βολικό καλοκαίρι!

Μπήκε το καλοκαίρι.
Αυτό το καλοκαίρι, θα ζήσει όπως θέλουν οι άλλοι.
Θα κάνει τη ζωή των άλλων.
Μια ευγενική προσφορά του στο σύμπαν.
Θερινός φόρος τιμής στην άβουλη-ελεύθερη ύπαρξη.

Δεν φαίνεται δυσαρεστημένος σ'αυτή την προοπτική.
Απεναντίας..
Δεν έχει δικές του επιθυμίες...ούτε σχέδια...ούτε σκέψεις...
Ας αποφασίσουν οι άλλοι για όλα!
Πολύ βολικό!
Αυτός απλά θα χαμογελάει!  Όλο το καλοκαίρι! Μόνο αυτό να μην ξεχνάει. Να χαμογελάει..
Όλα τα άλλα..ας τα κάνουν οι άλλοι..



- πάμε το βραδάκι στο θερινό? έχει μια προβολή μόνο για.. εμάς!
- πάμε!  :-)

ανάμεσα σε δύο ορόφους

Καταλαβαίνω πολύ καλά τι μου λες. Αλήθεια. Σε καταλαβαίνω πραγματικά.
Σαν να σε βλέπω.

Μπαίνεις αλαφιασμένη στην πολυκατοικία. Καλείς το ασανσέρ. Πατάς το 5. Ψηλά θέλεις να πας, να βγάλεις το κεφάλι σου έξω, να ανασάνεις. Και τότε είναι που σβήνουν τα φώτα. Το τρενάκι προς την κορυφή σταματά απότομα. Ανάμεσα σε δύο ορόφους. Σε αδειανό κτίριο. Σε άδεια πόλη. Σταμάτησε ο χρόνος. Το ασανσέρ μοιάζει άδειο. Γεμάτο από τίποτα και άδειο από αέρα.

Στο περιθώριο. Εκεί σε πέταξαν. Αχρείαστη νιώθεις. Είσαι.
Σε καταλαβαίνω. Αλήθεια.

εσείς? απλή σπατάλη οξυγόνου..

αχ.. τι ωραία που τα γράφεις!
θα σε διαβάζω συνεχώς!
είσαι μεγάλο πνεύμα εσύ! θα γίνεις μεγάλος συγγραφέας-ποιητής-φιλόσοφος!
να τα εκδόσεις!
εντάξει..έχω κολλήσει λέμε!
γράφεις..αυτά που σκέφτομαι dude! respect!
δικά σου είναι? και δεν σε είχα για τέτοιο..
ρε μπας και είσαι σχιζοφρενής? παίζει καμιά διπολική προσωπικότητα εντός σου?


όσο υπάρχετε, τόσο περισσότερο θα αηδιάζω..
κι αν πνιγείτε με το σάλιο σας, θα σταματήσω να αυθαδιάζω..
απορώ.. με τόσο χάος που υπάρχει ανάμεσα στο μυαλό σας και στις πράξεις σας, πως γίνεται και  γλιτώνουμε αυτήν την πουτάνα την εντροπία! κρίμα μεγάλο είναι..


θα ήθελα να γράψω σχετικά με την υπόστασή σας, τους -και καλά- έρωτές σας και τα συναισθήματά σας, το πως βλέπετε τη ζωή, την κρίση σας(sic) και τα θέλω σας. 

θα ΄θελα να ξεράσω.. οχετό λέμε!
και κρατιέμαι.. συνεχώς κρατιέμαι.. και σας χαμογελάω κιόλας όταν σας συναντώ.. ανθρωπάρια.

σκουπίδια ανακυκλώσιμα, ξεπεσμένοι ημιμπουρζουάδες, στοιχηματζήδες της γιουροβίζιον..

μα τι σου βρίσκουν πια?

φοβερός τύπος! πολλοί επιζητούν την παρέα του. πάρα πολλοί. δεν χωράνε με τίποτα στο ημερολόγιο όλοι αυτοί!
στην αρχή ένιωθε ένα βάρος. μετά έγινε αβάσταχτο. μετά άρχισαν να του τελειώνουν οι δικαιολογίες και τα ψέμματα. κι έπειτα, τους έγραψε όλους στ'αρχίδια του.
και χωρίς να αλλάξει τόπο παρακαλώ! ούτε πρόσωπο! ούτε αριθμό! απλά..στ'αρχίδια του.

και τον άφησαν ήσυχο..τελικά.  πάλι δεύτεροι ρε φίλε..
γιατί να καις τις ώρες σου με τους δεύτερους, όταν γνωρίζεις ότι είσαι τελευταίος?

άστους  να λένε πως τον έχει πιάσει μια μανία να το σκάει από παντού πια.
και ότι κρύβεται.
και ότι δεν είναι καλά αυτό τον καιρό.
και..και..και.. μέχρι να του ξανατηλεφωνήσουν, μπας και τους γεμίσει το, μόνιμα δεύτερο, κενό τους!

άσε τους δεύτερους να λένε..
αυτός αράζει με τους τελευταίους, σέρνεται και σέρνει. καταλαβαίνει. κι αυτό μόνο του αρκεί.

