αργοπορημένος

Στην παρέα..
όταν θέλουν να με θίξουν, λένε πως τα κάνω όλα αργά. Πιο αργά από οποιονδήποτε άλλο.
Σχολείο πήγα 1 χρόνο πιο αργά από τα άλλα παιδιά.
Γένια έβγαλα όταν οι υπόλοιποι έκαναν τζίβες με τα μούσια τους.
Θηλυκό άγγιξα όταν οι φίλοι είχαν ήδη φτάσει στο νούμερο 23 της λίστας τους.
Σπούδασα αρκετά αργοπορημένος σε σχέση με τους άλλους.
Έπιασα δουλειά όταν οι...προχωρημένοι, είχαν ήδη κολλήσει περί τα 1500 ένσημα έκαστος.
Παντρεύτηκα όταν.. (γράψε λάθος..δεν παντρεύτηκα ποτέ).
Αποφάσισα να ταξιδέψω πρώτη φορά σε ξένο τόπο, όταν ανακάλυψα σε σπίτια φίλων, διάφορα διακοσμητικά από μακρινές χώρες της ανατολής και της δύσης.

Μα ταξίδεψα πολύ. Αργά και με σταθερό βήμα, πήγα παντού. Πάτησα σε πόλεις και σε χωριά. Φόρεσα σκούφους και παλτά, καπέλα και σανδάλια. Γνώρισα ανθρώπους αργοπορημένους και βιαστικούς. Είδα πράσινους ουρανούς και κόκκινες θάλασσες. Μύρισα.. άπειρες μυρωδιές...

Γεύτηκα ζωή και αυτό είναι γεγονός.
Και τώρα που πεθαίνω, αποφάσισα να το κάνω όπως μου πρέπει.
Πεθαίνω λοιπόν αργοπορημένος, τόσο αργά, που δεν έχει μείνει ούτε ένα κοκκαλάκι από τους υπόλοιπους.
Και αφού πάντα τα έκανα όλα πιο αργά από τους άλλους, αποφάσισα να  στοιχειώσω τον τόπο για λίγα τέρμινα...πριν με καταπιεί το σύμπαν μια και για πάντα.

Δίδυμος

Ναι!
Είμαι δυο άνθρωποι μέσα σε έναν γιατί μπορώ.
Θα μπορούσα να ήμουν εκατό άνθρωποι μέσα σε έναν. Μα με τόσους αμέτρητους εαυτούς θα τρόμαζες.
Εδώ δεν μπορείς να αντέξεις εμένα και τον εαυτό μου, θα άντεχες και τους υπόλοιπους 98?

Και μη νομίζεις πως και σένα σε αντέχουμε και οι δύο..
Κάθε μέρα μαλώνουμε με τον εαυτό μου για την πάρτη σου..
Τόσο καιρό κοντεύω να με χάσω για να παραμείνω μαζί σου..

Και μη θαρρείς πως δεν μ'αγαπάω! Μ'αγαπάω πάρα πολύ!
Αν καταλαβαίνεις τι προσπαθώ να σου πω..

γέλασα όταν το σκέφτηκα

"Όταν εσύ πήγαινες, εγώ ερχόμουν".

όποτε μου λες αυτήν τη φράση, δεν απαντώ.
μάλλον γιατί δεν την καταλαβαίνω.
είμαι έξω από αυτό.
μόνο..σκέφτομαι από μέσα μου πως.. εσύ καλά έκανες και πηγαινοερχόσουν, μα εγώ απλά δεν θα πήγαινα ποτέ!
Γιατί από εκεί ξεκίνησα.
και τράβηξα παραπέρα.
ούτε πίσω κοίταξα, ούτε καν σκέφτηκα ποτέ τι σημαίνει το "πηγαινοέρχομαι".
μόνο μπροστά κοίταζα. και δίπλα μου.

Έπειτα ένα ισχνό, ίσως συμπονετικό, μειδίαμα σχηματίζεται στα χείλη μου.
μα πως μπορείς να συνδέεις την πορεία σου, με την δική μου?
πόσο θολώνει το μυαλό σου ώρες ώρες?
συνέχισε το "πηγαινέλα" σου και όταν ζαλίζεσαι καμιά φορά κάνε στην άκρη λίγο να ξαποστάσεις.
κι αν είσαι τυχερή, θα βρεθούν και κάνα δυο αθώοι και αφελείς καλόγεροι να σου δώσουν ένα ποτήρι νερό.. να ανασάνεις.

όπως ο ήλιος που βουτά μέσα στη θάλασσα

Όταν την είδε για πρώτη φορά, δεν του έκανε καμία εντύπωση.
Τις επόμενες μέρες που ακολούθησαν, διαπίστωσε ότι συνεχώς εμφανιζόταν μπροστά του.
Άρχισε να την "παρακολουθεί" από απόσταση. Δεν ήξερε γιατί. Απλή περιέργεια πιθανότατα.
Πίστευε ότι δεν χρειαζόταν να κάνει και πάρα πολλά για να την κατακτήσει. Αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού είχε παραβλεφθεί από εκείνη. Εκείνη ήταν που δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να κρύψει το ενδιαφέρον της για κείνον.
Δεν τον ένοιαζε και πολύ. Δεν ήταν από αυτούς που κολακεύονται από τέτοια. Ούτε έκανε συλλογή από γκόμενες.
Δεν ήταν συλλέκτης γενικώς. Ένιωθε πως όποιος συλλέγει, μετά βαραίνει, πνίγεται, αγχώνεται.
Συνέχισε όμως να την "παρακολουθεί" από απόσταση.

