ένα κορίτσι στα κόκκινα

Το κορίτσι που φαντάζεται, μα δεν έχει δει ποτέ του
το κορίτσι που συναντάει σε καθημερινές διαδρομές
το κορίτσι με τα συννεφιασμένα μάτια
το κορίτσι που μετρά τον χρόνο
το κορίτσι που δεν θέλει τα μισά
το κορίτσι που δεν ανοίγει ομπρέλα στις βροχές
το κορίτσι που δεν θέλει να ξέρεις
το κορίτσι που θέλει να ξέρει.


ένα κορίτσι στα κόκκινα!

ο χρόνος φταίει για όλα

...και συνέχισε:

δεν είναι πως δεν ταίριαζαν πλέον.

ούτε πως αυτό που είχαν κάποτε, ήταν ένα ψέμα, μια φενάκη.

ο χρόνος φταίει για όλα. 

εκείνη ανέβηκε στην κορυφή του βουνού, της άρεσε και αποφάσισε να μείνει για λίγο εκεί.

εκεί ψηλά βέβαια, ο χρόνος περνά γρηγορότερα. γερνάς και δεν γλιτώνεις από τη φθορά.

εκείνος πάλι, είδε με την άκρη του ματιού του μια θάλασσα. τον μάγεψε και χώθηκε για λίγο στην απέραντη αγκαλιά της.

εκεί στην γλυκιά θαλάσσια αύρα βέβαια, ο χρόνος μετράει διαφορετικά. ανάποδα. ανέμελα. και έμεινε για πάντα παιδί.

έτσι σου λέω έγιναν τα πράγματα. αυτό συνέβη!
ο χρόνος παρενέβη μονάχα και τίποτα άλλο.

ό,τι άλλο ακούστηκε είναι φθηνό κουτσομπολιό...

La persistència de la memòria - Salvador Dalí

πάρε με μαζί σου

Μου είπε πως δεν θέλει πια να κοιτά προς το παράθυρο. 
Απαίτησε να της αλλάξω θέση. 


Πήρα δυο καρέκλες και τις έβαλα αντικριστά.
η μια να κοιτά την άλλη.
Ποια να 'ναι πιο όμορφη;
Στη μια καθόταν πάντα μια όμορφη.

Άραγε πως νύχτωσε σήμερα στο Γιερεβάν;

Θυμάσαι εκείνη την κοπέλα;
Σε μια καρέκλα καθόταν. Όμορφη...
Έχω δει όμορφες πολλές. Άλλες κάθονται σε μια καρέκλα, άλλες στέκονται όρθιες παρά δίπλα.

Οι καρέκλες δεν τραγουδούν.
Καμιά φορά διηγούνται ιστορίες ανθρώπων, που ξαπόστασαν για λίγο στην αγκαλιά τους.

Όταν φεύγεις, τις καρέκλες δεν τις παίρνεις μαζί σου. Ποτέ.
Μένουν πίσω, πάντα εκεί, καρφωμένες, ακίνητες, φιλόξενες.
Σε προκαλούν να καθίσεις και υπόσχονται ιστορίες ανθρώπων.

Σήμερα, μια φινετσάτη και άνετη καρέκλα, μου εξομολογήθηκε την ιστορία της κοπέλας από το Γιερεβάν.
Και με παράπονο με ρώτησε κάποια στιγμή...:

Άραγε πως νύχτωσε σήμερα στο Γιερεβάν;

A Very Lonely Chair by Garnetgirl

εμείς οι ωραίοι

κουράσατε..
μας στερήσατε το οξυγόνο..
ή μάλλον σας το χαρίσαμε.

αντί να ομορφύνουμε την πλάση γύρω μας, πετάξαμε λευκή πετσέτα.
σας χαρίσαμε όλο το ζωτικό χώρο και πλέον περπατάμε και γλιστράμε στα ξερατά σας.
οι ευγενικές ψυχές δεν κάνουν έτσι. δεν παραδίδουν την ομορφιά στα σκατά.
υπόλογοι.