μου είπε πως αγαπάει μόνο αυτούς που καταλαβαίνουν. τους υπόλοιπους τους θεωρεί αναντίρρητα θλιβερούς και άθλιους.
"καταλαβαίνεις ποιους.." μου είπε.

"καταλαβαίνω.."  του είπα.

ανάμεσα σε δύο κόσμους

Αν ήμουνα φιλμ, θα ήμουν από αυτά που καίγονται και δεν μπορείς ποτέ να δεις τις φωτογραφίες.. εκείνες που αρνήθηκαν την μόνιμη αιχμαλωσία τους.
Αν η ζωή μου ήταν ταινία, θα ήταν ένα ατέρμονο pause. Όχι σε τυχαίες στιγμές. Το pause πάντα γίνεται σε συγκεκριμένο χρόνο.
Σήμερα ας πούμε. Όταν με ρώτησε, "και τι είπαμε πως κάνεις στη ζωή σου? εννοώ με τι ασχολείσαι?"... πριν πατήσω pause πρόλαβα να πω, "μισό λεπτό, έχω μια επείγουσα κλήση και επανέρχομαι".
Δεν είναι ποτέ προσχεδιασμένο το πάγωμα. Παγώνω όταν βρίσκομαι σε αμηχανία, ενίοτε σε αηδία.
Στην σελίδα 245, στην τελευταία παράγραφο, διάβασα το εξής: "Πάντα φοβόμουνα μήπως ήμουν λίγο-πολύ κενός. Μήπως δεν είχα κοντολογίς, κανένα σοβαρό λόγο να υπάρχω. Τώρα, βεβαιώθηκα έμπρακτα για το ατομικό μου τίποτα."
Τον κόσμο τον χώρισα στα δύο, πριν από μερικά χρόνια. Ανάμεσα στις δύο ανθρωπότητες, οι στιγμές που πατάω pause είναι πια ένα σχεδόν καθημερινό, άθλιο παιχνίδι. Δεν θέλω να υπάρχω στον κόσμο τους και όταν μου το θυμίζουν, παγώνω τη στιγμή. Και μετά την καίω.
Στον κόσμο τους νιώθω ένα τίποτα. Και αυτοί τίποτα είναι, απλά δεν έχουν βρει ακόμα το κλειδί που ανοίγει την θυρίδα του  αυτοσεβασμού.
Στον κόσμο μου είναι αλλιώς. Αυτοί παραμένουν τίποτα, προς μεγάλη μου λύπη. Μοιάζουν το ίδιο ξεπεσμένοι όσο και στον δικό τους κόσμο, μα εδώ, υπάρχει η ελπίδα να ανασυστηθούν.

Δεν είναι σύγκρουση δύο κόσμων. Ούτε συνύπαρξη.
Δεν είναι το ψεύτικο από τη μια και το αληθινό από την άλλη.
Δεν είναι θέμα αντίθεσης, μα ούτε και σύνθεσης.
Δεν είναι  pause αντί για stop.
Δεν είναι τίποτα.
Και αν είναι τίποτα, τουλάχιστον δεν έχει πιαστεί αιχμάλωτο σε κανένα καμένο φιλμ.

ερωτήσεις κι (αν δεν) απαντήσεις

Κάθε φορά το ίδιο. Έχω σκεφτεί από πριν 158 απαντήσεις για κάθε μια από εκείνες τις απαίσιες (πλέον) ερωτήσεις της και κάθε φορά η ίδια αντίδραση. Σκύβω το κεφάλι και κοιτάω τα παπούτσια μου. Μετά εστιάζω στα κορδόνια τους και  φαντάζομαι πως γίνονται θηλιές. Δύο θηλιές που περνούν στα δυο μου χέρια. Τότε είναι που σκέφτομαι πως όχι να μιλήσω, αλλά ούτε να κουνήσω τα χέρια μου μπορώ πια. Τουλάχιστον, αν αντί να χαμηλώνω κάθε φορά το κεφάλι, αντιθέτως το σήκωνα ψηλά, ίσως να έβρισκα μια απάντηση στον ήλιο ή στα αστέρια. Όταν δεν έχεις μια φυσική απάντηση...εεε..δώσε μια υπερφυσική. Χαμένος για χαμένος στον κόσμο των ορθολογιστικών απαντήσεων, ρίξ'το στην τρέλα.
Για να πω την αλήθεια, δεν είναι πως ξεχνάω ή κοκαλώνω ή κομπλάρω μπροστά της.
Είναι πως εκείνη την στιγμή, καμιά απάντηση δεν μου φαίνεται απολύτως ταιριαστή. Και ναι.. οφείλω να το παραδεχτώ. Βαθιά μέσα μου πιστεύω πως υπάρχει μία και μοναδική απάντηση. Αποστομωτική, αδιαμφισβήτητη, απάντηση θρίαμβος! Μα βρίσκεται κάπου κρυφή και απρόσιτη. Ερμητικά κλειστή.
Μπορεί να υπάρχει ανάποδα γραμμένη σε έναν παλιό μαγικό καθρέφτη, σε μια γλώσσα ακατανόητη μεν, μα με τέλεια μουσικότητα δε.