Με τον καιρό όμως, την πλησίαζε.. αργά - αργά. Δεν ήξερε γιατί. Μα μέρα με τη μέρα, καταλάβαινε πως είχε αυξήσει αισθητά τον ρυθμό που την πλησίαζε. Εκούσια? Δεν ήξερε να απαντήσει.
Και όσο πιο κοντά έφθανε, τόσο περισσότερο τον εντυπωσίαζε! Τί? Δεν μπορούσε να προσδιορίσει.

Πλέον,την σκεφτόταν συνέχεια. Τι είχε συμβεί?  Ό,τι και να 'ταν, ήταν σίγουρος πως την ήθελε.
Και έφτασε πολύ κοντά τελικά. Σε απόσταση αναπνοής.
Τόσο κοντά που δεν μπορούσε πια να την δει! Και ήξερε γιατί.Τόσο κοντά που δεν μπορούσε πια να εντυπωσιαστεί. Και ήξερε γιατί.

Για να δεις κάτι χρειάζεται απόσταση. Όσο περισσότερο πλησιάζεις κάπου, τόσο περισσότερο διαπιστώνεις πως δεν είναι αυτό που νομίζεις.

Και απογοητεύτηκε. Και δεν ήξερε γιατί.
Έμαθε όμως, πως το να κοιτάει κανείς από απόσταση έχει την μαγεία του μερικές φορές.
Και αποφάσισε, πως ο ήλιος, θα συνέχιζε να σβήνει μέσα στην θάλασσα.

νεκρική ασφάλεια

"να μην έρθεις άλλη φορά χωρίς να με ειδοποιήσεις πρώτα.
να ενημερώνεις. να ετοιμάσω το σπίτι. να είμαι έτοιμη και γω.
έτσι κάνει ο κόσμος."

έτσι κάνει ο κόσμος.
δεν δέχεται αυθόρμητη επίσκεψη.
μόνο με ραντεβού.
έχει απαγορεύσει στο άγνωστο να είναι ο επισκέπτης.
πρέπει να δίνει ημερομηνία άφιξης.
θέλει ασφάλεια ο κόσμος.

ποιος είναι αυτός ο άγνωστος που χτυπάει την πόρτα μου?

και το άγνωστο σταμάτησε να έρχεται πια σε σένα.
όλα γνωστά πλέον.
ασφάλεια.

από το ένα γνωστό στο άλλο.

γιατί η ζωή μου δεν έχει νόημα?

φταίει που σκότωσες το τυχαίο.
το νόημα, η χαρά, η ζωή, έρχεται από το ξένο. από το απρόβλεπτο.
από ένα ξαφνικό χτύπημα στην πόρτα σου.. που δεν περιμένεις!

ζω άρα υπάρχω?

"εγώ δεν ζω πλέον.. απλά υπάρχω!  σκατά.. πολύ freak η φάση.."

την άκουγα και κουνούσα το κεφάλι συγκαταβατικά. ό,τι έλεγε είχε αρνητικό πρόσημο. μα εμένα τα λόγια της μου έφεραν στο μυαλό κάποια άλλα λόγια, που είχα διαβάσει σε κάποιο βιβλίο, κάποια εποχή που δεν θυμάμαι πια.

μου θύμησαν εκείνον τον τύπο που δεν ήξερε από "εγώ". που απλώς υπήρχε. που δεν άφηνε ποτέ κανένα σημάδι. που δεν είχε ιστορία, ούτε αυτοβιογραφία. που πήγαινε και ερχόταν, σαν να μην ήτανε ποτέ εκεί. που εξαφανιζόταν και δεν άφηνε ίχνη πίσω του. που δεν προσπαθούσε ποτέ να είναι κάποιος. ήταν απλά κανένας. 

περίεργο που τον θυμάμαι ακόμα εκείνον τον τύπο. άραγε να έκρυβε τον εαυτό του? ευτυχισμένος φαινόταν.

εκείνος έπρεπε να την άκουγε σήμερα. είμαι σίγουρος ότι θα κουνούσε και αυτός το κεφάλι συγκαταβατικά. χωρίς να σκέφτεται όμως. χωρίς να μολύνει το μυαλό του με σκέψεις. απλά θα την κοιτούσε.

ίσως..ίσως λέω.. να της έλεγε.. "απλά υπάρχεις!  σαν τα δέντρα, σαν τα πουλιά, που ζουν ασυνείδητα, που ζουν απλά.."