Αφήσαμε τους κακοβαλμένους ως μόνη επιλογή.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως..   α τιμήσαμε έναντι του όποιου ερωτικού υποκειμένου.
Πως καταδικάσαμε τον έρωτα σε αναγκαστική συνεύρεση μονάχα με δίποδα υποόντα.
Ας πούμε πως βοηθήσαμε με την απουσία μας σε ένα προαποφασισμένο ταίριασμα.
Ας πούμε πως κανείς δεν αναγκάζει κανέναν. 
Ούτε η ανάγκη.


Αν κάτι μισούσε από πάντα, ήταν να εξηγεί. 
Να εξηγεί γιατί δεν..
Και για να μην εξηγεί, παντρεύτηκε την απουσία.

Εμείς οι ωραίες ψυχές,
οι απούσες! 
οι υπόλογες!

για λίγο

ελάτε..
μην τρομάζετε από τέτοια σπάνια ξεσπάσματα.
δεν κινδυνεύετε

εσείς που βάζετε τα λόγια μου στο αριθμητήρι,
εσείς που τα υπολογίζετε δυο τρεις φορές μην και κάνετε κανένα λάθος στο συμπέρασμα (σας),
εσείς που ψάχνετε να δείτε πόσο μετρούν κι αν θα σας κοστίσουν λίγο παραπάνω,

κι ύστερα συγκρίνετε, τρώγεστε, φαγουρίζεστε..
ελάτε τώρα..
δεν κινδυνεύετε καθόλου και το ξέρετε.
είναι γιατί γνωρίζετε καλά, από πρώτο χέρι, πως εγώ...

εγώ..
εγώ.

ΕΓΩ τις στρογγυλοποιήσεις μου τις έκανα προς τα κάτω.
Αράξτε πίσω "ισάξιοι".
Ακουμπήστε το όπλο παρά πόδα.
Μα μη με πιστέψετε ποτέ, όταν σας μιλώ και κοιτώ αλλού...
δεν σας κερδίζω μόνο στα σημεία.

μη μου μιλάς για μένα!

να βγεις έξω..
να συναντήσεις ανθρώπους..
να ακουμπήσεις άλλο σώμα..
να τραγουδήσεις..
να ακούσεις..
να παίξεις..
να θυμηθείς..
να σχεδιάσεις..
να χαμογελάσεις..

εγώ προφανώς πέθανα εδώ και καιρό...
έχει λίγο καιρό που το κατάλαβα.
πόσα χρόνια πεθαμένος άραγε?
γιατί κανείς δεν μου το είπε?
από που το ξαναπιάνουμε?
ποιον ρωτάω??


κι έλεγα πως τα δικά μου "όχι" κρύβουν μέσα τους άπειρα "ναι"!
μα πόσο ψεύτης!  από πότε έχω να πω έστω ένα "ναι"?

κι έλεγα πως δεν με καταλαβαίνουν αυτοί. ούτε εκείνοι.
μόνο όσοι μπορούν να αποκωδικοποιήσουν.
να αποκωδικοποιήσουν τι??

κι είπα πως βάζω φωτιά στις ανάγκες μου.
να μιλήσω μονάχα με τα θέλω μου.
να αποδείξω πως εσείς όλοι είστε φτηνοί.
χαχαχαχαχα  με μένα γελάω..
γελοίος.


κάτι λείπει. έτσι έλεγα.
τελικά εγώ έλειπα.
μετά πέθανα.
τώρα εξαϋλώθηκα.





..να σηκωθώ, να με πιάσω από τα δυο χέρια, να μου μάθω ξανά τα βήματα.

ΑντΑ

είναι κάποιες ψυχές
που πλησιάζουν δειλά
και ζητούν
ζητούν να προσφέρουν
να μου προσφέρουν λίγη από την μοναξιά τους
να τη χωρέσω στην πολλή δική μου
Μα είναι σπουδαία χειρονομία..!

είναι και κείνες οι ψυχές..
που δεν ξεφορτώνουν μοναξιά
εκείνες που δεν πατούν στη γη
αέρινες
χρυσόσκονη μοιράζουν
σαν νιφάδες
στο ζύγι δεν τις βάζουν..!

