει ουσιαστική ανάγκη ποτέ..από συντροφιά αρσενικού.

Μια κούκλα πλαστική που απαιτεί η βιτρίνα της να είναι πάντα καθαρή και γυαλισμένη.

η φίλη μου η Γεωργία εύχεται στον πρώην καλό της, βίον ανθόσπαρτον και αέναον δίπλα στην καινούρια, όμορφη, ξανθιά πλαστική του κούκλα.

τούρτα από λήθη

........................................................
- και πως παίζεται αυτό το παιχνίδι?
- δεν είναι παιχνίδι φίλε μου. γλυκό είναι, που φτιάξαμε με τα χεράκια μας.
- θα μου δώσετε ένα κομμάτι?
- όχι. δεν τρώγεται. ούτε σε κομμάτια κόβεται. έτσι ολόκληρο όπως είναι, στεκόμαστε από πάνω του      και το θαυμάζουμε.
- και τι το διασκεδαστικό έχει αυτό το παιχνίδι?
- Δεν είναι παιχνίδι. ούτε διασκεδαστικό. Γλυκό είναι..μονάχα στο μάτι. τη γεύση του δεν τη γνωρίζουμε καν. μόνο την φανταζόμαστε.
- και τι βάλατε μέσα?
- βάλαμε... ψιλό αλάτι από θάλασσα πνίχτρα.
                   σιτάρι υγρό από ιδρώτα ξένου.
                   χώμα ξερό από καιρό πολέμου.
  και λίγη    στάχτη που μας φέραν οι ανέμοι.    
- γλυκό χωρίς τη ζάχαρη ή έστω ένα κουτάλι μέλι. μα πως γλυκαίνεστε..?
- γλυκαίνεται φίλε μου αυτός που - τέτοιο γλυκό - δεν δοκίμασε ποτέ του.
- Αντίο. Αυτό το παιχνίδι μοιάζει άγευστο.
..........................................................

με ξυλομπογιές

Εσύ?
Με πόσα μάτια με κοιτάς?

Ξαφνιάστηκα όταν μου είπες πως είμαι ασπρόμαυρος.
Ψέμα ήταν.
Και το ψέμα καθρεφτίζεται πάντα στα μάτια σου,
όταν διαρκώς αλλάζουν χρώμα μπροστά μου.

Ανόητος είναι όποιος ζητά να βάλω τάξη στην αναρχία μου.
Τυφλός και άχρωμος είναι αυτός που πιστεύει πως ο έρωτας είναι ροζ.

Θα πισωπατήσω μερικά βήματα και θα σταθώ σε απόσταση ασφαλείας.
Πρέπει να μετρήσουμε επιτέλους το κενό που υπάρχει μεταξύ μας.
Και μετά.. ίσως να το μπογιατίσουμε!

τσιμεντένιες κουρτίνες

Κάποια στιγμή αηδίασα.
μάζεψα το σάλιο μου, έφτυσα κάτω και αποφάσισα ν' αλλάξω ρότα.

Άρχισα με ένα "δεν θέλω".
σκότωσα αρκετό χρόνο με ένα παιχνιδιάρικο "δεν ξέρω".
μα κάποια στιγμή  έφτασα δίχως να καταλάβω στο άγνωστο "δεν μπορώ".
το έχασα!
το "δεν μπορώ" ήταν εκτός ύλης.
δεν είχα προετοιμαστεί ποτέ για κάτι που δεν μπορώ.

Δεν έχω καιρό, ούτε επιθυμία για πραγματικότητες.
τα είχα καταφέρει περίφημα ως τώρα!
από ποια τρύπα άραγε προσπαθεί να εισχωρήσει το φως?
πρέπει επειγόντως να αλλάξω κουρτίνες.
μαύρες να βάλω. τσιμεντένιες.


Δεν χρειάζεται να με ακουμπήσει τίποτα.
δεν είμαι γω σαν και σας.
εγώ είμαι χάρτινος. ψεύτικος. μη ορατός. 
ένα κουβάρι χωρίς αρχή.
μην κάνεις άσκοπα το δρόμο.