μυστήριο

εξηγήσεις.. τι εξηγήσεις??
από που κι ως που έχεις την απαίτηση για εξηγήσεις?
δεν σου φτάνει που ποτέ σου δεν μπόρεσες να λύσεις ούτε ένα αίνιγμα, θέλεις να σου εξηγήσουμε και το μυστήριο!
λες και η ζωή είναι ερώτηση και προσπαθείς να την απαντήσεις..

τα έμπλεξες μου φαίνεται.. οι θεωρίες σου δεν σε καλύπτουν πλέον. κόλλησαν ε? φράκαρες? χα!
εσύ που όλα τα ξέρεις βρε παιδάκι μου?? τι? δεν μπορείς να αυτοπαρηγορηθείς?? εσύ που ξέρεις?? χα!
εσύ που όλα τα τακτοποιείς? που τα συμμαζεύεις? που τα εξηγείς? που τα απομυθοποιείς? χα!

αλλά.. έμαθες να πείθεις τον εαυτό σου. το τάδε αρχίζει εκεί και τελειώνει εκεί. μέχρι εκεί. χα!
μαζεύεις σε όλη σου τη ζωή λέξεις, νομίζεις ότι ερμηνεύεις και επιχειρηματολογείς.
κράτα τις αποδείξεις για τον εαυτό σου τώρα.
τώρα που το "εγώ" σου, κολλάει στο μυστήριο!

μόνο που τώρα μου φαίνεσαι και λυπημένος. να και κάτι καλό! να το εκμεταλλευτείς αυτό το δώρο της λύπης. έχει ουσία. η λύπη φέρνει και χαρά. και η χαρά, λύπη. ωπ! δεν υπάρχουν αυτές οι λέξεις στη συλλογή σου??
χμ.. το περίμενα.. είναι γιατί, αυτές πρέπει να τις βιώσεις πρώτα, να τις νιώσεις, να τις πιεις, να τις φας, να τις ξεράσεις, να τις μυρίσεις, να τις πιάσεις, να τις ακούσεις, να τις χτυπήσεις αλύπητα και με χαρά! να τις ανασάνεις..

μήπως χρειάζεσαι καινούριο λεξικό?
Μήπως πρέπει να αρχίσεις να αισθάνεσαι περισσότερα από όσα ξέρεις?
είσαι πολύ οριοθετημένος..δεν το βλέπεις? να το δεις..γιατί αλλιώς θα πεθάνεις με τις θεωρίες σου στο χέρι.

σταμάτα λοιπόν να ψάχνεις εξήγηση. ούτε και αλήθεια. η αλήθεια δεν είναι αντικειμενική! δεν μπορεί να μην το ξέρεις αυτό!

ξέρω τι θα πεις..θα πεις ότι είμαι κακός και ότι σήμερα έβγαλα όλη την ασχήμια μου.
μα εγώ να ξέρεις.. τα ωραία τα έκρυψα βαθιά πλέον. πολύ βαθιά, μέχρι να βγάλουν ρίζες!
και μόνο τα άσχημα ξερνάω.  να φύγουν. να εξαφανιστούν.

αυτό να κάνεις και συ. για να ανασάνεις.

το ότι ανασαίνεις είναι από μόνο του ένα άλυτο μυστήριο! μην προσπαθήσεις να το λύσεις.
απλά..ανάσαινε!

παζλ

Σπάω το κεφάλι μου τόσο καιρό.

Αυτό το παζλ δεν φτιάχνεται.
Κι όμως, δεν του λείπουν κομμάτια.
Τα μέτρησα. Ζυγά στον αριθμό.
Κανένα μονό. Κανένα μόνο του.

Μήπως φταίει που μερικά από τα κομμάτια είναι μισοφαγωμένα στις άκρες?
Τσακισμένα και ταλαιπωρημένα από κακή προηγούμενη χρήση?

ή μήπως ήταν λειψά από πριν, από πάντα?

Ποιος προσπαθεί το ολόκληρο, όταν βολεύουν αμέτρητα ψεύτικα μισά?
Σιγά την απορία..

κενός

μαύρη η ψυχή σήμερα Φίλε. η δική σου.

η δική μου δεν έχει χρώμα. ευτυχώς. γιατί ούτε μαύρη θα μπορούσε να ήταν. δεν της το επιτρέπω.

εγώ τα κρατάω όλα σε διάφανη κατάσταση. χωρίς χρώματα. 

που και που.. εμφανίζεται καμιά σκιά. μα η σκιά είναι απλώς μια απουσία.
δεν μπορείς να δραπετεύσεις από την σκιά σου.
δεν μπορείς να χρωματίσεις την απουσία σε παρουσία.

σε παρατάω..

Θα κλείσω τις κουρτίνες και θα πω πως νύχτωσε.

Δυσάρεστη ιστορία. Ξαναδιαβασμένη.

Κλειδώνω και καταπίνω το κλειδί. Τόσο πολύ.

Τα ψέματα που λέγονται, αν σε κοιτάξει κανείς κατάματα καίγονται. Γίνονται ψέματα.

Δεν μπορώ να μας διασκεδάσω άλλο. Μπαίνω στην κατάψυξη για να τα παγώσω όλα.

Κλειστά και από δω.

Για όσο..

..alone and free..