ένα φλιτζάνι τσάι

η Muriel στη σελίδα 96 μας προσφέρει ένα φλιτζάνι τσάι:

"Ναι, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ της κενότητας, οι χαμένες ψυχές θρηνούν την ομορφιά, η ασημαντότητα μας περικυκλώνει. Ας πιούμε λοιπόν ένα φλιτζάνι τσάι. 
Σιωπή, ακούμε το φύσημα του αγέρα, τα φθινοπωρινά φύλλα θροΐζουν και παρασέρνονται από τον άνεμο, ο γάτος κοιμάται λουσμένος σ' ένα ζεστό φως. 
Και σε κάθε γουλιά μετουσιώνεται ο χρόνος."

κι εσύ που είσαι χαοτική μέσα σου, κενή και υπερπλήρης ταυτόχρονα, να μην το πολυσκέφτεσαι, να πάψεις να το ζορίζεις. Ο κόσμος όλος λειτουργεί σαν και σένα. Παρατήρησέ τον.
Την μια στιγμή ωρύονται, μετά τους βλέπεις να κοιμούνται.
Ο κόσμος προχωράει, καίγεται, ξαναγεννιέται.
Ένα αέναο κενό και μια πληρότητα.
Και ξανά από την αρχή.
Και συ ακόμα προσπαθείς να συμμαζέψεις το "χάος"?

Στην καμπή του χρόνου

Τι συνέβη τότε (πότε;), στην καμπή του χρόνου και άλλαξε πορεία ξαφνικά?
Και έστριψε και γύρισε την πλάτη, φορώντας έναν ρόλο που δεν του πήγαινε καθόλου..
Ποιοι του στραμπούληξαν το μυαλό και αν την ψυχή πήραν τα σκάγια, νομίζω πως σήμερα όλοι πια το υποπτεύονται.
Κι αν είχε παράπονα.. πολλά..


Δεν τον λύγισαν ποτέ οι λέξεις. Ούτε η "μικροπρέπεια", ούτε η "αθλιότητα".. όχι τέτοιου είδους λέξεις.
Και σίγουρο ήταν πάντα, πως δεν θα επέτρεπε ποτέ να γίνει  -κι αυτός- μια ιστορία που επινόησαν οι άλλοι.
Εκεί λοιπόν, στην καμπή του χρόνου και λίγο πριν "συνθηκολογήσει", σιχτίρισε για τελευταία φορά τις ιστορίες που επινοήσατε!
Τον υποτιθέμενο έρωτα που επινοήσατε. Τις σχέσεις σας, τις ζωές σας. Όλα τα επινοήσατε.
Και ούρλιαζε.. πως.. είστε.. μονάχα..  Μια Ιστορία Που Επινοήσατε.  Μόνο αυτό.


Κι ήταν εκείνη η στιγμή στην καμπή του χρόνου, τότε (πότε;) που αποφάσισε πως έπρεπε να τον λυγίσουν οι λέξεις. Άλλου είδους λέξεις.
Τέσσερις λέξεις. Χρονοβόρες.
Κάθε μία του κόστισε ζωή. Τη ζωή που φανταζόταν.
Όλες μαζί του πρόσφεραν μια ζωή. Τη ζωή που δεν πρέπει να χάνεται.
Τέσσερις λέξεις γένους θηλυκού  -σιγά την έκπληξη!- προσδιορισμένες να πνίξουν για τα καλά το υποσυνείδητο, ορκισμένες να παίξουν με τις αισθήσεις.

Μια εξαρθρωμένη μαριονέτα που απαλλάχθηκε οριστικά από εκλεκτισμούς και ελιτισμούς.

Τέσσερις λέξεις σε σειρά. Μοναξιά, επιθυμία, συντροφιά, συμβιβασμός.
Θα πείτε τώρα πως ο συμβιβασμός δεν είναι..γυναίκα.
Η συντροφιά όμως είναι.
Και δεν υπάρχει συντροφιά χωρίς συμβιβασμούς, θα ξαναπείτε!
Σωστά τα λέτε.

