για σένα Π

αυτό που αισθάνομαι μερικές φορές και δεν μπορώ να το περιγράψω σωστά με λέξεις.

σαν να κοιτάω πίσω από το τετράγωνο παράθυρό μου τα φώτα από τα υπόλοιπα σπίτια.

σαν να είναι  μέρα..αλλά μέρα σκοτεινή.. 

έχω ζήσει τέτοιες μέρες. από αυτές τις κρύες του Νοέμβρη, που ξυπνάς για να πας σχολείο και είναι ακόμα νύχτα. και καθώς περνάει η ώρα και ξημερώνει, δεν ξημερώνει ποτέ. μια γκρίζα, κρύα ατμόσφαιρα.

κι εκείνα τα πουλιά της πόλης, γκρίζα κι αυτά.. και αδιάφορα..απλά περνούν έξω από το παράθυρο.

σαν να φοράω μια ωραία μπλούζα, μάλλινη, ζεστή, μα με κλειστό ζιβάγκο που με πνίγει, που δεν συνηθίζεται.

όπως όταν φοράω δυο ζευγάρια κάλτσες και ζεστά μποτάκια και αισθάνομαι μια ασφάλεια. μα όταν σηκώνομαι να κάνω δυο βήματα, νιώθω το παγωμένο πάτωμα.

και εδώ έρχεται αυτό το περίεργο. αυτό που μετατρέπει όλες αυτές τις κάπως αρνητικές εικόνες, σε κάτι που μου αρέσει πολύ!

σαν κάτι διαφορετικό που το αισθάνομαι. 

αυτό το κρατάω. 

όσα δεν μπορώ να τα εκφράσω, τα κρατάω. 

συχνά τα ξεχνάω και άλλες φορές ξανάρχονται από μόνα τους.

Το φθινόπωρο και η προσμονή του χειμώνα μου φέρνουν μια γλυκιά θολούρα. 

Προς το τέλος του χρόνου, εκείνες τις μέρες που οι πόλεις λάμπουν και υπάρχει μια διάχυτη κινητικότητα παντού, αυτή η αίσθηση χάνεται. Και τότε χαίρομαι διπλά. Για τους μήνες που πέρασαν και γι'αυτούς που έρχονται. Δεν μπορώ να απαντήσω με ειλικρίνεια αν χαίρομαι και τις στιγμές αυτούσιες, γιατί κολλάει το βλέμμα μου σε πολύχρωμα λαμπάκια που αναβοσβήνουν και το μυαλό μου σε παλιές χριστουγεννιάτικες ιστορίες από το βορρά.

που μένεις?

Όταν ήμουν παιδί έμενα στην οδό Ονείρου, προέκταση της οδού Μαγείας.

Τώρα που μεγάλωσα, μετακόμισα στην οδό Μηδενισμού, προέκταση της οδού Απαισιοδοξίας.

Ευτυχώς που.. τις υπόλοιπες οδούς και όλους τους άλλους δρόμους, κάποιος σκέφτηκε να τα βάλει μέσα σε ένα κουτάκι που μιλάει... να πατάω το κουμπάκι και να τα βρίσκω.
Όχι πως θέλω να πάω κάπου αλλού, μα έτσι... απλά σαν παιχνίδι! Πληκτρολογώ που και που στο κουτάκι την οδό Ουτοπίας για παράδειγμα..μπας και δω κατά που πέφτει.........!

πάντα οι άλλοι φταίνε..μικρή μου!

Μπαίνει στο δωμάτιο.
Κάθεται στην καρέκλα μπροστά από τον καθρέφτη.
Αρχίζει να αφαιρεί το μακιγιάζ από το πρόσωπό της.
Της φαίνεται ατελείωτη η διαδικασία.
Μπογιές, μάσκαρα, πούδρα.
Βαμβάκι, γαλάκτωμα, νερό.
Επιτέλους τελείωσε. Ξέβαψε τελείως. Το πρόσωπό της έγινε αόρατο.
Μακάρι να μπορούσε να δει την τρομακτικά κενή έκφρασή της στον καθρέφτη.
Σηκώνεται από την καρέκλα και ξεντύνεται.
Το φόρεμά της στο πάτωμα. Το σώμα της ανυπόστατο.
Ούτε σώμα έχει πια.
Το φόρεμά της ήταν τελικά..γεμάτο από τίποτα.
Δεν φταίει αυτή.
Είναι σίγουρη πως δεν φταίει αυτή.
Κάθε φορά που τον συναντά, το ίδιο συμβαίνει.
Του γεμίζει το κενό του, το οικειοποιείται, το κάνει δικό της και το φοράει.