μια φράση που μου ταίριαξε

ανάμεσα σε δυο μισά τσιγάρα 
σκέφτηκα πως 
τα μικρά-μικρά λαθάκια 
είναι αυτά που 
σου κοστίζουν μεγάλες απώλειες

να έριχνα στο μπρίκι διάφορα χαρμάνια 
να τα 'ψηνα
να τα 'πινα 
ν' αλλάξει η εποχή




κάπου εκεί κοντά στο σουρούπωμα, όταν οι υπόλοιποι είχαν τυλιχτεί με τις πετσέτες τους και άρχισαν να απομακρύνονται από την παραλία, γύρισε και μου είπε:
μακάρι να ήταν η ζωή μου διαφήμιση. ή καλύτερα να ήταν ένα μείγμα πολλών διαφημίσεων μαζί!
οι πιο όμορφες ζωές βρίσκονται στις διαφημίσεις..

ο ανιψιός Μου

"..η μαμά είπε πως είσαι μεγάλος και δεν μπορείς να παίζεις μαζί μου συνέχεια!
εσύ όμως δεν είσαι μεγάλος!! οι μεγάλοι είναι γκρι.
ποτέ δεν παίζουν μαζί μου..
εμείς είμαστε φίλοι!
να σε λέω Παντελή?
η μαμά είπε να σε λέω θείο ή νονό.
θείε Παντελή, σου το λέω για να το ξέρεις, εσύ δεν είσαι γκρι.
Πάμε να παίξουμε?"


{ Μοιάζει να είναι τέλεια συντονισμένος με τα συναισθήματα των μεγάλων κι ας μην καταλαβαίνει ακόμη τη βεβαιότητα του χρόνου.
Κι όταν του λέω όχι, με κοιτάζει με δυο μάτια ορθάνοιχτα, μαύρες σφαίρες-άσφαιρες.
Πυροβολεί την ψυχή μου με άσφαιρα, μα τα άσφαιρα ξέρω πως δεν πονάνε.
πονάνε?}


"πάμε να παίξουμε!
πάμε.. μέχρι να.. γίνει βράδυ!"

χαμογελώ κι ανασαίνω

Ο Ζαν Μαρί είχε να φανεί καιρό. Προσπάθησα δυο-τρεις φορές να επικοινωνήσω μαζί του, αλλά μάταια. Η αλήθεια είναι πως τον γνωρίζω τόσο καλά, όσο και τον εαυτό μου, οπότε δεν ανησυχώ ποτέ με αυτές τις συχνές εξαφανίσεις του.
Και όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ζαν Μαρί έκανε την εμφάνισή του ξανά, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που επικοινώνησε και την προηγούμενη φορά.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, την ώρα που πήγα να παραλάβω την αλληλογραφία μου, βρήκα μέσα στο ασημί γραμματοκιβώτιο ένα κίτρινο, διπλωμένο χαρτί.

Τι έγραφε?

" Το μέγεθος της αποτυχίας μου, εμφανίζεται μπροστά μου κάθε μέρα.

Τι θα ήθελα να απαντήσω και τελικά πόσο γλυκά σας μιλώ.

Πώς θα ήθελα να ενεργήσω και πώς τελικά την ουρά μου κουνώ.

..εκεί που θα' θελα να περπατώ κι όμως.. σκύβω το κεφάλι και βλέπω τα πόδια μου -μόνιμα- καρφωμένα εδώ.

Κι όταν κάνω το λάθος και αρχίζω να μετρώ, προσθέτω, αφαιρώ, γέρνω το κεφάλι, λοξοκοιτώ, κάνω πως δεν κατάλαβα ποτέ, πως ένα κι ένα δεν κάνουν δυο.

Χαμογελώ και σκέφτομαι μια κόκκινη, λεπτή γραμμή. 

Συχνά φαντάζομαι πως την προσπερνώ.

Και τότε το μέγεθος της αποτυχίας μου, εξισώνεται με αυτό της φαντασίας μου.

Και συνεχίζω να αναπνέω... "

ο Ζαν Μαρί εξελίσσεται.. ο Ζαν Μαρί αλλάζει?
σίγουρα κάτι του συμβαίνει!