Και μιας και οι απαντήσεις και τα συμπεράσματα είναι τόσο εύκολα σε αυτή τη μεριά της καμπής του χρόνου, τότε σίγουρα θα μπορούσατε να απαντήσετε και τι σκότωσαν αυτές οι τέσσερις λέξεις!
Ή και όχι.

Ο Ζαν μαρί είχε πει παλιότερα πως "οι λέξεις σκοτώνουν τον έρωτα. Αυτόν που λίγοι ένιωσαν, κάποιοι τον συνάντησαν για 3 δευτερόλεπτα, φευγαλέα... και όλοι οι άλλοι τον απαξίωσαν γιατί τον μπέρδεψαν με άλλον!.
Με το μπαρδόν τυφλοί μου αγαπημένοι!
Οι λέξεις σαν τελειώσουν, ο έρωτας θα σάς βρει! 
Και ο έρωτας δεν συμβιβάζεται. γλυκουλίνια μου.
Until then.. Good luck."



σε ένα άλλο σύμπαν
τι είναι αυτό που κάνει την καρδιά του να χτυπά
τι είναι αυτό που αλλάζει τον ρυθμό και την πορεία
σε ένα άλλο σύμπαν
κάπου εκεί κοντά στην  καμπή..του χρόνου.

χρωστούμενα

μιαν απάντηση... 



Πάντα πολύμορφος 
Πάντα φευγαλέος
Άπιαστος

Δυο τρεις νότες του λείπουν για να πετάει ασταμάτητα,
ν'αλλάζει ουρανούς.

Πάντα θλιβεροί
Πάντα ξεπεσμένοι
Άθλιοι

Ολόκληρα τραγούδια παπαγαλίζουν,
τα πόδια τους βιδωμένα στη λάσπη.




κακοήθεις, μοχθηροί, ζηλόφθονοι, αχόρταγοι,
μην τους πλησιάσεις!
αποβλακωμένοι,
κακοπληρωμένοι σε όλες τους τις συναλλαγές.

Ο ουρανός τους  - μαύρο ταβάνι - πάντα ίδιος.

οι ευτυχισμένοι δεν μελετούν

πιστός στις μεθόδους του, ο Ζαν Μαρί που είχε πολύ καιρό να φανεί, κόλλησε ένα κίτρινο χαρτάκι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου:
"ο άδειος γεμίζει το κενό του, ο ευτυχισμένος το έχει σκοτώσει προ πολλού."

Bλέπω πολύ συχνά την έντονη προσπάθειά τους να με κατανοήσουν.

μισοκλείνουν τα μάτια, κάνουν διάφορους μορφασμούς, ρωτούν συνεχώς τα ίδια. 

όπως όταν μελετάς κάτι με προσοχή, αλλά δεν είσαι σίγουρος τι ακριβώς διάβασες.

η ουσία χάνεται -για πολύ- κι ίσως μετά ξαναβρίσκεται -για λίγο- και ξανά.. που και που.. κάπου..

και συ σκέφτεσαι... "μήπως να το ξαναδιαβάσω?" και το ξαναδιαβάζεις.

και άλλοτε σκέφτεσαι... "μήπως να το ξαναζήσω?" και το ξαναζείς.

κι ύστερα η δυσαρέσκεια. ναι. τέτοιο αποτέλεσμα. ούτε ισοπαλία. οικτρή δυσαρέσκεια.

κι έπειτα.. κάτι ωραία απογεύματα που αναπνέεις αμόλυντο οξυγόνο, σου 'ρχεται στο μυαλό μια και μοναδική στιγμή που νόμισες πως βίωσες το βαθύτερο νόημα της ζωής. 

ολοκληρωτικά.

μία στιγμή. 

χωρίς ίδιες ερωτήσεις

χωρίς μορφασμούς  

χωρίς μισόκλειστα μάτια

και αναρωτιέσαι.. Αν υπάρχουν κάπου στον χωροχρόνο διάσπαρτες τέτοιες στιγμές, πώς τις αρπάζεις από τις ουρές τους και τις ενώνεις? Πώς τις δένεις σφιχτά, με κόμπους, τη μια πίσω από την άλλη και ύστερα αυξητικά δημιουργείς μια ευτυχισμένη "ουρά" -όλο νόημα- πολλών, αμέτρητων ημερών και χιλιομέτρων?