Η λογική της και η βέβαιη γνώση της.
Οι αισθήσεις μου και η αβέβαιη γνώμη μου.


Ας το αφήσουμε καλύτερα το όλο θέμα να αιωρείται.. σαν σαπουνόφουσκα στον αέρα.
(κι αυτή είναι μία απάντηση)

αυτοκριτική

πέντε δέκα δεκαπέντε είκοσι εικοσιπέντε τριάντα τριανταπέντε...επτακόσια πενήντα επτακόσια πενηντα πέντε... εφτά εκατομμύρια εκατό χιλιάδες και πέντε.. φάσκελα!
φτου και βγαίνω!
για πόσο ακόμα θα μετράς βρε μαλάκα?? φτάνει πια! κρύφτηκαν όλοι! κανείς δεν έμεινε! εξαφανίστηκαν! ψυχή δεν θα βρεις!
βλάκα. τυφλέ. δειλέ. τίποτα. μηδέν.
περνούν από μπροστά σου και κάνεις πως δεν τις βλέπεις. κλείνεις τα μάτια και μετράς μέχρι να εξαφανιστούν. θα έρθουν και άλλες ευκαιρίες..αυτοπαρηγοριέσαι!  λίγε..φυγόπονε..άοσμε..άχρωμε..

δεν είσαι αόρατος! σου το λέω για τελευταία φορά.
μα με τον τρόπο που (δεν) λειτουργείς, έχεις σχεδόν ξεθωριάσει.

και στο κάτω κάτω, αφού σου αρέσει αυτό το παιχνίδι, παίξ'το σωστά! κρύψου εσύ! για πάντα. να μη σε βρίσκει κανείς και ποτέ! 

βλάκα. δειλέ. τίποτα.

..και τι λέγαμε?

είχα κάτι να πω.

έβγαλα το θερμόμετρο. 39 και.. μισώ!
είχα κάτι να πω, μα από τον πυρετό αυτό το κάτι άρχισε να μπερδεύεται.
αλλόκοτη σκέψη..σκέφτηκα. και άναψα τσιγάρο.
διαύγεια!
οι ιδέες θολώνουν?
να τον ηχογραφείς τον εαυτό σου όταν το σκας! στην υγειά σου
να μην την κοιτάς τη φωτιά. σε κάνει να θυμάσαι.
να κλείνεις και την μύτη σου, να μην μυρίζεις τίποτα. τίποτα που μπορεί να σου φέρει αναμνήσεις.

αν παραληρείς από τον πυρετό, ρούφα μερικές τζούρες. ξεχνάς τον πυρετό, σε ξεχνούν οι αναμνήσεις και επικεντρώνεσαι σ'αυτό το κάτι που είχες να πεις.

σιγά μην το πω. 

ουστ!

και άντε.. εγώ  να νομίζω τόσο καιρό πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι...
να το νομίζεις και συ όμως????   ε αυτό πάει πολύ....

κολύμπα στην ασημαντότητα σου και πάρε ανάσα από τις φωτό προφίλ που ανεβάζεις!
αδιάφορο δίποδο χωρίς αντικειμενική κρίση!
χειριστικό ανθρωπάριο!
όρθιο ντεκαπάζ!

επιθυμία, στιγμιαίος κορεσμός, πλήξη... επιθυμία, στιγμιαίος κορεσμός, πλήξη...

όλη σου η ζωή σε τέσσερις λέξεις. όλη  η άθλια ύπαρξή σου σε επαναλαμβανόμενα αποσιωπητικά.
η μόνιμη φυλακή σου.

αξιοθρήνητη.

κλωτσιά και βουτιά στην ανυπαρξία σου!

αφού η μαμά σου καμαρώνει για σένα!

έλα..πες την αλήθεια!
κοιμάσαι κάτω από τη φούστα της!
είσαι μόνο για πάρτη της!
σου φόρεσε και λουράκι, παντοτινό τατουάζ! ανεξίτηλο!

με το δίκιο σου όμως.. όλα κι όλα!
ό,τι ξέρεις αυτή σου το έμαθε!
να γλύφεις τα αφεντικά σου και να τα προσκυνάς!
να είσαι νόμιμος και στον αδύνατο μονάχα να ξεσπάς!
η δειλία σου..προνοητικότητα!
η μοχθηρία σου..διορατικότητα!

σκυλί υπάκουο, οι αφορμές πάντα προσφέρονται από μόνες τους...
είμαι σίγουρος πως ήδη ηχεί στα αυτιά σου ο ασταμάτητος ήχος από τα ταμ-ταμ!
σκοτωμένος σε αναστολή και να μην το ξέρεις..
υπομονή να κάνεις μονάχα και μεις υποσχόμαστε να σε θάψουμε!

να σε κρύψουμε μια και καλή κάτω από τη φούστα της μαμάς σου.
στον αγύριστο, χωρίς επιστροφή, σαν να μην γεννήθηκες ποτέ.