Ψύχωση ή επιλογή?

(μια νύχτα, εν μέσω ύπνου βαθύ, σε άκουσα που παραμιλούσες. Τρεις λέξεις επαναλάμβανες μόνο: οι άλλοι φταίνε... οι άλλοι φταίνε... οι άλλοι φταίνε...   υποσυνείδητο? ασυνείδητο? υποκρισία και εθελοτυφλία συνειδητή? 
όταν ξυπνήσεις, ρώτα το υπερεγώ σου..και θα σου απαντήσει. είμαι σίγουρος.).

πνίξε και συ τις σκέψεις σου!

επιτέλους!

δεν έχω πια την ανάγκη να κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.

άφρισαν κάποια στιγμή οι σκέψεις μέσα στο μυαλό μου.

ξέπλυνε το κύμα μόνο το κεφάλι μου.

κι έμειναν μέσα κρυφά να αιωρούνται χρωματιστές μπουρμπουλήθρες...

(θα συνεχίσω για μερικές μέρες ακόμα. όσο διαρκεί η λιακάδα)

άγνωστες πόλεις!

πάνε μερικά χρόνια που έχω ξεμείνει σ'αυτή τη γνωστή πια πόλη.

το σκέφτηκα χθες βράδυ. 

γιατί κυκλοφορώ πλέον σαν σκιά και σπάνια?

γιατί δεν παρατηρώ τίποτα γύρω μου, παρά μόνο τον εαυτό μου να προχωρά σκυφτός?

που πήγαν οι άλλοι? που πήγαν όλα?

τα σκέφτηκα όλα χθες βράδυ.
υπάρχω μόνο για τις άγνωστες πόλεις.

ζω μόνο γι'αυτές. 

μόνο σ'αυτές έχω ζήσει αληθινά.

όσοι με κοίταξαν ευθεία στα μάτια, σε άγνωστες πόλεις τους συνάντησα.

κι αν ανακάλυψα τις πραγματικές ανθρώπινες αισθήσεις μου, εκεί με περίμεναν.

είναι ωραίες οι άγνωστες πόλεις.

να τριγυρνάς μέσα τους και να τις ανακαλύπτεις.
να σηκώνεις σκόνη και να τις σκουπίζεις.

και ευτυχώς είναι πολλές! αμέτρητες! άγνωστες μέχρι να γίνουν γνωστές.

και μετά..

όπως σε κάθε τέλος..

βγάζεις μια φωτογραφία αναμνηστική , λες..εις το επανιδείν

και βάζεις πλώρη για την επόμενη.. 

το σκέφτηκα χθες βράδυ.

το βρήκα επιτέλους το λάθος.

είμαι φτιαγμένος για ν'ανακαλύπτω.

τι διάολο.. κόλλησα εδώ?

σάπισα και είναι λογικό.

ξέρω εγώ.

τα σκέφτηκα όλα.

πρέπει να ετοιμάσω βαλίτσες.

σελιδοδείκτης

μπαίνω μέσα σου και σε σημαδεύω.
σου δείχνω που σταματώ κάθε φορά και που αρχίζω.
σε φυλλομετρώ.
σε διαχωρίζω..σε καταμερίζω..

κι αν υπογραμμίζω που και που, είναι σαν να σου κλείνω το μάτι. τι θα κρατήσω από σένα, όταν θα θελήσω  να σε πετάξω.
και δεν θα βρεις ούτε ένα τσάκισμα στις σελίδες σου. όχι πως δεν μου αρέσει να τσακίζω, μα δεν θέλω να καταλάβεις ποτέ ότι το κάνω γιατί φοβάμαι μην χαθώ μέσα στο όλο σου.