Στο τέλος, μάλλον καταλαβαίνεις πως κάτι τέτοιο δεν μαθαίνεται κι ύστερα σαν από κάποια απότομη έκλαμψη, θυμάσαι, πως όσους ευτυχισμένους (αν ποτέ) συνάντησες...μόνο αυτοδίδακτοι υπήρξαν.

Όταν σωπαίνω. Τα είπαν άλλοι.

  γι' αυτόν τον άνεμο..
  την ματιά της..
  τη φωτιά της..
  τίποτα δεν γνώριζες γι'αυτήν.

"Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό, δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις, ψάχνει το χαμό."

μεταφορικά

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά τρία-τρία, αναρωτιόταν προς τι και από πού τόση ενέργεια, ορμή και ευτυχία!
Φτάνοντας στο ισόγειο, αποφάσισε να συνεχίσει -με έκσταση- την κατηφόρα.
Κι όσο κατέβαινε, όλο αναρωτιόταν πόσο ψηλά είχε φτάσει και πόσο θαυμάσια τα κατάφερε τόσο καιρό!
Κι όλο κατέβαινε τα σκαλιά, τρία-τρία, σφυρίζοντας..
Φτάνοντας στο υπόγειο, σκέφτηκε πως δεν έχει άλλο. Τέρμα τα σκαλοπάτια. Τέρμα η κατηφόρα και η χαρά!

Κοντοστάθηκε. Σήκωσε ψηλά το βλέμμα. Μα πόση ανηφόρα τον περίμενε!

Η ανηφόρα δεν του άρεσε ποτέ. Δεν είχε γέλιο στην ανηφόρα. Δεν είχε και ανάσες.
Όμως γνώριζε καλά, σχεδόν από πάντα, πως για να ζει συχνά-πυκνά αυτό το μεγαλείο της κατηφόρας, θα 'πρεπε να ξοδεύει αρκετές ανάσες στο ανέβασμα.

Εδώ που τα λέμε, αυτό το παιδί ήταν λίγο της ανισορροπίας. Πάντα μαλωμένος με τις σταθερές.
ή του ύψους ή του βάθους!   ...σχολίαζαν.
γι 'αυτό και έφαγε το κεφάλι του!  ...συμπλήρωναν.



η αλήθεια είναι πως, απλά, σιχαινόταν να μένει ακίνητος.
σε κατάσταση ακινησίας, ένιωθε πως έχανε τα πάντα. τρελαινόταν που όλα γύρω του γυρνούσαν και αυτός στεκόταν ακίνητος, παγωμένος.
διάλεγε λοιπόν τις ανηφόρες, ώστε να το γλεντάει στις κατηφόρες.

διάττοντες

ένας προσπερνά... κι άλλος ένας προσπερνά... α να! ένας ακόμα μόλις σε προσπέρασε.

ναι.. ξέρω πως τον άφησες να προσπεράσει.

ναι σου λέω! ξέρω πως έτσι γίνεται. ναι.. ναι..

μεγάλος κόπος το μέτρημα όμως, ε;

τα βράδια δεν τα  μετράς. ξέρω. ζαλίζεσαι.

μα σαν ξυπνάς πρωί, θυμάσαι!

να ψάχνεις άνθρωπο που μπορεί και μετρά ακόμα με τα δάχτυλα!

κι όλα όσα άξιζαν, να τα χώρεσε σ' αυτά.

και σου έλεγε ο ποιητής από τότε: "μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου..."

κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί δεν είσαι ευτυχισμένη.

και έχεις και το θράσος όλα να τα ονομάζεις πάθος! (ξεκαρδίζομαι)

Μα γιατί να είσαι;

για την... καθημερινή σου ανοησία, να γεμίσεις το κενό;

το κενό ποτέ δεν γέμισε με διάττοντες.

για κοίτα τους λίγο! σαν με βροχή να μοιάζουν...

τα δάκρυά σου είναι... κλάψε...

τα δάκρυά σας είναι... κλάψτε...

εμάς όμως αφήστε μας ήσυχους.

από αλλού ήρθαμε, γι' αλλού τραβάμε.

κι αν σας μαγέψαμε... δεν το θέλαμε! Συμβαίνει (πάντα).

- μα που κρυβόσουν τόσο καιρό;;
- χαχααχαχαχαχαχαχααχαααααχα

ένα κορίτσι στα κόκκινα

Το κορίτσι που φαντάζεται, μα δεν έχει δει ποτέ του
το κορίτσι που συναντάει σε καθημερινές διαδρομές
το κορίτσι με τα συννεφιασμένα μάτια
το κορίτσι που μετρά τον χρόνο
το κορίτσι που δεν θέλει τα μισά
το κορίτσι που δεν ανοίγει ομπρέλα στις βροχές
το κορίτσι που δεν θέλει να ξέρεις
το κορίτσι που θέλει να ξέρει.


ένα κορίτσι στα κόκκινα!

ο χρόνος φταίει για όλα

...και συνέχισε:

δεν είναι πως δεν ταίριαζαν πλέον.

ούτε πως αυτό που είχαν κάποτε, ήταν ένα ψέμα, μια φενάκη.

ο χρόνος φταίει για όλα. 

εκείνη ανέβηκε στην κορυφή του βουνού, της άρεσε και αποφάσισε να μείνει για λίγο εκεί.

εκεί ψηλά βέβαια, ο χρόνος περνά γρηγορότερα. γερνάς και δεν γλιτώνεις από τη φθορά.

εκείνος πάλι, είδε με την άκρη του ματιού του μια θάλασσα. τον μάγεψε και χώθηκε για λίγο στην απέραντη αγκαλιά της.

εκεί στην γλυκιά θαλάσσια αύρα βέβαια, ο χρόνος μετράει διαφορετικά. ανάποδα. ανέμελα. και έμεινε για πάντα παιδί.

έτσι σου λέω έγιναν τα πράγματα. αυτό συνέβη!
ο χρόνος παρενέβη μονάχα και τίποτα άλλο.

ό,τι άλλο ακούστηκε είναι φθηνό κουτσομπολιό...

La persistència de la memòria - Salvador Dalí

πάρε με μαζί σου

Μου είπε πως δεν θέλει πια να κοιτά προς το παράθυρο. 
Απαίτησε να της αλλάξω θέση. 


Πήρα δυο καρέκλες και τις έβαλα αντικριστά.
η μια να κοιτά την άλλη.
Ποια να 'ναι πιο όμορφη;
Στη μια καθόταν πάντα μια όμορφη.

Άραγε πως νύχτωσε σήμερα στο Γιερεβάν;

Θυμάσαι εκείνη την κοπέλα;
Σε μια καρέκλα καθόταν. Όμορφη...
Έχω δει όμορφες πολλές. Άλλες κάθονται σε μια καρέκλα, άλλες στέκονται όρθιες παρά δίπλα.

Οι καρέκλες δεν τραγουδούν.
Καμιά φορά διηγούνται ιστορίες ανθρώπων, που ξαπόστασαν για λίγο στην αγκαλιά τους.

Όταν φεύγεις, τις καρέκλες δεν τις παίρνεις μαζί σου. Ποτέ.
Μένουν πίσω, πάντα εκεί, καρφωμένες, ακίνητες, φιλόξενες.
Σε προκαλούν να καθίσεις και υπόσχονται ιστορίες ανθρώπων.

Σήμερα, μια φινετσάτη και άνετη καρέκλα, μου εξομολογήθηκε την ιστορία της κοπέλας από το Γιερεβάν.
Και με παράπονο με ρώτησε κάποια στιγμή...:

Άραγε πως νύχτωσε σήμερα στο Γιερεβάν;

A Very Lonely Chair by Garnetgirl