ένα φιλί και μια σφεντόνα.

Κάποια στιγμή, ήμουν σίγουρος πως δεν θα ξαναερωτευτώ.
Έπεσα έξω.
Νομίζω ότι ερωτεύομαι.
Την εξέγερση.
Θα της κάνω πρόταση..να βγούμε έξω. Ραντεβού.
Να τα σπάσουμε!

Αφού τα πάντα στο δρόμο θα καταλήξουν.
Κι οι έρωτες εκεί μας περιμένουν.
Ας μην κάνουμε άλλο πως δεν καταλαβαίνουμε.

Κυριακή

Αν δεν είχαμε ονομάσει τις μέρες, πάντα θα μπέρδευα την Τρίτη με την Τετάρτη. Θα νόμιζα πως το Σάββατο είναι Παρασκευή και η Δευτέρα ένα κακό όνειρο της νύχτας που προηγήθηκε.

Μα θα μπορούσα πάντα να ξεχωρίσω μια μέρα!

Περπατάω σε δρόμους ήρεμους την Κυριακή. Δεν με αποσπούν πολλά λεωφορεία στο διάβα μου.
Χαλαρή και πιο ξεκούραστη αναπνέει η πόλη.
Είναι που οι πιο αφελείς ιδέες  - αυτές που αυτοκαταστρέφονται τις υπόλοιπες ημέρες - μου 'ρχονται
πάντα τις Κυριακές.
Εκείνα που έγιναν και αυτά που θα ΄θελα να συμβούν, έρχονται σχεδόν πάντα στο μυαλό μου κάτι κυριακάτικα απογεύματα.
Το βράδυ της Κυριακής ανασαίνω πιο βαριά. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι τελειώνει, μα ούτε και ελπίζω πως κάτι θα αρχίσει την επαύριο. Παρ' όλα αυτά..αδημονώ.

ναι. και γω.

ξέρω καλά πόσο μ'αγαπάτε!
γι' αυτό και γω ποτέ δεν θα πεθάνω.
θα σκορπίσω. θα σκορπιστώ.
μικρά, χιλιάδες κομματάκια, να πάρετε όλοι από ένα..δυο.
λάφυρα σας αφήνω τη διαμελισμένη μου θνητότητα.
τόσο σας αγαπώ και γω!
σιχάματα.

τι σκέφτεστε δεσποινίς?

κάθονται σε ένα τραπέζι απέναντί μου. η μια αντίκρυ στην άλλη. φορούν καπέλα περίεργα κι οι δυο τους. κοιτάζονται και μιλούν. χειρονομούν. είναι τόσο κοντά μου, που ακούω τι λένε. καταλαβαίνω ότι δεν έχουν να πουν τίποτα η μία στην άλλη. μιλάει η καθεμιά για τον εαυτό της. ξεφορτώνει η καθεμιά  τον καημό της. εναλλάξ.
αν πρέπει να υπολογίσω το ανακουφιστικό του πράγματος, δεν νομίζω πως το καταφέρνουν. με τον ίδιο καημό θα σηκωθούν από το τραπέζι, με αυτόν που ήρθαν κι έκατσαν. ούτε θα κλέψουν λίγο από τον καημό του άλλου, ούτε θα χαρίσουν λίγο από τον δικό τους. μία η άλλη.. όσο διαρκεί ένας καφές και τρία τσιγάρα.
τις ακούω και καταλαβαίνω πως ούτε τα μισά, από αυτά που έχουν μέσα τους, δεν ξεδιπλώνουν.
φαίνεται στις γκριμάτσες τους. στις φάτσες που φορούν. αποτέλεσμα χρόνιας προσπάθειας οι φάτσες που φορούν. βαρύ το τίμημα. πολλοί οι λογαριασμοί. μισόκλειστοι.




μα είναι και μια άλλη.  αυτή που κάθεται πάντα μόνη της.  κοιτά μόνο μέσα στο φλιτζάνι που κρατά.
φοράει κι αυτή καπέλο.  γι' αυτήν δεν ξέρω να σας πω τίποτα.

Edward-Hopper Automat 1927